Alle activiteit

think about it. Bij de Duitsers was het politiek, bij de joden is het religieus. Maar beide denken uitverkoren rassen te zijn dat hen recht op grond geeft waardoor ze expandeerde. Intussen zal Iran ook wel een Samson Option hebben en Amerika en Europa grotendeels kunnen vernietigen als ze een DF61 geleverd krijgen. BRICS levert genoeg aldaar he. En we betalen straks meer voor benzine, diesel en alles wat daarmee geleverd wordt. Waarom eigenlijk? En wat genocidale joden meer land en suprematie te gunnen in het oosten?

Ja, en het is allemaal redelijk afleidbaar, amper geloofwaardig is het.

Behoorlijk confronterend allemaal.

Destijds zag ik er nog de humor van in, vandaag is het een ingrijpende gebeurtenis.

Sisyphus-arbeid. Het is maar wat je zinvol vindt. Die zin wordt al gauw gevonden als men liever iets dan niets doet.

Het is me op basis van deze zinsnede niet zo duidelijk vanuit welk perspectief je dit beschouwt, maar wellicht in het verlengde van vorige situatieschets. Ja, er is niets anders, enkel dat dal aan deze kant van de berg.

De bal verliest zijn energie en raakt zelfs uitgerold, ze zal blijven liggen ergens in het dal. Misschien wel zo veilig voor de omgeving.

In dat geval blijft de bal eeuwig heen en weer rollen in het dal. De bal raakt op die manier nooit over de berg, hij heeft immers niet genoeg energie om hoog genoeg te komen.

Als de wereld opnieuw begint, hopen we enkel dat de rivieren van tranen niet overspoelen. Hartverscheurend...

Zo kunen we terug helemaal vooraan beginnen, en in het beste geval missen we WOIII.

Heel trieste constatering. Alsof je gevangen zit in jezelf. Het is een soort melancholische humor over je eigen beperkingen, de traan van een tragische clown.

Door al m'n tekortkomingen lukt het me nooit om een vlinder te worden, het zal dus bij glaskikker blijven. Tegelijk ook steeds meer pijn, alsof elk sprankeltje hoop en levensvreugde uit me weggezogen wordt, amper nog mens, leeg, ziekelijk, zielloos.

Beroemde voorbeelden van zulke schijnbaar eenvoudige wiskundeproblemen zijn de Laatste Stelling van Fermat, die in 1637 werd geformuleerd maar pas in 1994 werd bewezen, en het vermoeden van Poincaré, dat in 1904 werd geformuleerd, maar pas in 2003 werd bewezen.

Misschien is het gewoon zaak om dat even gemeld te hebben, je kan immers niemand verplichten om er ook iets mee te doen. Het alternatief zou wachten zijn, zoals psychiater De Wachter suggereert.

Moest je per toeval op zoek zijn naar een eiland waar het vredig is, stelt William James dat we allemaal als eilanden zijn. Laat het aub niet te verwarrend worden, ben al lang blij toch nog een beetje voldoening te vinden in workshops, vreedzaam.

Intrinsiek zijn non-lineaire katalysatoren tijdloos, niet het gemanifesteerde zelf dat er op deze of gene manier gebruikt van maakt.

Alicja Gescinska neemt de lezer mee op een woelige en filosofische reis door de vorige eeuw. In tien biografische portretten laat ze zien wat de mensheid kan leren van even moedige als intelligente vrouwen. Hieronder Rosa Luxemburg, Anna Achmatova, Edith Stein, Hannah Arendt, Martha Gellhorn, Simone Weil, Jeanne Hersch, Etty Hillesum, Barbara Skarga en Judith Shklar.

Altijd bijzonder gevonden, dat in het verleden architecten van groteske gebouwen het eindresultaat van hun plannen nooit zelf hebben gezien. Voorbeelden zijn legio, denk bijvoorbeeld aan Notre-Dame Cathedral of Cologne Cathedral, de bouw duurde vaak honderden jaren.

Een holistische benadering lijkt me te zeggen dat er veel meer specialisaties mogelijk worden, bijgevolg kunnen we hier ook door overrompeld worden. Beetje als het goede en het slechte nieuws, als zeggen dat we een speld in een hooiberg misschien dan wel zouden kunnen vinden, maar ook, door nu net de complexiteit des levens, onopgemerkt verblijft. Hoe dan ook, het vergt, denk ik, co-creatieve specialisatie in diverse disciplines, not my cup of tea.

Het Strategische Dilemma rond Iran: Instabiliteit, Pre-emptive Strikes en Machtswisselingen De recente escalaties in het Midden-Oosten, waarin de Verenigde Staten en Israël militaire acties tegen Iran hebben uitgevoerd, illustreren het complexe samenspel tussen interne politieke structuren, externe druk en strategische belangen. Het conflict laat zien hoe internationale politiek vaak wordt gedreven door macht, dreiging en de bereidheid tot pre-emptive strikes, en hoe dit samengaat met pogingen tot regimewisselingen die “van binnenuit” lijken te komen. Interne Structuur en Machtsdynam

Soms lijkt het een beetje op de vraag naar wie energie bedacht heeft, kan je wel een eindje mee verder.

Een droedel is een raadsel en een woordspel waarbij alleen letters gebruikt worden en waarbij de onderlinge positie dikwijls van belang is. Een andere betekenis, eerder contradictorisch vind ik, volgens het werkwoord droedelen, is gedachteloos tekenen of krabbelen.

Je mag er van denken wat je wil, maar soms vind ik het toch wel een handig ding.

Inmiddels heb ik een dienst van de Christengemeenschap bijgewoond. Ik vond het zeer indrukwekkend. Zó anders dan alle andere diensten die ik ooit heb bijgewoond. Voor mij is het niet praktisch om deze dienst vaker mee te maken (afstand, geld), maar ik draag ze als een kostbare parel met mij mee en denk er met veel genoegen aan terug. Vooral de houding van de (in dit geval vrouwelijke) priester vond ik heel indrukwekkend als zij haar handen/vingers omhoog en omlaag hield. Dit heeft een permanente indruk op mijn netvlies/ziel achtergelaten.

Wat mij blijft bezighouden, is in hoeverre er werkelijk consensus kan bestaan over principiële overtuigingen. Bij praktische zaken lukt dat vaak wel, maar bij fundamentele morele vragen, zoals euthanasie, zien we juist dat diep overtuigde mensen blijvend tot tegengestelde conclusies komen. In het geval van euthanasie kan er geen echte consensus bestaan tussen voor- en tegenstanders, tenzij we de discussie reduceren tot een pragmatische kwestie van overleven of lijden verlichten. Maar bij principiële keuzes over leven en dood functioneert consensus dus niet als ultieme norm. Halfdood is immers