Alle activiteit

Den drank is den duvel...

In de Bijbel wordt Jezus Christus juist voorgesteld als degene die heeft geleden op een manier die wij niet kunnen dragen, laat staan reproduceren. Dus kunnen wij ons daar geen volledige voorstelling van maken, en het al helemaal niet mee-lijden in de zin van: hetzelfde ondergaan. En dan wordt de vraag onvermijdelijk: als wij in staat zouden zijn om datzelfde lijden te voelen of te dragen, waar is Hij dan nog voor gestorven? Daarmee wordt ook duidelijk dat het idee van volledig mee-lijden niet alleen praktisch onmogelijk is, maar ook theologisch wringt. De mens is niet degene die het lijd

Om toch even wat meer duidelijkheid te scheppen in de begrippen empathie, begripsvermogen en compassie wil ik hier graag iets voorleggen/aanhalen uit een studie van Marc Ian Barasch. Deze is gepubliceerd in zijn boek Leven vanuit compassie. Dit om wat overeenstemming/eenduidigheid over bepaalde termen te krijgen. Marc definieert begripsvermogen als: Empathie is voor hem: Compassie is voor Marc een samengaan van empathie én begripsvermogen. Verder zegt hij nog dat je compassie kun hebben: Voor jezelf En voor anderen

Compassie houd voor mij in dat je je probeert in te leven in de ander. Verder gaat dit voor mij niet. En dat maakt dat mede-leven voor mij ook niet hetzelfde is als mede-lijden. Laten we ter verduidelijking er het passie-verhaal eens bij halen. Ik haal een stukje aan uit het boek En als hij niet was opgestaan … (Cichorei, 2e druk 2016), waarin een aantal lezingen zijn opgenomen van Peter Tradowsky en Judith von Halle: Je kunt bij deze gebeurtenis iets voelen (medeleven) – en ik hoop ook dat iedereen dit dit leest iets voelt –, maar je kunt ook proberen je erin in te leven (compassie).

Medelijden of empathie werkt middels het menselijke voorstellingsvermogen, dat is het vermogen om je in te leven in de gevoelens, gedachten en situaties van anderen. Je verplaatst jezelf in de ander. Daadwerkelijke naastenliefde is andere koek. Dan verplaats ik mijzelf niet in de ander, maar leef ik daadwerkelijk mee met de ander. Dan voel ik daadwerkelijk wat de ander voelt. Deze wijze van de ander liefhebben is alleen mogelijk als het 'zelf' is verdwenen en de mens de innerlijke geestelijke ruimte gewaar is waar daadwerkelijk voelen (pathos)mogelijk is. Deze innerlijke, geestelij

Het valt op dat, ondanks het gebruik van de term mee-lijden en de indeling in actief/passief, je in feite toch richting compassie gaat. Je beschrijft dat iemand pijn voelt omdat jij pijn voelt, maar erkent tegelijkertijd dat het niet dezelfde pijn is en dat de ander er niet door verlamd hoeft te raken. Dat is precies wat compassie inhoudt: geraakt worden door het lijden van de ander, nabij zijn, en iets kunnen betekenen, zonder dat het lijden wordt vermenigvuldigd of opgelegd. Het actieve/passieve onderscheid nuanceert alleen hoe intens je geraakt wordt, maar verandert de essentie niet. Uitein

Mede-lijden gaat voor mij dieper. Als er wordt gezegd ‘Je moet wel erg verdrietig zijn’ n.a.v. een bepaald voorval, dan is dat wat mij betreft een uiting van mede-leven. Hier merk ik niet dat iemand in staat is om zich met mij te verbinden. Het is me te afstandelijk. Als er wordt gezegd: ‘Ik voel pijn omdat jij pijn voelt’, dan voel ik die nabijheid wél. Natuurlijk kan het hier niet niet om dezelfde pijn gaan, dat kan niet, dat moet ook niet, wil ik ook niet. En omdat het niet om dezelfde pijn gaat hoeft het de ander ook niet per definitie lam te leggen om nog iets concreets te beteken als er

Het argument dat ‘Arabieren ook Semieten zijn’ klopt taalkundig, maar gaat voorbij aan het feit dat ‘antisemitisme’ historisch nooit als verzamelterm is gebruikt. Het is vanaf het begin een specifieke term voor Jodenhaat geweest. De term is in het leven geroepen om Jodenhaat een modern en “geïnstitutionaliseerd” jasje te geven, maar het heeft zich sindsdien verder vastgezet als dé specifieke term voor vijandigheid tegen Joden. Waar antisemitisme verwijst naar haat tegen Joden, verwijst Arabofobie naar haat tegen Arabieren.

Dit topic motiveert mij bijzonder om abstinent te blijven van alcohol. Dat voorkomt een hoop impulsiviteit.

Jammer dat je het nu weer terugbrengt tot twee zinnetjes. Het onderwerp dat je zelf aansnijdt — het verschil tussen mede-leven, mee-lijden en compassie — vraagt juist om wat meer uitwerking. Op deze manier blijft het bij kretologie (“ik vind het groots”): losse uitspraken zonder dat duidelijk wordt hoe ze zich verhouden tot de argumenten die op tafel liggen. Als je het interessant vindt om hier echt op door te gaan, zou het helpen als je iets uitgebreider ingaat op de kern: wat versta jij precies onder mee-lijden, en waarom zou dat volgens jou een hogere vorm van nabijheid zijn, ondanks h

Er bestaat geen vast stappenplan voor de toepassing van de vergelijkende methode, maar Lyle Campbell en Terry Crowley, die beiden inleidende teksten over historische taalkunde hebben geschreven, hebben wel een aantal stappen voorgesteld.

De econoom en cognitief psycholoog Herbert A. Simon introduceerde het concept van heuristieken in de jaren vijftig, waarbij hij suggereerde dat er beperkingen waren aan rationele besluitvorming. In de jaren zeventig droegen de psychologen Amos Tversky en Daniel Kahneman bij aan het vakgebied met hun onderzoek naar cognitieve vertekeningen. Hun werk introduceerde specifieke heuristische modellen, een vakgebied dat sindsdien alleen maar is uitgebreid.

Eisen kan ik dat niet. Maar groots vind ik het wel als het gebeurt.

Als je zegt dat compassie gelijkstaat aan mede-leven, dan roept dat meteen de vraag op: waar staat mee-lijden dan voor? Het antwoord is eigenlijk vrij logisch: mee-lijden staat voor gedeeld lijden. Je ervaart letterlijk wat de ander doormaakt, je voelt hun pijn in jezelf. Dat klinkt misschien nobel, maar het heeft een groot praktisch gevolg: de smart wordt niet minder, hij wordt juist vermenigvuldigd. Als je van iemand verwacht dat die mee-lijdt zoals jij lijdt, dan leg je letterlijk een deel van je lijden op de ander zonder dat het tot verlichting van de jouwe leidt. Dat betekent dat je

Dit soort voorbeelden als ruimte is … brengt goed naar voren dat een drieëenheid/triniteit iets is dat zo bij elkaar hoort dat het een niet van het ander is weg te denken. Wat dat betreft dank voor het aanbrengen voor dit soort vergelijkingen.

Dat hoeft voor mij ook niet en laat ik ook niet doorschemeren. Compassie staat voor mij gelijk aan mede-leven.

Ik weet het niet, de optelsom blijft nul.

Doolhof Zolang dat niet bestaat uit hanteren van pijn, zou men van groei kunnen spreken.

Dramadriehoek noemt het, posttraumatische groei dan weer iets anders.

Dramaqueen.

Wat jij “medelijden” noemt, staat eigenlijk haaks op wat in de Bijbel als richtlijn wordt gegeven: Alles wat jullie willen dat de mensen voor jullie doen, doen jullie ook zo voor hen. (Mat.12:7) Als je dat principe serieus neemt, kom je namelijk tot een andere conclusie dan jij nu voorstelt. Je zegt dat je wilt dat iemand met je mee-lijdt, dat hij iets vergelijkbaars voelt als wat jij doormaakt. Maar als je dat omdraait, is de vraag: wil jij werkelijk dat een ander jouw pijn volledig overneemt? Dat hij net zo zwaar belast raakt, net zo vast komt te zitten? Waarschijnlijk niet.

Geen idee, misschien goed voor een topic, keep it simple.

Komt die pijn voort uit wat je is overkomen of uit wat je ermee doet?

Wat jij doet, is medelijden herdefiniëren als: mee-lijden, dus echt innerlijk delen in het lijden van de ander. Als jij zegt: “ik wil dat de ander iets vergelijkbaars voelt”, dan klinkt dat mooi, maar het heeft ook een grens: Niemand kan jouw lijden echt 1-op-1 voelen. En als iemand dat wel volledig zou doen, dan raken ze net zo verlamd als jij en verzuipen er twee. Vermoedelijk ben je op zoek naar compassie, dat is mee-lijden zonder jezelf te verliezen, zodat je de ander juist kunt dragen.

Voor een psycholoog met jarenlange opleiding is het de normaalste zaak van de wereld, om een onderscheid te maken tussen vuile- en/of schone pijn. Als leek begrijp ik daar maar bitter weinig van, ik weet alleen dat ik pijn ervaar, ondraaglijk.