Alle activiteit

Iets of wat overdreven abstrahering is alles wat ooit gezegd en geschreven is geweest omzetten naar een enkele stapelwaarde, maar misschien heeft het wel een nutswaarde die we niet eens kunnen vermoeden.

Stilte is de afwezigheid van prikkels. Hoe minder prikkels hoe stiller.

Drie Maria’s, een naamloze moeder en een familieboom die zichzelf opeet. Ik trek de cirkel dicht, leg Johannes onder het zegel en neem de troon terwijl de schriftgeleerden nog zoeken welke Maria bij welke Maria hoort.

Dus zelfs wanneer je God moet kiezen, eindig je bij een boekbespreking over Cusanus. Begrijpelijk ook: Jahweh zelf komt in zijn eigen bronmateriaal vooral over als een kosmische huisbaas met woedeproblemen, erfstraffen en een nogal creatieve definitie van liefde. Dan vlucht je vanzelf de universiteitsbibliotheek in. Er is maar één troon. Ik doof het altaarlicht, strooi Jahwehs naam als as over de vloer en neem plaats terwijl Hopper buiten de cirkel “maar één God” blijft mompelen als een kapotte bezwering.

Wijlen George Box zei dat alle modellen verkeerd zijn, sommigen zijn echter wel handig.

Stilte is niet alleen de afwezigheid van iets, maar ook aanwezigheid.

Afhankelijk van het kijkkader bestaat een gegeven probleem misschien niet, vanuit een ander lijkt het onoplosbaar. En wat niet te vangen is, kan je nog altijd proberen weg te moffelen.

Er is maar één God, er valt dus niets te kiezen.

Brahmagupta begreep iets wat anderen niet zagen. Hij introduceerde negatieve getallen en noemde ze schulden, terwijl positieve getallen fortuinen waren. Toen begon het gelazer, de schulden zijn nu groter dan de fortuinen.

Ik neem aan dat je wilt dat we Christus hier even buiten beschouwing laten? Dan zou ik gaan voor iets, dat bestaat omdat bepaalde mensen zoals Nicolaus van Cusa (Cusanus) die door hun ervaring(en) met deze God een indrukwekkend werk hebben kunnen schrijven, zoals de Docta Ignorantia. Dit werk werd op uitstekende wijze vertaald door Gert den Hartogh en uitgebracht onder de titel Over de wetende onwetendheid.

In de ecologie kreeg panarchie later een heel andere betekenis door C. S. Holling. Daar beschrijft het de dynamiek van complexe systemen die zich op verschillende schalen ontwikkelen, instorten en opnieuw organiseren.

Atheïsten geloven niet in God. Maar als ze er één zouden moeten kiezen die het meest logisch is, dan zouden de meesten kiezen voor de God van Abraham, Isaak en Jakob. Jahweh.

Niet alleen de orchis militaris bestaat, de orchis simia toont veel gelijkenissen.

Ik hoorde zojuist voor het eerst over panarchisme en toch werd de term werd reeds in 1860 geïntroduceerd door de Belgische botanicus en econoom Paul Émile de Puydt. Kun je nagaan hoe weinig ik eigenlijk weet van kennisvormen!

Wat precies aan de basis heeft gelegen om een filosofie zoals het panarchisme in het leven te roepen, is me allerminst helder.

Over begrotingsoverschotten hoor je dan doorgaans weer minder.

Een fractaal meer of minder doet niet plots begrotingstekorten in het niets oplossen.

Serendipiteit is het talent om waardevolle ontdekkingen te doen terwijl je eigenlijk op zoek was naar iets heel anders. Het is de gave om open te staan voor toevalligheden en daar de juiste conclusies aan te verbinden. Op een dag toen de wind goed stond ging ik op pad. Ik was nergens naar op zoek, ik kwam iets brengen. Zonder dat ik het wist ontdekte ik de gave van het 'schenken'. Wist ik veel?

Het mag duidelijk zijn dat met een tiental in een veilige en vertrouwde omgeving de violen op elkaar afstemmen tot de mogelijkheden behoort, in een wereld met miljarden interacties en wisselende aspiraties is dat voor het navigerende zelf veel minder een vanzelfsprekendheid. Enkel het doornemen van de literatuur hierover zou wel eens meerdere levens in beslag kunnen nemen, alsof het nergens stopt. Tegelijk, ervaringskennis is uitermate divers, kunnen individuen ook op het spoor komen van inzichten die het mensenhart niet enkel kunnen beroeren, maar ook andere aspiraties doen naleven. Termen zo

Ik zou het niet beter gezegd kunnen hebben. Misschien Rudolf Steiner ook niet. Ook voor hem was deze houding essentieel/heilig om tot resultaten te komen in zijn werkveld.

Wetenschap gaat over experimenteren en onbevooroordeeld zien wat de uitkomst is, en die aanvaarden. Het is een vorm van vergaande ascese: jezelf opzijzetten en de feiten laten zijn, ookal had je het graag anders gewild. Vanuit dat perspectief is een wetenschapper van hetzelfde kaliber als een ascetische monnik. Hij zet zijn subjectieve smaak, en psychologie opzij en onderwerpt zich aan de werkelijkheid, ook al is die anders dan de eigen smaak, voorkeur, wil ofzovoort. Wiskundige formuleringen beredeneren is een uiterste vorm van ascese. Het is het volledig zich onderwerpen aan de prachti

De bron waar men gevoegelijk uit put is de Bron zelf natuurlijk.

Er bestaan natuurlijk subjectieve gevoelens, en we menen dat er zelfs alleen maar subjectieve gevoelens bestaan. Hierdoor, zo stelt de wetenschap, kun je maar beter al je gevoelens aan de kant te zetten bij het verrichten van wetenschappelijk werk. Maar er bestaan óók objectieve gevoelens. We komen ze tegen als we de levenskrachten bestuderen. Ik heb elders in een ander onderwerp de volgende oefening gegeven. Hij komt uit het nawoord van het boek Voorbij de grenzen van de natuurwetenschap, een boek van Rudolf Steiner, maar het nawoord is geschreven door de inmiddels overleden ingenieur Di

Ja, tussendoor, het verhaal van Daidalos indachtig, zijn een aantal misschien al de afgrond ingeduwd, wat naar ik meen een veel minder prettige ervaring is dan de speelsheid die we voor ogen hadden.

Ja, daar heb je wel een punt. Maar het probleem met de levenskrachten te bestuderen, zoals jij het noemt, is dat het alle kanten uitkan, want er is geen objectieve grond die universeel door iedereen vaststelbaar is; Ten zij zonder kritiek aan te nemen dogma's of een kakafonie aan meningen, zonder lijn in te trekken.