IKBENANDERS

Dit is in het Aramees: Jischoa

In het Johannes-evangelie – zo meen ik mij te herinneren – dat er regelmatig sprake was van vermijdingsgedrag. Op andere momenten ging hij de confrontatie niet uit de weg. Alles hing af van waar Hij zich bevond zowel qua locatie, wie zich op deze locatie bevonden en of het voorval zich vroeg of laat in zijn publieke optreden afspeelde. Naarmate het 'opgepakt worden' dichterbij kwam ging hij de confrontatie steeds minder uit weg.

JHWH is een Eloha, één van de Elohiem waardoor de Logos werkte. De Logos ‘zit’ – in de rangorde van de hiërarchieën der geestelijke wezens – boven die van de Serafim, Cherubim en Elohiem. De Bijbel vangt aan met ‘En de Elohiem schiepen …’ hetgeen altijd wordt vertaald met ‘En God schiep …’

Ja was dat in de tijd van en voor Marie Guyart (https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/marie-de-lincarnation) ook. Overigens moest ik tijden het hardlopen zojuist nog even denken aan Emanuel Rutten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Emanuel_Rutten), een echte rationalist. Hij heeft voor het geloof, het christendom gekozen op grond van rationele argumenten die hij heeft gevonden en uitdraagt over het bestaan van God. Het moet volgens hem wel allemaal waar zijn op grond van zijn argumenten stelt hij. Om deze reden noemt hij zichzelf christen. Dat kan dus blijkbaar ook. Das waar, m

Wat wordt er toch verschillend over gedacht over dit soort zaken. Ik snap het wel, het staat ook niet in de evangeliën meen ik. Je komt het vooral bij Paulus tegen. Je zegt dus: ‘… Christus [is] niet gestorven is ter verlossing van onze zonden.’ Maar waarom is de god-mens volgens jou wel gestorven? Want een God komt niet voor niets naar deze wereld, daar moet een reden voor zijn. En dat hij dan nog een gruwelijke dood sterf, dat moet dan toch ook een reden hebben, of meerdere. Hierbij denk ik dan: ‘Het is niet aan ons om op de stoel van God de Vader te gaan zitten.’

Dit komt tegengesteld over, maar zo bedoel je het vast niet. Graag dit een klein beetje toelichten als het mogelijk is. Dit is mij ook niet helmaal duidelijk. Overigens: iets wat ik denk staat dat voor jou juist wel of niet gelijk aan iets dat werkelijk is? Bestaat er in mijn denken überhaupt zoiets als werkelijkheid of sta door mijn denken juist verder van de werkelijkheid af? Moet ik dan het werkelijke in het gevoelsleven zoeken? Wat is werkelijkheid in überhaupt? En wanneer is christen-zijn werkelijk christen-zijn en wanneer niet? Als je hem volgt? Hoe ziet dat er dan uit (zijn hier

Voor Danny is de biecht de voorwaarde. Da's interessant. Voor veel mensen loopt het niet zo. Bij mij liep het niet zo en bij Edit Stein bv. ook niet.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt. Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenoo

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we he

Bij compassie probeer je i.d.d. volgens Barasch (en ook mijn eigen ervaren - daarom voer ik Barasch ten tonele) een ander te begrijpen en je in te leven in de ander zijn gevoelens; niet meevoelen. Ik kan alleen mee-lijden/mee-voelen als mijn wil daartoe sterk genoeg is. Niet iedereen was in staat om de lijdende christus aan het kruis te zien hangen. Dat konden volgens mij alleen de hartelozen en degenen van wie de wil daartoe sterk genoeg was: Maria en Johannes (de leerling die de Heer liefhad). Zij waren in staat het lijden met Hem mee te voelen (mede te lijden in het moment van de kruisiging

Ik heb het verschil tussen beide al duidelijk proberen te maken door de terminologie van Ian Marc Barasch te vermelden i.c.m. een iets eerder geposte mededeling over het stervensmoment van Christus Jezus zoals ik dit ben tegengekomen bij J.v.Halle/Peter Tradowsky. Deze twee posts maken volgens mij het onderscheid tussen compassie/medeleven en medelijden voldoende helder. En doordat ik het onderscheid zo tracht te maken ook mijn eigen mening. Ik moet nog even aan het volgende denken. Maria en Johannes (de leerling die de Heer lief had) stonden bij het kruis. Zij leefden toen met de gekruis