God als de gehele veldcoherentie van de werkelijkheid, van binnenuit ervaren als Liefde

[MaartenV 10]

In een coherent veld kloppen alle verhoudingen in zorgzame afstemming met elkaar. Men vindt zijn of haar ultieme positie binnen het veld en de verhoudingen voelen kloppend en goed. Dat kan van binnenuit als 'liefde' worden ervaren.

Wel, deze verhouding waar alles klopt met elkaar en in vereniging met elkaar als 'perfect kloppend voelt', kan van binnenuit worden ervaren als de goddelijke liefde, waar deze 'perfect organisch op elkaar afgestemde verhoudingen' het geheel van de hele werkelijkheid betreffen. Dat is voor mij de Goddelijke Liefde. En die wordt ervaren bij BDE's en die wordt ook ervaren door mystici. De eenheidservaring waar alles in verhouding klopt als geheel, Zelfs wat wij hier als kwaad ervaren (via het 'erdoorheen kijken' en voeling hebben met de diepere oorzaken en context), in de juiste locatie in verhouding met al het andere perfect 'in verhouding' zal blijken, onder de intelligente vermogen van de Goddelijke Liefde of de Goddelijke intelligente verhoudingsbrenging.

 

 

6 uur geleden bewerkt door MaartenV

[IKBENANDERS 10]

1 uur geleden zei MaartenV:

In een coherent veld kloppen alle verhoudingen in zorgzame afstemming met elkaar. Men vindt zijn of haar ultieme positie binnen het veld en de verhoudingen voelen kloppend en goed. Dat kan van binnenuit als 'liefde' worden ervaren.

Wel, deze verhouding waar alles klopt met elkaar en in vereniging met elkaar als 'perfect kloppend voelt', kan van binnenuit worden ervaren als de goddelijke liefde, waar deze 'perfect organisch op elkaar afgestemde verhoudingen' het geheel van de hele werkelijkheid betreffen. Dat is voor mij de Goddelijke Liefde. En die wordt ervaren bij BDE's en die wordt ook ervaren door mystici. De eenheidservaring waar alles in verhouding klopt als geheel, Zelfs wat wij hier als kwaad ervaren (via het 'erdoorheen kijken' en voeling hebben met de diepere oorzaken en context), in de juiste locatie in verhouding met al het andere perfect 'in verhouding' zal blijken, onder de intelligente vermogen van de Goddelijke Liefde of de Goddelijke intelligente verhoudingsbrenging.

Je verklaart – als ik je goed begrijp – de goddelijke liefde, die in BDE’s en door de mystici wordt ervaren, vanuit het principe van het ‘coherente veld’? Is dat niet hetzelfde als zeggen: de wereld is uit moleculen en atomen opgebouwd, en daarom is de wereld zoals is? Echter, ik ervaar de wereld niet vanuit het besef dat deze uit moleculen en atomen is opgebouwd, en dus zal ik de goddelijke liefde ook wel niet ervaren vanuit het besef dat dit eigenlijk een coherent veld is (hier ga ik er gemakshalve maar even vanuit dat je gelijk hebt). 

Ervarings-werkelijkheid en natuurkundige/scheikundige-werkelijkheid zijn twee vormen van werkelijkheid. De geestelijke-werkelijkheid is een ander, net als de astrale-, de etherische, de emotionele, de mentale en de materiële.

Kun je zeggen dat aan geestelijke ervaringen (bde, mystieke-ervaringen) een werkelijkheid ten grondslag ligt die we in de fysieke tegenkomen als het coherente veld? 

4 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[MaartenV 10]

10 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Jij verklaart de goddelijke liefde die in BDE’s en door de mystici wordt ervaren dus vanuit het principe van het ‘coherente veld’? Is dat niet hetzelfde als zeggen: de wereld is uit moleculen en atomen opgebouwd en daarom is de wereld zoals is? Echter, ik ervaar de wereld niet vanuit het besef dat deze uit moleculen en atomen is opgebouwd, en dus zal ik de goddelijke liefde ook wel niet ervaren vanuit het besef dat dit eigenlijk een coherent veld is (hier: er ga ik er gemakshalve maar even vanuit dat je gelijk hebt). 

Ervarings-werkelijkheid en natuurkundige/scheikundige-werkelijkheid zijn twee vormen van werkelijkheid. Nog een andere werkelijkheid is de geestelijke-werkelijkheid. Kun je zeggen dat aan geestelijke ervaringen (bde, mystieke-ervaringen) een werkelijkheid ten grondslag ligt dat we in de fysieke tegenkomen: het coherente veld? 

Ik zie het zoals Bernardo Kastrup het ongeveer benadert: wat wij “fysieke werkelijkheid” noemen, is de buitenkant van een innerlijke werkelijkheid die wij niet rechtstreeks kunnen zien.

Mijn lichaam is bijvoorbeeld mijn buitenkant. Mijn biologie, mijn hersenen, mijn chemie: dat is hoe ik verschijn voor een ander. Maar van binnen ben ik geen chemische formule. Van binnen ben ik ervaring: denken, voelen, verlangen, betekenis, pijn, liefde, bewustzijn.

Misschien geldt dat niet alleen voor mij, maar voor de werkelijkheid als geheel. Misschien is de fysische kosmos de buitenkant van een innerlijk veld. Voor ons verschijnt dat veld als materie, energie, ruimte, tijd, chemie en natuurwetten. Maar van binnenuit is het misschien geen “ding”, maar een vorm van bewustzijn, samenhang en levende betekenis.

Dat innerlijke noem ik coherent, omdat de buitenkant van de werkelijkheid mathematisch coherent is. De natuur blijkt niet chaotisch of willekeurig, maar doortrokken van verhoudingen, symmetrieën, wetmatigheden en exacte verbanden. Alsof de werkelijkheid aan de buitenkant wiskundig laat zien dat zij van binnen één samenhangend geheel is.

En als die binnenkant werkelijk één samenhangend geheel is, zonder ultieme breuk of afgescheidenheid, dan zou men die innerlijke coherentie misschien “liefde” kunnen noemen. Niet sentimentele liefde, maar liefde als de diepste vorm van verbondenheid: het vermogen van het geheel om zichzelf volledig in samenhang te dragen.

Wat wij van buitenaf wiskundige orde noemen, zou van binnenuit alomvattende liefde kunnen zijn.

4 uur geleden bewerkt door MaartenV

[Hopper 841]

1 uur geleden zei MaartenV:

In een coherent veld kloppen alle verhoudingen in zorgzame afstemming met elkaar. Men vindt zijn of haar ultieme positie binnen het veld en de verhoudingen voelen kloppend en goed. Dat kan van binnenuit als 'liefde' worden ervaren.

Wel, deze verhouding waar alles klopt met elkaar en in vereniging met elkaar als 'perfect kloppend voelt', kan van binnenuit worden ervaren als de goddelijke liefde, waar deze 'perfect organisch op elkaar afgestemde verhoudingen' het geheel van de hele werkelijkheid betreffen. Dat is voor mij de Goddelijke Liefde. En die wordt ervaren bij BDE's en die wordt ook ervaren door mystici. De eenheidservaring waar alles in verhouding klopt als geheel, Zelfs wat wij hier als kwaad ervaren (via het 'erdoorheen kijken' en voeling hebben met de diepere oorzaken en context), in de juiste locatie in verhouding met al het andere perfect 'in verhouding' zal blijken, onder de intelligente vermogen van de Goddelijke Liefde of de Goddelijke intelligente verhoudingsbrenging.

 

 

Je gaat direct al de mist in door "Goddelijke Liefde" met verhoudingen te associeren.    De zogeheten eenheidservaring is  de afwezigheid van verhoudingen.   Waarmee God de radicale Inclusie is.

15 minuten geleden zei MaartenV:

 

Wat wij van buitenaf wiskundige orde noemen, zou van binnenuit alomvattende liefde kunnen zijn.

En met een wiskundige orde heeft het niks van doen.

[MaartenV 10]

5 minuten geleden zei Hopper:

Je gaat direct al de mist in door "Goddelijke Liefde" met verhoudingen te associeren.    De zogeheten eenheidservaring is  de afwezigheid van verhoudingen.   Waarmee God de radicale Inclusie is.

Ik denk dat ik je bezwaar kan volgen. Als je zegt dat de eenheidservaring de afwezigheid van verhoudingen is, dan klopt dat volgens mij op het niveau van de directe innerlijke ervaring. In een echte eenheidservaring is er geen subject-objectscheiding meer, geen afstand, geen vergelijking, geen verhouding tussen twee polen. Daar is alleen radicale inclusie, zoals jij aangeeft.

Maar mijn punt zat eigenlijk op een ander niveau. Ik associeer Goddelijke Liefde niet met verhoudingen alsof liefde zelf een meetkundige verhouding zou zijn. Ik zeg eerder dat de buitenkant van de werkelijkheid, bekeken door een waarnemer, verschijnt als een web van exact coherente verhoudingen. De natuurkundige en wiskundige orde van die verhoudingen is dan de buitenzijde van iets wat van binnenuit misschien als radicale inclusie, of liefde, wordt ervaren.

Dus: van binnenuit is God geen verhouding maar inclusie. (zoals jij terecht opmerkte) Van buitenaf verschijnt die inclusie als mathematische coherentie tussen verhoudingen.

Voor mij is dat geen tegenstelling. Het is eerder een perspectiefverschil. De mysticus spreekt vanuit de binnenkant: alles is één, inclusief. De fysicus spreekt vanuit de buitenkant: alles hangt exact verhoudingsgewijs samen. Mijn intuïtie is dat die twee uitspraken naar dezelfde werkelijkheid wijzen.

[IKBENANDERS 10]

27 minuten geleden zei MaartenV:

Ik zie het zoals Bernardo Kastrup het ongeveer benadert: wat wij “fysieke werkelijkheid” noemen, is de buitenkant van een innerlijke werkelijkheid die wij niet rechtstreeks kunnen zien.

Mijn lichaam is bijvoorbeeld mijn buitenkant. Mijn biologie, mijn hersenen, mijn chemie: dat is hoe ik verschijn voor een ander. Maar van binnen ben ik geen chemische formule. Van binnen ben ik ervaring: denken, voelen, verlangen, betekenis, pijn, liefde, bewustzijn.

Misschien geldt dat niet alleen voor mij, maar voor de werkelijkheid als geheel. Misschien is de fysische kosmos de buitenkant van een innerlijk veld. Voor ons verschijnt dat veld als materie, energie, ruimte, tijd, chemie en natuurwetten. Maar van binnenuit is het misschien geen “ding”, maar een vorm van bewustzijn, samenhang en levende betekenis.

Dat innerlijke noem ik coherent, omdat de buitenkant van de werkelijkheid mathematisch coherent is. De natuur blijkt niet chaotisch of willekeurig, maar doortrokken van verhoudingen, symmetrieën, wetmatigheden en exacte verbanden. Alsof de werkelijkheid aan de buitenkant wiskundig laat zien dat zij van binnen één samenhangend geheel is.

En als die binnenkant werkelijk één samenhangend geheel is, zonder ultieme breuk of afgescheidenheid, dan zou men die innerlijke coherentie misschien “liefde” kunnen noemen. Niet sentimentele liefde, maar liefde als de diepste vorm van verbondenheid: het vermogen van het geheel om zichzelf volledig in samenhang te dragen.

Wat wij van buitenaf wiskundige orde noemen, zou van binnenuit alomvattende liefde kunnen zijn.

O.a. door de antroposofie, vind ik het aannemelijk dat het niet-materiële de materie doordringt, al zijn het beide verschillende zaken. Omdat in deze stroming gezegd wordt, dat de mens tot bewustzijn komt waar het niet-materiële op de materie botst, weet ik niet of ik kan meegaan in jouw gedachtengang, die je hieronder nader toelicht (ik verwijs naar je reply op Hopper); hoewel je theorie plausibel overkomt.

4 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[MaartenV 10]

8 minuten geleden zei IKBENANDERS:

O.a. door de antroposofie, vind ik het aannemelijk dat het niet-materiële het materie doordringt, al zijn het beide verschillende zaken. Omdat in deze stroming gezegd wordt dat de mens tot bewustzijn komt waar het niet-materiële op de materie botst, weet ik niet of ik kan meegaan in je gedachtengang die je hieronder nader toelicht (ik verwijs naar je reply op Hopper), hoewel je theorie plausibel overkomt.

 

Wanneer jij zegt dat het niet-materiële op de materie “botst” en dat daar bewustzijn ontstaat, dan hoor ik daarin een dynamisch grensvlak: iets geestelijks en iets materieels ontmoeten elkaar, en precies in die ontmoeting ontstaat ervaring of bewustzijn.

Mijn manier van kijken probeert dat misschien iets anders te formuleren. Ik zou niet meteen zeggen dat geest en materie twee volledig aparte substanties zijn die elkaar van buitenaf raken, maar eerder dat wat wij “materie” noemen de buitenkant is van iets wat van binnenuit ervaringsmatig of bewustzijnsmatig is. Zoals mijn lichaam van buitenaf biologisch en chemisch verschijnt, terwijl ik mezelf van binnenuit beleef als gedachten, gevoelens en bewustzijn.

De visie dat de materie de waargenomen buitenkant is van een ervaren binnenkant, is ingegeven door de filosoof Bernardo Kastrup. Dat was niet mijn idee. Wat ik denk is dat 'het geheel van de van buitenaf waargenomen mathematisch coherente werkelijkheid', de ervaren binnenkant daarvan is: alomvattende liefdevolle eenheid als totale verbondenheid. (en dus gehele inclusie, zoals Hopper zei). De Goddelijke Liefde.

3 uur geleden bewerkt door MaartenV

[Hopper 841]

2 uur geleden zei MaartenV:

Ik denk dat ik je bezwaar kan volgen. Als je zegt dat de eenheidservaring de afwezigheid van verhoudingen is, dan klopt dat volgens mij op het niveau van de directe innerlijke ervaring. In een echte eenheidservaring is er geen subject-objectscheiding meer, geen afstand, geen vergelijking, geen verhouding tussen twee polen. Daar is alleen radicale inclusie, zoals jij aangeeft.

Maar mijn punt zat eigenlijk op een ander niveau. Ik associeer Goddelijke Liefde niet met verhoudingen alsof liefde zelf een meetkundige verhouding zou zijn. Ik zeg eerder dat de buitenkant van de werkelijkheid, bekeken door een waarnemer, verschijnt als een web van exact coherente verhoudingen. De natuurkundige en wiskundige orde van die verhoudingen is dan de buitenzijde van iets wat van binnenuit misschien als radicale inclusie, of liefde, wordt ervaren.

Dus: van binnenuit is God geen verhouding maar inclusie. (zoals jij terecht opmerkte) Van buitenaf verschijnt die inclusie als mathematische coherentie tussen verhoudingen.

Voor mij is dat geen tegenstelling. Het is eerder een perspectiefverschil. De mysticus spreekt vanuit de binnenkant: alles is één, inclusief. De fysicus spreekt vanuit de buitenkant: alles hangt exact verhoudingsgewijs samen. Mijn intuïtie is dat die twee uitspraken naar dezelfde werkelijkheid wijzen.

Allereerst is Een begrijpen onmogelijk. (De Volheid Gods gaat het kennen te boven)  Daarom dient de mens het begrijpen van de andere kant te laten geschieden.   Een exegetisch aanknopingspunt vinden we in Efeziërs 3:18-19 , daar staat dat de mens vervuld kan zijn met de Volheid Gods.   Een is niet te begrijpen, maar 'twee' wel.    Binnen 'twee' is er altijd spraken van een verhouding.    Binnen de subject-objectscheiding is er sprake van de tweeheid de kenner en het gekende. 

Daar komen we uit bij de vraag naar bewustzijn.  Husserl stelde reeds dat bewustzijn bewust zijn van iets anders is. (Intentionaliteit).  Denken is altijd ergens aan denken, waarnemen is altijd iets waarnemen.  (Kennen is altijd iets kennen)   En liefde is altijd liefde tot iets of voor iets.   Binnen de intentionaliteit is God onkenbaar.    En toch beweert Efeziërs 3:18-19 dat de mens vervuld kan zijn met de Volheid Gods.  (Grieks: Pleroma)

Om ooit tot enig begrip van Een te komen, dient de zoeker niet te denken in binnenkant/buitenkant , maar het begrip 'intentionaliteit' te onderzoeken.   Alleen als dat begrip ten volle wordt doorgrond kan men wellicht ooit de intentionaliteit verlaten.     Een voorzetje staat reeds in het Evangelie: wie de wereld liefheeft, die heeft de liefde des Vaders niet.  Feitelijk zegt 1 Johannes 2:15 om de intentionaliteit op te geven.   Best grappig dat Christus dat reeds 2000 jaar geleden zei. 

P.S. Er is uiteraard wel een binnenkant en een buitenkant.    Maar de natuurlijke mens kent alleen de buitenkant.   De binnenkant kan op geen enkele wijze bedacht of gedacht worden.  Wegens de intentionaliteit.   Zou je de binnenkant bedenken, dan zou dat denken aan iets ander zijn.    En de binnenkant (de geestelijke mens) dat ben je zelf.  Dus daar hebben we het over existentie en niet over de Goddelijke liefde.

Citaat

De mysticus spreekt vanuit de binnenkant: alles is één, inclusief. De fysicus spreekt vanuit de buitenkant: alles hangt exact verhoudingsgewijs samen. Mijn intuïtie is dat die twee uitspraken naar dezelfde werkelijkheid wijzen.

De mysticus zegt alles is één.  Maar dat gezegd hebbende zegt de ontkent de mysticus niet de tweeheid/dualiteit.   Zonder dualiteit zouden jij en ik niet bestaan, want "jij en ik" zijn ook een tweeheid.   Zonder dualiteit zou de Tijd ook niet bestaan.    De werkelijkheid waar alles één is, valt derhalve buiten het voorstellingsvermogen.    Het is sterk af te raden om er voorstellingsbeelden van te maken, die brengen je alleen maar in verwarring.

Noodzakelijkerwijs leven we als natuurlijke mens in de illusie/dualiteit.   De natuurlijke mens verschijnt dan ook als illusie....