Alle activiteit

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt. Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van

Duidelijker wordt het zo zeker, maar je introduceert daarmee wel een paar stevige aannames. Je maakt nu het onderscheid dat compassie vooral begrijpen en inleven is, terwijl mede-lijden neerkomt op daadwerkelijk meevoelen, afhankelijk van de wil. Als mede-lijden afhankelijk is van hoe sterk jouw wil is, dan wordt het geen wezenlijk andere categorie, maar een verschil in intensiteit. Dan gaat het niet om een ander soort betrokkenheid, maar om hoe sterk je die betrokkenheid ervaart. Ook je voorbeeld van het kruis laat dat zien. In het Evangelie volgens Johannes staan Maria en Johannes bij J

Bij compassie probeer je i.d.d. volgens Barasch (en ook mijn eigen ervaren - daarom voer ik Barasch ten tonele) een ander te begrijpen en je in te leven in de ander zijn gevoelens; niet meevoelen. Ik kan alleen mee-lijden/mee-voelen als mijn wil daartoe sterk genoeg is. Niet iedereen was in staat om de lijdende christus aan het kruis te zien hangen. Dat konden volgens mij alleen de hartelozen en degenen van wie de wil daartoe sterk genoeg was: Maria en Johannes (de leerling die de Heer liefhad). Zij waren in staat het lijden met Hem mee te voelen (mede te lijden in het moment van de kruisiging

Ik snap dat je via Barasch en die beschrijving van het lijden van Jezus Christus een onderscheid probeert te maken, maar voor mij wordt het daarmee juist niet helderder, eerder abstracter. Je verwijst naar definities en naar een uitvoerige beschrijving van hoe lijden veroorzaakt kan worden, maar de kernvraag blijft voor mij nog steeds staan: wat is het wezenlijke verschil in de praktijk? Want als: – compassie = begrijpen + meevoelen – en jouw “mede-lijden” = voelen dat de ander lijdt, zonder het over te nemen dan zie ik inhoudelijk hetzelfde, alleen met een zwaardere bewoording.

Ik heb het verschil tussen beide al duidelijk proberen te maken door de terminologie van Ian Marc Barasch te vermelden i.c.m. een iets eerder geposte mededeling over het stervensmoment van Christus Jezus zoals ik dit ben tegengekomen bij J.v.Halle/Peter Tradowsky. Deze twee posts maken volgens mij het onderscheid tussen compassie/medeleven en medelijden voldoende helder. En doordat ik het onderscheid zo tracht te maken ook mijn eigen mening. Ik moet nog even aan het volgende denken. Maria en Johannes (de leerling die de Heer lief had) stonden bij het kruis. Zij leefden toen met de gekruis

Op zich zijn citaten prima, maar dan moet wel duidelijk blijven wat je eigen standpunt is. Nu voelt het soms alsof je je achter definities of auteurs verschuilt, terwijl ik juist benieuwd ben naar wat jij zelf bedoelt met “mede-lijden”. Want zolang je zegt dat het geen overname van lijden is, de ander niet lam legt, en niet hetzelfde lijden is, dan kom je inhoudelijk dicht in de buurt van wat meestal onder empathie of compassie wordt verstaan. Dan helpt het meer als je dat in je eigen woorden scherp maakt, in plaats van via citaten. Op deze manier kom je inderdaad onwetend over.

Als je mijn eerdere berichten goed gelezen hebt, dan had je hier niet gezegd ‘Wat jij “actief mede-lijden”noemt’, maar dat de coach waar ik eerder naar verwees dit onderscheidt maakt. Ik heb volgens mij ook niet gezegd dat ik dit onderscheid zelf ook zou maken. Om wat eenduidigheid/eenstemmigheid in bepaalde termen te krijgen heb ik iets gepost over Marc Ian Braasch. Dit lijkt te worden genegeerd. Ook heb ik het nergens gehad over ‘het dragen of overnemen van lijden’. Dit is iets van jou, dat je herhaaldelijk ter sprake brengt en meent te lezen in hetgeen ik her en der heb geschreven

Interessant dat je zo’n scherp onderscheid maakt tussen de evangeliën en de brieven, maar daarmee kies je in feite je eigen canon binnen de Bijbel. Dat mag, maar dan wordt “bewijs” wel afhankelijk van wat jij toelaat als bron. En juist binnen jouw eigen kader kom je nog steeds bij dezelfde lijn uit. In het Evangelie volgens Mattheüs zegt Jezus: “Kom naar Mij toe…”, dat is geen oproep tot mede-lijden tussen mensen, maar een beweging van mens naar Hem toe. Dus als we teruggaan naar het onderwerp: Wat jij “actief mede-lijden” noemt, komt in de praktijk neer op betrokkenheid zonder dat j

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie? Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen. In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ ha

In dit geval vroeg ik naar de evangeliën. Bron van autoriteit en interpretatie liggen soms ver uit elkaar. Ik heb redenen om aan te nemen dat de evangeliën van Markus, Lucas en Mattheüs zijn ontstaat uit het op een helderziende manier meebeleven van de gebeurtenissen op het keerpunt der tijden. Wat mij betreft gelden ze om die reden een waarheidsgetrouwe bron van mededelingen. Ook hier weer: wat is medegedeeld en de interpretatie liggen soms ver uit elkaar (vooral als we de dingen uit hun context trekken). Met de brieven heb ik moeite o.a door de 'vrouw-' en 'gender-' onvriendelijkheid zoals j

Geldt de hele Bijbel voor jou als autoriteit, of alleen de directe woorden van Jezus in de evangeliën?

als wij onze olie in Chinese Yuan ruilen en de VS afzweren is dat toch niet ons probleem?

Openbaringen 19:17 En ik zag één engel dicht bij de zon staan, en hij riep met luide stem naar alle vogels die hoog aan de hemel vlogen: Kom en verzamel u voor het avondmaal van de grote God.

En de Amerikaanse soldaten hebben een weg uit deze oorlog. Want ze schendt internationaal recht. Laat die joden maar op de frontlinie staan, niet onze oorlog. Het is nazi op en top.

Ik geloof dat dit zeker zo was toen Christus onder de mensen was, maar dat betekent niet dat dit ook opgaat voor iedereen ná hemelvaart. Dit is geen citaat uit de evangeliën.

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. (Mat.11:28) Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u. (Pet.5:7)

Synaptopathieën trekken de aandacht van onderzoekers omdat ze inzicht geven in fundamentele mechanismen van synaptische transmissie en omdat een beter begrip van de ziekteprocessen kan leiden tot nieuwe behandelingen.

Joden zijn wereldwijd een maximum van 16 miljoen mensen. Maar wereldwijd lobbyen ze om oorlog te voeren of miljarden christenen en moslims tegen elkaar op te zetten. We gaan daar beter beter als een jood mee om door hun jeugd te assimileren dat er geen uitverkoren ras meer zijn. De nazi jood is de synagoge van de satan die weet dat ze maar een korte tijd hebben dus daarom zoveel mogelijk land veroveren. Hun messias is de antichrist... Een dode jood is als een dode Palestijn... In de ogen van God is er geen onderscheid. Het is tijd om de jood niet langer als slachtoffer van WO2 te

Heb ik het hier over? Ik heb het eerder hier over; althans ik wil wel zo overkomen. Dit haal ik niet uit de evangeliën, maar ik kan het over het hoofd hebben gezien. Graag meer info.

Den drank is den duvel...

In de Bijbel wordt Jezus Christus juist voorgesteld als degene die heeft geleden op een manier die wij niet kunnen dragen, laat staan reproduceren. Dus kunnen wij ons daar geen volledige voorstelling van maken, en het al helemaal niet mee-lijden in de zin van: hetzelfde ondergaan. En dan wordt de vraag onvermijdelijk: als wij in staat zouden zijn om datzelfde lijden te voelen of te dragen, waar is Hij dan nog voor gestorven? Daarmee wordt ook duidelijk dat het idee van volledig mee-lijden niet alleen praktisch onmogelijk is, maar ook theologisch wringt. De mens is niet degene die het lijd

Om toch even wat meer duidelijkheid te scheppen in de begrippen empathie, begripsvermogen en compassie wil ik hier graag iets voorleggen/aanhalen uit een studie van Marc Ian Barasch. Deze is gepubliceerd in zijn boek Leven vanuit compassie. Dit om wat overeenstemming/eenduidigheid over bepaalde termen te krijgen. Marc definieert begripsvermogen als: Empathie is voor hem: Compassie is voor Marc een samengaan van empathie én begripsvermogen. Verder zegt hij nog dat je compassie kun hebben: Voor jezelf En voor anderen

Compassie houd voor mij in dat je je probeert in te leven in de ander. Verder gaat dit voor mij niet. En dat maakt dat mede-leven voor mij ook niet hetzelfde is als mede-lijden. Laten we ter verduidelijking er het passie-verhaal eens bij halen. Ik haal een stukje aan uit het boek En als hij niet was opgestaan … (Cichorei, 2e druk 2016), waarin een aantal lezingen zijn opgenomen van Peter Tradowsky en Judith von Halle: Je kunt bij deze gebeurtenis iets voelen (medeleven) – en ik hoop ook dat iedereen dit dit leest iets voelt –, maar je kunt ook proberen je erin in te leven (compassie).

Medelijden of empathie werkt middels het menselijke voorstellingsvermogen, dat is het vermogen om je in te leven in de gevoelens, gedachten en situaties van anderen. Je verplaatst jezelf in de ander. Daadwerkelijke naastenliefde is andere koek. Dan verplaats ik mijzelf niet in de ander, maar leef ik daadwerkelijk mee met de ander. Dan voel ik daadwerkelijk wat de ander voelt. Deze wijze van de ander liefhebben is alleen mogelijk als het 'zelf' is verdwenen en de mens de innerlijke geestelijke ruimte gewaar is waar daadwerkelijk voelen (pathos)mogelijk is. Deze innerlijke, geestelij

Het valt op dat, ondanks het gebruik van de term mee-lijden en de indeling in actief/passief, je in feite toch richting compassie gaat. Je beschrijft dat iemand pijn voelt omdat jij pijn voelt, maar erkent tegelijkertijd dat het niet dezelfde pijn is en dat de ander er niet door verlamd hoeft te raken. Dat is precies wat compassie inhoudt: geraakt worden door het lijden van de ander, nabij zijn, en iets kunnen betekenen, zonder dat het lijden wordt vermenigvuldigd of opgelegd. Het actieve/passieve onderscheid nuanceert alleen hoe intens je geraakt wordt, maar verandert de essentie niet. Uitein