Alle activiteit

Zoals ik al heb gezegd: wat je niet zelf hebt ervaren, blijf je ontkennen, totdat je wel ervaart dat dit (het etherische denken) bestaat. Je moet idd uit het (gespiegelde = het aan de hersenen-gebonden) denken zien te geraken om te zien dat het (gespiegelde) denken een soort gevangen is.

Je wenst niet te begrijpen dat het denken altijd spiegelt. Ze hebben je wijs gemaakt dat er zoiets als etherisch denken bestaat, maar dat is niet zo. Denken is altijd denken over iets anders. Je moet juist uit het denken zelf zien te geraken, het denken is jouw gevangenis.

Je beeld van meditatie stemt niet overeen met mijn definitie van meditatie. Daarom kun je mij (nog) niet begrijpen: Meditatie is moeite doen om uit het gespiegelde denken te raken waardoor je in het gebied van het etherische denken terecht komt. Daarom probeert men in het Oosten het denken stil te leggen, wat eigenlijk nooit helemaal lukt.

Daarom werkt meditatie ook niet. Meditatie is alleen voor beginnelingen die hun geest niet kennen. Simpele oefeningen zoals aandacht voor je ademhaling. Om vervolgens weer op van alles en nog wat te reflecteren in de wereld.

Meditatie is in eerste instantie altijd een act van de wil. Reflecteren doe je met/in het gespiegelde denken.

Nee, het is onwaar wat je hier schrijft. Het is de menselijke geest welke reflecteert op de wereld zelf. Meditatie helpt niet. Het enige wat er toe doet is niet-reflecteren, dwz niet langer bewogen worden door de wereld. Dat je schrijft "moeite doen" is al veel zeggend. Als je niets reflecteert is dat juist zonder moeite...... Voor je het weet ben je net zoals TTC.

Ik snap je antwoord wel, want je hebt het verschil tussen beide soorten denken (gespiegeld denken vs. etherisch denken) zelf nog niet ervaren. Dat is een kwestie van oefenen en tijd. Meditatie is het geijkte oefen-middel. Meditatie is moeite doen om uit het gespiegelde denken te raken, om aldus in het gebied van het etherische denken terecht te komen.

Etherisch denken bestaat in het geheel niet. Denken is altijd een activiteit. De oude Grieken noemden dat 'dianoia', hetgeen het discursieve , redenerende denken is. Dat wat ongespiegeld is, is de 'nous' , maar daar begint de verwarring, men is het niet eens over wat 'nous' is. Een van de weinige plaatsen waar 'nous' correct wordt aangeduid is het Evangelie van Maria Magdalena: Want op de plaats waar het kenvermogen (nous) is, daar is de schat. In de gelijkenis van de schat in de akker (Matteüs 13:44) komen we 'de schat' wederom tegen. Vers 38 is ook nog wel van belang om

Over ‘geloof en geloven’ botste ik gisteren op een interessante aantekening in het Nieuwe Testament (vertaling H.A.P.J. Ogilvie):

Door deze zin begin ik me bijna af te vragen of de persoon die deze woorden heeft opgeschreven het verschil heeft gekend tussen het gespiegelde (= het aan de hersenen gebonden) denken vs. het etherische denken.

Perfectionisme uit zich in de wens om alles tot in de puntjes uit te voeren en het allerbeste resultaat neer te zetten. Op zich is dit best een goede eigenschap, tegelijk kan het ook leiden tot een continue druk en minder aangename overprikkeling die je ernstig belemmeren in je bewegingsvrijheid en levensvreugde. Gerelateerde workshops kunnen meer inzicht in deze dynamismen verschaffen, an sich een kwestie van pipet en pincet om een aantal innerlijke conflicten te verhelderen.

Wat onthul je hier precies?

Synoniemen kunnen al eens verwarren, de scheidslijn vaak flinterdun.

Jij wilt in je eentje zonder een brontekst van jezelf een gebunkedte versie geven van een neevangelie. En dan denk je dat gemiddelde kritiekleveranciers niet zover door kunnen denken. Dan moet je ofwel heel intelligent of getalenteerd zijn dat je zonder geschrift en zonder samenhangende theorie een beter verhaal hebt dan de bijbel; of niet. Wat is je verhaal? Emotie, geplukte kritieken van niet serieuze kulverkopers, en een totaal niet begrijpen van de bijbeteksten zelf. Nergens heb je een basis, een solide uitgangspunt, of zelfs een enkel punt van terechte kritiek. Je staat me

In het evangelie van Mattheüs (hoofdstuk 5) staat een zaligspreking die opvallend goed bij de inhoud van dit verhaal aansluit: ‘Zalig die het hart gelouterd hebben, want zelf zullen zij God schouwen.’

Dit doet me erg denken aan de zaligsprekingen.

Als we dan toch eckhartiaans bezig zijn : Alle dingen worden droevig door de angst voor de dood, maar wanneer gij afstand weet te doen van alle vergankelijkheid, kent u de onsterfelijkheid. De dood is een existentiële spiegel die het heden schenkt. Maar dat valt alleen te begrijpen als je in de spiegel van de dood kijkt. Zie ook 1 Korinthiërs 13:12. "Want wij zien nu door een spiegel in een duistere rede, maar alsdan zullen wij zien aangezicht tot aangezicht".

Of Jerry Springer, ken je die nog? Dat was ook wat hẻ?

Moeilijk he, discussieren. Daar zijn zinnen voor nodig die uit meer dan twee woordjes bestaan. Als ik jou was dan zou ik die vriend naar Oprah Winfrey sturen, kan de ene kwakzalver de ander helpen.

Das royaal.

Wat jij wil.

God is noch mannelijk noch vrouwelijk noch onzijdig. God overstijgt de geslachten en de dingen.

Als God een levende Persoon is die handelt in het leven van mensen, dan is het normaal dat Zijn handelen ook merkbaar is. God troost daadwerkelijk en die troost kan gevoeld worden, maar het uitblijven van een voelbare troost betekent niet automatisch dat God afwezig is. Het verheerlijken van gevoelloosheid als bewijs van verhevenheid lijkt mij een ongezonde benadering van God die heeft beloofd Zich te laten kennen aan hen die Hem zoeken. Matteüs 5:4 “Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen vertroost worden.” Je Eckhartiaanse uitspraak staat er diametraal tegenover. Mocht die

In de mail-conversatie die daar op volgende vond ik hem toch wat beter overkomen.

Daarin verschillen wij dan van mening. Heel Eckhartiaans. Beurde hem dat wat op?