Alle activiteit

Niet echt, ik bedoelde kinderboeken waarin gewaarschuwd wordt voor wat komen gaat, fluweelzacht.

Dank u beleefd voor uw uitnodigend antwoord! Bedoel je de bijbel of bedoel je een heel scala aan filosofieboeken waarin van die prachtige visualisaties staan om iets moeilijks naderbij te brengen?

Zo gaat het nu eenmaal, alsof er geen boek geschreven werd.

Dank u vriendelijk meneer voor uw antwoord en uw tijd en uw geduld. Ik zal u ruimte geven om uw hoogstaand onderwerp - door u gestart naar aanleiding en met gebruikmaking van een reactie van mij - op gepaste wijze te voeren met wie daarin voldoende onderlegd zijn, en door u niet te boekgesteld worden als wrevel opwekkende vaag en mistig bijdragende diskwalificerende dissonant.

Alweer, heb je al eens bekeken wat je op haast wonderbaarlijke manier telkens opnieuw negeert? En dan komt er weer een reeks kronkelzinnen waarin het vooral ontbeert aan relevante kennis met betrekking tot de vraag die je gesteld wordt. Tja, laat ons het maar liever vaag en mistig houden, zodat je degelijk studiewerk in diskrediet kan blijven brengen, en wrevel blijven genereren.

Op welke manier wil je horen dat ik niet begrijp wat je vraag of je onderwerp of je beoogd doel is? En hoe lang nog ga je vaagheden in de schoenen schuiven, waar jij zelf verstek laat gaan op de inhoud?

Ga je het weer proberen, mispoes.

Kern van het probleem is de stelling. Een probleem definiëren met de oplossing, is creëren. En creëren veronderstelt een maker van de creatie. En dat ontspoort als de maker niets stelt en dan met lede ogen toeziet dat anderen met het probleem aan de haal gaan. Dus; wat is je stelling?

Welk onderscheid is niet genoeg? Wat onderscheidt niet genoeg? Een antwoord niet? Als antwoord op: Er zijn weinig mensen die zeggen "er zijn wakkeren en er zijn slapenden, en ik hoor bij de slapenden". Of "er zijn natuurlijke mensen en er zijn geestelijke mensen, en ik ben een natuurlijk mens". De geestelijke mens klaagt over het kwaad dat in hem is, en de wakkere over zijn ellendige staat. In wezen is de klacht dat mensen nooit zo zijn, een getuigenis dat de spreker dezelfde moraal heeft als Paulus..

Opnieuw, het onderscheid niet genoeg.

Romeinen 7: 24 Ik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? Romeinen 7: 21 Zo vind ik dan deze wet in mij: als ik het goede wil doen, dat het kwade mij bijligt.

Die uitspraak bagatelliseert of versimpelt de psychologie ten opzichte van de psychiatrie. Alsof het een wat minder ernstig zou zijn dan het andere. Psychologie is niet een minder strenge variant van psychiatrie. Het zijn twee verschillende disciplines. Een psycholoog heeft een universitaire opleiding in de psychologie en richt zich op gedrag, cognitie en behandeling via bijvoorbeeld gesprekken. Een psychiater is een arts die zich heeft gespecialiseerd in psychiatrie en daarom ook lichamelijke oorzaken kan onderzoeken en medicijnen kan voorschrijven. Je hebt dus gesprekken met een psychol

Getuigenissen legio.

Thinking is like honey; too much can make things sticky, but just enough makes the world taste nicer. So, I rather don't think it over. Sometimes the smallest things take up the most room in your heart. So, I rather keep the nice things closer. Bespaar me. Drie woorden van jouw poëzie brengt meer diepgang dan deze wereld vatten kan.

Wees bedachtzaam, het zit in kleine dingen.

Nee TTC, dit ging over jou.

Ja, het kan allemaal, en het gaat maar over een verzameling van drie woorden. Dank je, zullen we eens een andere verzameling van drie woorden proberen, wat een wazige stortvloed wordt het dan?

Vergiftigde woorden zoeken geen inhoud en geen waarheid, maar ze bieden slechts een stuk vreten waar de honden geen brood van lusten. Jij spreekt voor een ander dat het rustig verder gaat, dat hoe een vergelijking tot stand komt niet zoveel uitmaakt, als de vaagheden maar kunnen verbloemen is het goed. Jouw woorden. Jouw frustratie. Jouw lege inbreng. Jouw lelijk doen. Jouw vergiftigd zijn. Je dwaalt. Een taal wordt een taal genoemd omdat het zeggingskracht heeft. Een andere manier van schrijven is wezenlijk niet anders dan op een ander materiaal schrijven. Het zegt niets. Het he

Dat respecteer ik. Tegelijk valt me op dat je hiermee precies doet waar ik op wees. Je hebt eerst een uitgebreide duiding gegeven van anderen als 'natuurlijke mensen' die zichzelf als illusie in stand houden en van God wegblijven. Dat noem je een constatering. Zodra die interpretatie kritisch wordt bevraagd, beëindig je het gesprek met de stelling dat verdere discussie een zonde zou zijn. Daarmee wordt je uitgangspunt feitelijk immuun voor kritiek: instemming bevestigt het, maar tegenspraak wordt afgedaan als een uiting van de 'natuurlijke mens'. Dat is geen weerlegging van mijn punt, maa

En hier eindigt dit 'gesprek' anders ga ik zelf in oppositie tegen een andere zelf. Dan bega ik een zonde. Prettige dag.

Moeilijk he consequent zijn. Je noemt het een “constatering”, maar de inhoud blijft wel degelijk interpretatief en normatief geladen. Je beschrijft niet alleen gedrag (“er worden scheldpartijen uitgewisseld”), maar je geeft er meteen een duiding aan: dat mensen elkaar “wederzijds in stand houden”, “elkaar ontkennen” en “weg van God blijven als illusie zijnde”. Dat zijn geen neutrale observaties, maar een specifieke interpretatie van wat dat gedrag betekent. Het verschil tussen constatering en oordeel zit hier dus niet in het woordgebruik, maar in de vraag of je alleen beschrijf

Het is geen oordeel, het is een constatering dat BerJan en Tortelduif elkaar wederzijds in stand houden door elkaar wederzijds te ontkennen middels allerlei scheldpartijen en virtuele bedreigingen. Niets bijzonders verder, de wereld zit er vol mee, zo blijft de natuurlijke mens weg van God en houdt zichzelf in stand als illusie zijnde. Het onderwerp van dit draadje -Joden en Palestijnen- houden ook elkaar middels terreur in stand. Zij vallen af voor het Koninkrijk.

Je redenering is inconsistent en plaatst jezelf uiteindelijk in dezelfde categorie die je bekritiseert. Je doet in feite een performatieve uitspraak. Het idee “niet oordelen” wordt hier namelijk gebruikt als normatief uitgangspunt, terwijl het tegelijk onmogelijk is om die norm te formuleren zonder zelf te oordelen (“oordelen is fout / zij zijn minder bewust / zij zien de eenheid niet”). Daarmee krijg je twee lagen die elkaar bijten: Op inhoudelijk niveau: “alles is één, dus er is geen oordeel nodig.” Op praktisch/taalkundig niveau: “wie oordeelt, begrijpt het niet” — en dat í

Lukraak, de woordwaarde van 'memetica' is 69, bijgevolg de stapelwaarde 6. Vermoed je nu een correlaat met het perfecte getal dat je hier omschrijft, of denk je dat dit op puur toeval berust?

Ogenschijnlijk simpel, complexiteitstheorieën in een holle tand proppen redelijk lastig, zoniet onmogelijk.