Omgaan met gebed

[IKBENANDERS 2]

Citaat

Bidden is het ademhalen van de ziel: zich naar God toebewegen vanuit de kleinheid van het eigen zelf en zichzelf daarna weer ontvangen; gelouterd en verwandeld door de ontmoeting met God.

– H.A.P.J. Ogilvie, Gedachten bij het Onze Vader, Christengemeestschap 2021.

Citaat

Ver buiten in de zintuigsfeer
verliest gedachtemacht haar eigenzijn;
de geestelijke werelden, zij vinden
de menselijke loot terug,
die wel in hen zijn kiem,
maar in zichzelf
zijn zielenvrucht moet vinden.

– R.S. Weekspreuk 2, 14-20 april. 

Ik probeer dagelijks te bidden, er elke dag een klein beetje tijd voor vrij te maken. Om iets vragen (voor mijzelf)… dat doe ik nauwelijks. Wel deel ik mee wat ik ‘vandaag’ heb meegemaakt, hoe ik dat heb ervaren en of ik er dankbaar voor ben. Als ik op een zeker moment van de dag iets moeilijks of moois ervaar dan deel ik dat ook (net zoals je tussendoor even iets tegen een vriend of partner zou zeggen) als ik er aan denk. En als er iets voor de deur zou staan waar ik naar toe leef of tegen op zie, dan benoem ik dat.

En toch blijft bidden moeilijk, gewoon omdat het moeite kost. Herkenbaar? Hoe gaan jullie hier mee om? Of misschien praktiseren jullie het ‘dagelijkse intieme gesprek met Christus’ niet … dat kan natuurlijk ook.

Misschien ben ik nog wel het meest nieuwsgierig naar jullie openingszin en/of hoe jullie Hem aanspreken als je het gesprek begint.

3 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS