Alle religies zijn eigenlijk hetzelfde?

[Tortelduif 11]

2 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Wat versta je onder universele waarheid en wat maakt dat je dit in verband brengt met het 'voelen'?

Met een universele waarheid bedoel ik een waarheid die niet uitsluitend afhankelijk is van iemands persoonlijke overtuiging, gevoel of culturele achtergrond, maar die onafhankelijk daarvan waar is.

Ik breng dit in verband met het voelen omdat jij eerder sprak over een gemeenschappelijke waarheid van alle religies en over iets wat zich kennelijk van binnenuit laat ervaren, maar moeilijk rechtstreeks onder woorden te brengen is. Ik probeer te begrijpen op grond waarvan je die innerlijke ervaring vervolgens als universele waarheid beschouwt.

Ik ontken niet dat iemand een diepgaande innerlijke ervaring kan hebben. Maar dat iemand iets oprecht en intens ervaart, bewijst op zichzelf nog niet dat de interpretatie van die ervaring ook objectief waar is, laat staan dat alle religies dezelfde waarheid bevatten.

Daarom is mijn vraag niet zozeer óf je iets voelt, maar hoe je onderscheid maakt tussen een persoonlijke ervaring en een waarheid die voor iedereen geldt. Welk criterium gebruik je daarvoor?

[IKBENANDERS 24]

1 uur geleden zei Tortelduif:

Daarom is mijn vraag … maar hoe je onderscheid maakt tussen een persoonlijke ervaring en een waarheid die voor iedereen geldt. Welk criterium gebruik je daarvoor?

Wat op aarde subjectief is wordt na het overlijden objectief, maar daar kunnen we in dit verband niets mee vermoed ik. Universeel is 2 x 2 is 4. Daarom was voor bv. iemand als Cusanus en de school van Chartres de wiskunde zo belangrijk mbt. het benaderen van dat wat we God plegen te noemen. Zelf vind ik de zwaartekracht bv. geen universele waarheid, want buiten de dampkring gaat deze wet al niet (meer) op. Je vind de inmenging van de wiskunde mbt het denken over God, het goddelijke en de wereld/kosmos ook terug in het boek Inwijding van Elisabeth Haich.

Hieronder een lang citaat uit het boek Inwijding. Ik heb de plaatjes moeten weglaten, want we kunnen op dit forum niet veel beeldmateriaal uploaden. Je kunt ze wel opzoeken als je de omschrijvingen/woorden tegenkomt (vierkant, driehoek, tetraëder …) in bv. Google:

Citaat

De moeilijkheid om over God te spreken is altijd dat God boven de kenbare wereld staat en ieder mens God alleen maar in zoverre kan begrijpen en vatten als hij zelf in staat is God bewust te beleven, te openbaren en te realiseren. Dat wil zeggen: in hoeverre hijzelf God kan zijn. God leeft in alles en alles leeft in God, maar toch kan alleen die mens Hem in zijn eigen volmaakte wezen begrijpen, die zelf God geworden of nooit uit Hem weggevallen is. God begrijpen kan slechts God alleen.

Het feit, dat zelfs de primitiefste oermens zijn godsbegrip heeft, bewijst dat het goddelijke Zelf-bewustzijn ook in hem is, zij het op nog zo’n laag niveau en in nog zo’n schemertoestand. In God bewust te worden, God ten volle te begrijpen en God te zijn betekent echter: met zijn eigen goddelijke Zelf – God in hem – volledig een te zijn. Dat is gemakkelijk gezegd, maar heel moeilijk te doen. Want doordat de mens uit zijn goddelijk Zelfbewustzijn gevallen is, kan hij zich God alleen maar op grond van zijn persoonlijke opvattingsvermogen voorstellen.

Door het verstand geraakte hij in de verzoeking met zijn bewustzijn uit de eenheid te vallen, maar het verstand schenkt hem eveneens de mogelijkheid met volledig zelfbewustzijn in de eenheid terug te keren.

Iets denken is van dat iets gescheiden zijn, want als je ook maar een enkele gedachte van je uit laat gaan, dan ben jij – de denker – met het voorwerp van je denken – het overdachte – slechts door het denken verbonden, maar niet identiek met dat voorwerp. Wat in je verstand aanwezig is, ben je daarom nog niet. Het verstand behoort jou toe, het is een wonderbaarlijk instrument, een spiegel, waarin je alles kunt projecteren en alles kunt herkennen; maar het verstand is niet jij. Het verstand is buiten je Zelf, en dus is wat jij door je verstand vermag niet jij, het is geen realisatie.

Als de mens God buiten zich zoekt, kan hij vaak, ja zelfs aldoor aan God denken, hij kan tot God bidden, hij kan God met zijn gehele wezen liefhebben, maar daarom is hij nog helemaal niet met God identiek geworden. Want door het zoeken buiten zich kan de mens God nooit vinden. De schepper in de mens is het eigen Zelf, en diens laatste en verst van zijn eigen middelpunt verwijderde manifestatie is het kleine ik, het persoonlijke ik-bewustzijn.

Als de mens uit het ver-weg-zijn tot de identiteit met God terug wil keren, moet hij van zijn persoonlijk ik uitgaande, zijn bewustzijn steeds dieper en dieper in zichzelf terugtrekken en zich naar zijn ware Zelf, zijn Schepper, wenden, tot hij zich bewust in Hem constateert. Dat betekent echter, dat in deze toestand niet het schepsel – de persoon – zichzelf herkent of erkent, aangezien hij immers niet in werkelijkheid bestaat en als schijnwezen geen bewustzijn met terugwerkende kracht, geen Zelfkennis, kan hebben, maar de Schepper herkent zichzelf in het schepsel, in de persoon. Dit is de enige mogelijkheid dat het gescheiden-zijn ophoudt, dat het bewustzijn zich in een eenheidstoestand bevindt, dat het zich-zelf-denken ophoudt en tot zich-zelf-zijn, tot zelfkennis wordt. Alleen op deze wijze kan de mens God ervaren; dit is de opstanding.

Deze goddelijke staat, waarin de Schepper Zichzelf (her)kent, kunnen ook getallen symbolisch uitdrukken: God in zijn in-zich-rustende staat is de 1-in-3 en de 3-in-1. De 1 en 3 zijn nog in ongedeelde eenheid. In de ideeënwereld van de geometrie is de vorm van de gelijkzijdige driehoek het symbool voor God. De volgende drie aspecten vormen daarbij een eenheid (triade):

1. De Kenner
2. Het Gekende
3. Het Kennen

1 in 3 en 3 in 1.

Het goddelijke in zijn in-zich-rustende-oorspronkelijke toestand openbaart zich steeds in de vorm van een driehoek. De driehoek draagt in zich de volmaakte harmonie en het volmaakte evenwicht, omdat de driehoekpunten op precies gelijke afstand van elkaar liggen. Als daarentegen het in-zich-rustende aspect Gods uit de toestand van tijd- en ruimteloosheid, zich uit de dimensieloosheid in de 3 dimensies begeeft en tot het scheppende aspect Gods wordt, openbaart het zich steeds in het getal 4. Zolang de getallen een en 3 in de godheid een eenheid vormen, blijven de 3 in de 1 en de 1 in de 3. Als ze zich echter uit de goddelijke eenheidstoestand begeven, scheiden ze van elkaar en uit de 1-in-3 wordt de 1 en 3 en dat is 4. De gelijkzijdige driehoek openbaart de in haar verborgen liggende 4 gelijkzijdige driehoeken. In deze wet ligt ook het geheim van het sleutelgetal van de driedimensionale wereld, het getal 7.

Als de kracht wier eerste verschijning het punt is uit de dimensieloosheid tevoorschijn komt en een tijdlang werkt, zal het punt in beweging komen en dan ontstaat er een lijn. De lijn op zichzelf is oneindig, dus is ze als eerste manifestatie ook het getal 1. Maar ze heeft in de wereld der manifestaties, waar begin en einde is, per se 3 factoren (triade):

1. Het uitgangspunt
2. Het eindpunt
3. De tussenruimte tussen die 2

De lijn draagt in zich dus ook het getal drie, het sleutelgetal van de eendimensionale wereld. Nu moet het je opgevallen zijn, dat het onmogelijk is het getal 2 in een eenheid te manifesteren en te vinden. Want na de eerste manifestatie van het punt dat slechts een enkele factor in zich bevat, zijn onmiddellijk, en zonder het getal 2, 3 factoren ontstaan. Als met het punt 1, zij het nog zo’n kleine lijn tevoorschijn komt, is met haar drie factoren ook meteen het getal 3 aanwezig. De lijn in het oneindige is en blijft het getal 1; heeft ze echter begin en einde dan bevat ze per se het getal 3 in zich. Er is een splitsing van de eenheid nodig, opdat het getal 2 ontstaat. Het getal 2 kan alleen maar geboren worden, als 2 eenheden naast elkaar gezet worden. Aangezien er echter buiten de eenheid niets bestaat, moet de eenheid uit zich een spiegelbeeld zenden, wegslingeren, en zo ontstaat er een splitsing, een scheiding die het begrip dood introduceert.

Laat ons nu kijken hoe uit de 1e dimensie de 2e ontstaat. Een lijn bestaat uit een reeks punten. Vooropgesteld dat de scheppende energie in elk van deze punten met dezelfde kracht en gedurende dezelfde spanne tijds werkt, dan treden al deze punten in de 2e dimensie naar buiten; uit elk punt ontstaat een lijn en uit het totaal van deze lijnen ontstaat een vlak – een vierhoek, een vierkant. De 2e dimensie – breedte – is geboren.

De vierhoek (vierkant) is 4 in 1 en 1 in 4, en bestaat dus uit 5 factoren: de 4 gemanifesteerde lijnen:

• Beginlijn
• Eindlijn
• Rechterzijlijn
• Linkerzijlijn
• Het tussen de lijnen liggende niet gemanifesteerde vlak

Het sleutelgetal van de tweedimensionale wereld is het getal 5.

Ook het vlak bestaat uit punten, treden al deze punten in de 3e dimensie naar buiten, en uit het vlak ontstaat de kubus. De 3e dimensie is geboren: de hoogte.

De kubus is 6 in 1 en 1 in 6; hij bestaat dus uit 7 factoren: uit de 6 geopenbaarde, begrenzende vlakken en de 7e niet gemanifesteerde factor: de kubieke inhoud. Het sleutelgetal van de driedimensionale wereld is dus het getal 7. Zoals je ziet, is de grondvorm van de materie de kubus.

Probeer, uitgaande van een hoekpunt van de kubus, een vlak te vinden, waarin alle drie dimensies van de kubus vervat zijn. Als je hem namelijk dwars doorsnijdt, krijg je maar een vlak, alleen maar twee dimensies. Om een vlak van alle 3 dimensies te krijgen, moeten we vanuit een hoekpunt van de kubus schuin naar twee tegenoverliggende hoekpunten doortrekken. Daarmee wordt een hoek van de kubus afgesneden.

Als we op dezelfde manier doorgaan, zullen we vier hoeken van de kubus afsnijden en dan blijft er van de kubus een vorm over, die totaal verschilt van de kubus: een tetraëder, die door 4 gelijkzijdige driehoeken begrensd wordt. Je ziet, dat er in de kubus een vorm verborgen ligt die aan totaal andere wetten onderworpen is dan de kubus, want hij bestaat niet uit vierkanten maar uit 4 driehoeken. Als we deze 4 driehoeken in een vlak neerslaan, vormen ze 1 enkele gelijkzijdige driehoek, en dat is de symbolische voorstelling van God.

De materie van de driedimensionale wereld bouwt zich in kubusvorm op, maar verbergt binnen in zich de op het goddelijke evenwicht opgebouwde tetraëder. De materie kan zonder de goddelijke inhoud niet bestaan.

Zolang de mens zich met zijn stoffelijk lichaam identificeert, is hij als een ondoorzichtige kubus, die alleen maar de eigenschappen van de materie toont en het goddelijk-scheppende in het ongeopenbaarde, in een latente toestand, verdringt en zelfs niet toelaat te vermoeden, dat in hem de totaal verschillende tetraëder – het goddelijke Zelf – huist. De mens die echter zijn lichaam alleen maar gebruikt om het goddelijke te openbaren en die in zijn gedachten, woorden en daden het goddelijk-scheppende manifesteert en de hoedanigheden van zijn lichamelijk bestaan – zijn persoon – daarentegen in het ongeopenbaarde laat, is een bewerkte kubus, waarvan de hoeken naar buiten gekeerd en de inhoud naar buiten gestulpt is, en dus op deze wijze zijn innerlijke driehoeken – die tegelijkertijd ook driehoeken van de goddelijke tetraëder zijn – toont.

De stoffelijke, vierkante vorm gebruikt hij alleen maar als de zekere basis in de driedimensionale wereld en hij laat er zijn gewicht op rusten. De vorm van de naar buiten gedraaide kubus is echter de piramide. De piramide is dus het symbool van de God-mens, die zijn goddelijke, onbaatzuchtige aard tevoorschijn laat komen en God ten volle verwerkelijkt op aarde. In de persoon van de God-mens is de verlossing der aarde, de vergeestelijking van de materie, volbracht. Het goddelijke Zelf – de Schepper – zit in volle heerlijkheid op zijn troon en heerst over de materie, over het lichaam.

De symbolische voorstelling van de stoffelijke mens daarentegen, die zijn verstand gebruikt om zijn stoffelijke wezen te dienen, is het uit de vierkanten van de oppervlakte van de kubus gevormde kruis – of Tau, waarop het verborgen, immanente, goddelijke Zelf gekruisigd is. In dat soort mensen is het goddelijke van zijn macht beroofd, het kan zich niet openbaren, het moet zich in de wereld aan de wetten van de materie onderwerpen; het is aan de 2 grote balken van de driedimensionale wereld – aan tijd en ruimte – gekruisigd en sterft op dit kruis der materie. Zijn dood is echter niet iets definitiefs. Ook in het bewustzijn dat tot de laagste trede is gezonken, zal het goddelijk-scheppende Zelf eens opstaan en de lijdende mens verlossen. Want de stofgerichte mens schept zich in zijn onwetendheid, doordat hij zijn eigen hoger Zelf – God – in zich kruisigt, onafgebroken pijn en ellende – hij wordt de misdadiger die naast het gekruisigd goddelijke ook aan het kruis hangt. De pijnen maken hem wakker, zijn hoger bewustzijn ontwaakt en hij beleeft met de opstanding van zijn goddelijke Zelf ook zijn verlossing, omdat hij zich in Hem-zelf herkent!

Deze symbolische voorstellingen hebben de gevluchte leden van het goddelijke ras overal waar zij op aarde terechtkwamen met zich meegebracht en de daarin verborgen waarheden aan de mensen verkondigd. Overal in de verschillende werelddelen zal men deze voorstellingen in steen, metaal of in klei gebakken, in grotere of kleinere maten, precies zo aantreffen. Men zal dan geloven, dat het de afbeelding is van een gekruisigd mens, en er zullen slechts weinigen zijn die weten, dat de voorstelling het goddelijk scheppende beginsel symboliseert, gekruisigd op de twee balken van tijd en ruimte.

Je hebt daarnet, uitgaande van een hoekpunt van de kubus een vlak getrokken dat alle drie dimensies in zich bevat. Op deze manier heb je vier hoeken van de kubus kunnen afsnijden. Maar je had, van de andere hoekpunten uitgaande, nog vier andere doorsneden kunnen maken en dan had je ontdekt, dat er niet alleen maar één tetraëder in de kubus ligt, maar twee in elkaar grijpende tetraëders, die elkaars exacte spiegelbeeld zijn. Deze twee in elkaar grijpende tetraëders vormen de innerlijkste wet van de kenbare wereld: de onscheidbare samenhang tussen de twee complementen – de positieve en de negatieve – die, in elkaar sluitend, een volmaakt evenwicht vormen en als scheppende geesten rechts en links van de godheid zitten. In de schepping functioneren ze als twee tegengestelde wetten: de wet van de geest en de wet van de materie. Geest is leven, materie is weerstand. De wet van de geest is uitstraling, geven, onbaatzuchtigheid. De wet van de materie is samentrekking, afkoeling, verstarring.

Er is maar een enkel levend wezen dat beide wetten bewust in zich kan laten werken: de mens.

Zonder de weerstand van de materie zou de schepping niet kunnen bestaan. In de geopenbaarde godheid liggen alles-scheppende krachten nog in de eenheid, in een toestand van volmaakt evenwicht en rust, alleen maar als potentie, alleen maar als mogelijkheden. De schepping begint ermee, dat zich uit de eenheid een kracht losmaakt en zich als weerstand tegenover de Schepper opricht. Dat is de ‘eerstgeboren Zoon’ Gods, de geest van weerstand, door de Vader uitgezonden, om eonenlang tegenover Hem de andere – negatieve – pool te vormen om de frequenties van de schepping te verdragen en er ook weerstand aan te bieden, opdat de schepping mogelijk wordt. Deze geest van weerstand, die de tegenpool van het zich openbarende aspect Gods vormt, is de oorzaak dat dankzij zijn samentrekkende, verhardende en afkoelende werking, een condensatie-materie ontstaat.

 

16 minuten geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Tortelduif 11]

1 minuut geleden zei IKBENANDERS:

Wat op aarde subjectief is wordt na het overlijden objectief, maar daar kunnen we in dit verband niets mee, vermoed ik. Universeel is 2 x 2 is 4. Daarom was voor bv. iemand als Cusanus en de school van Chartres de wiskunde zo belangrijk mbt. het benaderen van dat wat we God noemen. Je vind het ook terug in het boek Inwijding van Elisabeth Haich.

Een stukje uit het boek Inwijding (ik heb de plaatjes moeten weglaten, want je kunt op dit forum niet veel beeldmateriaal uploaden):

Het is dan ook niet de bedoeling om via plaatjes te communiceren op een discussie platform...

 

Stomme, in de letterlijke betekenis van het woord!

[IKBENANDERS 24]

31 minuten geleden zei Tortelduif:

Het is dan ook niet de bedoeling om via plaatjes te communiceren op een discussie platform...

 

Stomme, in de letterlijke betekenis van het woord!

Nu ik het stukje van Haich opnieuw lees en tot mij laat doordringen denk ik, ook omdat ik inmiddels het belangrijkste werk van Cusanus heb gelezen (Over de wetende onwetendheid) … dit is misschien wel het mooiste en indrukwekkendste wat ik hier op dit forum heb kunnen en mogen delen’. Dank je wel voor de aanzet.

Wel frappant trouwens dat het stukje begint met voelen:

Citaat

De moeilijkheid om over God te spreken is altijd dat God boven de kenbare wereld staat en ieder mens God alleen maar in zoverre kan begrijpen en vatten als hij zelf in staat is God bewust te beleven, te openbaren en te realiseren.

Even later komt de kloof tussen beleving en werkelijkheid ter sprake:

Citaat

… doordat de mens uit zijn goddelijk Zelfbewustzijn gevallen is, kan hij zich God alleen maar op grond van zijn persoonlijke opvattingsvermogen voorstellen.

En de oplossing:

Citaat

maar het verstand schenkt hem eveneens de mogelijkheid met volledig zelfbewustzijn in de eenheid terug te keren.

De rest van het citaat doet een beroep op het verstand.

9 minuten geleden bewerkt door IKBENANDERS