Wat zou nog anders mogen dan vroeger?

[IKBENANDERS 16]

Niet zo heel lang geleden bezocht ik een kerk waar, op een van haar binnenmuren een houten plakkaat was bevestigd met daarop de tien geboden. De preek – die door een oude rare snuiter werd gegeven – (duur: meer dan 45 min.) en de liturgie (alléén psalmen) sloten aan bij de geboden. Toen ik terug thuis was en de website van deze kerk bezocht zag ik de volgende woorden staan: gereformeerde gemeente. Deze gemeenschap valt onder het exoterische christendom, een maanreligie, waar wetten en regels de boventoon voeren. Hier acht men de mens niet in staat om zelf te weten wat goed en fout is, het moet worden voorgekauwd. De vrouwen droegen allemaal een (stro)hoed.

Persoonlijk bezoek ik liever de christengemeenschap, een kerk waar het het offer, de transsubstantiatie en de communie wekelijks centraal staan en de preek een ondergeschikt onderdeel vormt van elke viering/dienst. Op de website van deze gemeenschap staat dat seksuele geaardheid een persoonlijke zaak is en dat men geen standpunt inneemt over abortus en euthanasie. Beide onderwerpen komen wel geregeld aan de orde in lezingen, gesprekken en artikelen om de leden daarover een eigen gezichtspunten te laten ontwikkelen. Deze kerk behoort tot het esoterische christendom, een zonreligie, waarbij de mens wat betreft het besef van goed en kwaad op zichzelf is aangewezen. Twee contrasten. Het katholicisme schommelt daar wat tussen. Het toont zich naar buiten toe esoterisch, maar is onder de motorkap exoterisch getuige de verhalen die ik lees en hoor over geestelijken die vertellen en vertelden wat iemand moest doen en laten om een goed leven te leiden en in de hemel te komen.

Is het niet logisch dat de (exoterische) kerken vandaag lid na lid verliezen? Hebben we er als mens niet schoon genoeg van om ons de les te laten lezen? Maar om het kind (het geloof) nu gelijk ook maar met het badwater (een kerk, een gemeenschap) weg te gooien, dat is het voor mij – achteraf gezien – ook niet.

Nadat ik in mijn jeugd de (exoterische) kerk verliet ging ik mijn eigen weg. Dat was een belangrijke en noodzakelijke fase. Nu ik ouder ben geworden heb ik weer de behoefte om een (esoterische) kerk te bezoeken. Dat is voor mij af en toe de christengemeenschap óf de protestantse kerk, deels omdat deze laatste dichterbij huis is, maar ook om dat de protestantse kerken in mijn regio wat esoterischer zijn geworden. Niet zo esoterisch als de christengemeenschap, maar toch meer esoterischer dan vroeger. En dat esoterischer worden mag zich van mij nog wel verder doorzetten. Het is deze kerken inmiddels ook wel duidelijk: mensen de les lezen = mensen verliezen, het moet anders, het is niet meer van deze tijd. Wat zou nog anders mogen dan vroeger?

1 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS