Alle activiteit

Om iets wetenschappelijke legitimiteit te geven, hebben we herhaling nodig.

Zou je weten wat de levenskracht is, dan zou je ook weten dat je daar niet mee in contact kan treden middels een oefening. In de Chinese filosofie noemen ze de levenskracht "qi", in India "prana". Wie de levenskracht daadwerkelijk kent, die weet juist dat er geen leven is na de dood voor de natuurlijke mens. De levenskracht is namelijk een stroom, een stroom welke stopt als de mens sterft. Wat de levenskracht wel bewijst is God als Bron van deze levenskracht. God is dan ook een levende God. De mens kent dan de betekenis van het woord 'leven', waar de wetenschap niet verder komt d

Ik ook niet, reïncarnatie is dan ook onzin. En wel om de volgende reden: de zintuigelijke mens is een zelf-illusie, welke verdwijnt op het moment dat je sterft. Om de eenvoudige reden dat de zintuigen het dan niet meer doen.

Misschien dat je de reacties nog eens goed en rustig kunt lezen en onbevangen tot je te nemen met de gedachte dat de dingen wel eens anders zouden liggen dat je tot nu toe hebt aangenomen.

Waar het mij met in de beschreven oefening om gaat is om in contact te treden met de (levens)kracht. Zo kunnen we vanuit de eigen ervaring tot de ontdekking komen dat er wel degelijk leven na de dood moet/kan zijn en niet of de Bijbel ons dit wel/of niet verteld. De eigen ervaring moet leidend zijn en geen gezag buiten ons, of dat nu een Bijbel is of een mens. Dit is een gefantaseerde voorstelling die uit het gespiegelde denken, oftewel het aan de hersenen gebonden denken afkomstig is. M.a.w. het dit is lucht.

BDE’s zijn niet representatie voor het hoe het leven na de dood verloopt. Men is bijna dood geweest, niet echt dood. In de oefening die ik ter sprake bracht is het nu juist de bedoeling om de hypothese/voorstelling van atomen en moleculen buiten beschouwing te laten en je op krachten te richten. Onder het hardlopen gisterenavond dacht ik: ‘Dit kun je misschien ook doen met het komen en gaan van de golven (vloed) in de zee. In de oefening gaat het erom ons op de geest te richten, de kracht(en) te herkennen waarover gesproken wordt, en niet om vanuit ons verstand een zin als deze

Ik heb nog nooit iemand opnieuw geborenen zien worden uit het vlees; jij?

Schaalverschuiving en relativiteit heb ik altijd bijzonder gevonden, vooral omdat we er niet altijd bij stilstaan, of niet de tijd hebben of nemen om dat ook te doen. Banaal is het voorbeeld om de zon tussen duim en wijsvinger te nemen, dit kan iedereen. En pas wanneer we geneigd zijn om hierover meer te willen weten, komen we een leven tekort.

Geen zorgen, Barnabas. Je hoeft mijn motieven niet te analyseren; je analyses over andere onderwerpen lopen meestal ook niet bepaald uit op een succes. Je vraagt waarom ik reageer, terwijl je zelf een compleet essay op een openbaar forum plaatst. Het leest inmiddels meer als verbale diarree dan als een antwoord. Dat is een beetje alsof je een preek houdt op het marktplein en vervolgens verbaasd bent dat er iemand uit het publiek reageert. Maar ik zal je advies ter harte nemen en het voortaan inhoudelijk houden. Dat zou het gesprek voor ons allebei waarschijnlijk een stuk korter maken.

NoGods, je kunt het beter inhoudelijk houden ipv persoonlijk te worden. Wat is de reden dat je zo tegen mij schrijft? Je bemoeit je met mij terwijl ik je helemaal niet ken. Je naam doet vermoeden dat je niet in een God gelooft. Moet ik denken dat je je afzet tegen het geloof en gesprek erover de kop in wilt drukken? In ieder geval is het niet jouw plaats om mij persoonlijk aan te spreken.

Barnabas, ik weet niet of je een antwoord aan het schrijven was of dat je per ongeluk de volledige inhoud van je brein hebt geplakt. Je begint met een bijna-doodervaring en vijftig alinea's later sta je ineens met Adam, Henoch, moleculen, tunnels, zielen, Jezus, de hel en het laatste oordeel in je handen alsof je tijdens het typen iedere gedachte die opkwam direct op "verzenden" hebt gedrukt. Het heeft de energie van iemand die in een supermarkt om de tijd wordt gevraagd en vervolgens begint bij de oerknal. Het mooiste is nog dat je dit allemaal brengt met de zelfverzekerdheid van een kosmisch

Denk dat we er goed aan om dat zo snel mogelijk weg te moffelen, anders vallen we misschien door de mand.

Er zijn heel veel mensen die overleden zijn geweest en daarna weer levend zijn geworden. Men noemt dit BDE's (bijna dood ervaringen) maar ik spreek liever van DE's omdat de meen echt dood waren. Zij zweven daarbij boven hun lichaam en menigeen gaat door een tunnel en ontmoet Jezus. Hun ziel verlaat hun lichaam. Zij zien hun lichaam doorgaans onder zich liggen in dode toestand. Daarna worden zij teruggestuurd en komt hun lichaam weer tot leven. Deze ervaringen wijzen er op dat er een leven na de dood is. Wanneer men sterft is het niet afgelopen maar komt de ziel in een andere (geestelijke) dime

Vast wel, natuurlijke mensen kunnen heel precies werk leveren.

Denk toch dat Maarten iets preciezer werk levert, we kunnen nu eenmaal niet allemaal geestelijke mensen zijn.

Een eenduidig antwoord laat zich wellicht niet geven en zal bovendien afhangen van context, ervaring en het gekozen denkkader. Wanneer het ons lukt dit schema in alle neutraliteit en zonder oordeel te beschouwen, valt moeilijk te ontkennen dat het een zekere waarachtigheid lijkt te herbergen. Dit zegt echter nog niets over individuele situaties of levensverhalen. En net zoals binnen ACT het concept van het ‘zelf als context ‘zich niet laat vatten als een vaststaand gegeven, maar als een dynamisch en contextgebonden perspectief, vraagt ook dit schema om een bedachtzame benadering. Vanuit deze i

Maak je er maar niet te druk om, let maar op de monade die de dyade voortbracht en die de getallen baarde. Sindsdien is de mens de weg kwijt.

Ik zie er niets omgekeerds in, wellicht wil je naar reverse engineering verwijzen?

Het is zelfs omgekeerd aan wat Maarten beweert , het getal '1' doet niet mee. Omgekeerde wiskunde.

Het is niet zozeer dat we niet tot twee zouden kunnen tellen, er is misschien niet genoeg ruimte voor.

Daadwerkelijke ascese heeft niks met wiskunde van doen, maar alles met het loslaten van de eigen wil en begeertes, het loslaten van het ego en het loslaten van vastgeroeste denkbeelden. Iedereen vult zo zijn eigen ascese in, waarmee het begrip zonder betekenis geraakt.

Ja, iedereen kan een cirkel tekenen, dat is het probleem niet.

Dat denk ik ook. De geest welke zichzelf als object heeft opgeheven heeft immers zichzelf ook als fenomeen opgeheven.

Zeer zeker, kunst laat toe gelaagdheden te weerspiegelen die schijnbaar niet stroken met de realiteit zoals we ze profaan ervaren, ondertussen gaat de strijd verder.

Misschien was m'n reactie iets te voorbarig, met excuses.