Alle activiteit

Het is zelfs onbegrijpelijk waar je zo moeilijk over doet, je hoeft enkel de dualiteit te overstijgen. Dat is toch wat je altijd stelt, en wij blijven achter in de hel.

Het is de geest der wereld welke "grijpend" is, het wil "grijpen" in de wereld. (1 Korinthiërs 2:12) Zoals dit draadje gegrepen wordt door TTC voor de eigen behoeftes. Een aanschouwend voorbeeld, het staat precies diametraal op de bedoeling van deze draad. Het is de kloof tussen ervaring (het innerlijke) en het zintuigelijk waarneembare. Waardoor de illusie ontstaat dat het uiterlijk waarneembare los van God staat. Een geestelijke mens echter gebruikt zijn zintuigen alleen om de wereld waar te nemen en de resterende krachten komen ten goede aan de ziel. Zodat wij niet meer ge

Volgens de simplexmethode kunnen reële optimalisatieproblemen honderden of zelfs duizenden randvoorwaarden bevatten. Afzonderlijk lijken die voorwaarden vaak probleemloos, terwijl hun combinatie onverwachte tegenstellingen kan bevatten. Daardoor is het niet altijd onmiddellijk duidelijk of er überhaupt een geldige beginoplossing bestaat.

Leuk, vind je niet? Je begint zelf over Qi en Pratyahara, je doet net alsof er geen boek geschreven is geweest.

Het duurt ook nooit lang voordat TTC weer een topic verstoort met al zijn copy paste en bij elkaar geharkte spirituele rommel uit allerlei andere godsdiensten......

En Jezus werd uitgeworpen, die oude slang, genaamd de Zoon van God, die de hele wereld misleidt; hij werd op de aarde geworpen, en zijn engelen werden met hem uitgeworpen.

Nog handiger is wanneer je synoniemen gebruikt, dan ontkent Hopper wat hij net geschreven heeft. Het veronderstelt helderheid te brengen, kunnen enkel maar beterschap wensen. Zo zie je maar, het duurt nooit lang.

Daar heb ik geen verstand van. Dit onderwerp gaat over wat de mens op de reis in het innerlijk tegenkomt en (op)merkt. Uiteraard is het gebaseerd op het Evangelie, Voor Dag Hammarskjöld was God een centrale, diepe werkelijkheid. https://www.theologie.nl/dag-hammarskjold-de-innerlijke-reis-als-een-weg-naar-gemeenschap/?srsltid=AfmBOopfF6w_XHfFxHEt6MfbTGAaraErtg2x9x8hcSLD2lV-AxKPAvlw Geen enkel misverstand, bij Dag Hammarskjöld staan we niet zelf centraal, maar God staat centraal. En geen Pratyahara, wat dat ook moge zijn. Dit onderwerp is dan ook niet aan jou bestee

Het wordt alsmaar verwarrender: ‘de mens vertrekt uit de hem bekende [zintuigelijke] wereld’ en direct daarop volgt: ‘de zintuigen nemen de wereld waar en de mens beperkt zich daartoe.’ Dit kan ik niet rijmen. En dan eindig je met: ‘Alle resterende krachten komen dan toe aan de ziel, wat dat ook moge zijn. Maar de mens gaat dat niet allemaal zitten in te vullen. Het is keuzeloos.’ wat niet lijkt aan de sluiten op het vorige. Ik mag hopen dat ik hier niet met een psychisch gestoorde persoonlijkheid te maken heb. Als iets duidelijk en logisch geschreven is kan ik het geschreven nog altijd ni

Ben je wel zeker op het juiste forum te zitten? Eerst begin je, wat Chinees is, over Qi als levensenergie, en nu over Pratyahara dat uit het Hindoeïsme komt.

Dat is reeds geschreven, de mens vertrekt uit de hem bekende wereld , dat is de zintuigelijk waarneembare wereld. Dus dan is het simpel: de zintuigen nemen de wereld waar en de mens beperkt zich daartoe. Niet als een oefening, maar als een levenshouding. Alle resterende krachten komen dan toe aan de ziel, wat dat ook moge zijn. Maar de mens gaat dat niet allemaal zitten in te vullen. Het is keuzeloos.

Eerst eens proeven, kunnen we mee verder.

Is voor iedereen anders; voor mij maken de tijdstippen geen verschil.

Wellicht snap ik geen hout van wat je nu eigenlijk met je onderwerp wilt zeggen. Graag het begrip merkstenen goed uitleggen en dan de reden geven waarom deze belangrijk zijn en voor wat precies.

Las eens ergens dat je dat best doet in de morgen, en 's avond tegen wanneer de zon ondergaat. Weet echter niet of dat enig verschil maakt, dan gewoon in de middag bijvoorbeeld.

Met al die ezelsbruggetjes heb ik het onderhand wel gehad, veel liever loop ik tegen mijlpalen.

Ik ben geen handelaar die iets probeert te verkopen.

Je wilt dus je astrale lichaam lichaam proberen te beteugelen met je ego, en je zegt dan dat dit ego verdwijnt in deze (?) vreugde? Op mij komt dat over als een enorme strijd die maar door weinigen weten te winnen. En dan zal de overwinning wel – net zoals elke overwinning – uitmonden in vreugde. En de mensen die dit doet/gedaan hebben leggen dan a.h.w. merkstenen neer waaraan je kunt zien: 'ah die hebben door hun charisma/keuzes/bekendheid de weg ook gegaan?' Een beetje zoals: ‘als die drugsverslaafde is gestopt, moet het mij ook lukken!’

Nee, ik bedoel dat ik ze "merk". En ik schreef niets over lichtpuntjes, maar over een donkere nacht. Waarin de mens zolang mogelijk in het duister blijft staan. De duisternis is de beste plek om te gaan. En in een dagboek schrijf ik niks, dat heeft Dag Hammarskjöld al gedaan. Ik heb geen behoefte aan lichtpuntjes welke ik moet herinneren. Herinnering is een mentale beweging welke Chronos-gerelateerd is.

Je bedoeld waarschijnlijk ‘markeer’. Met deze opmerkingen bedoel je dan dat we onze daden zouden moeten bijhouden, bv. in een dagboek om onze weg terug te kunnen vinden? Komt erg onnozel over als ik dat zo schrijf. Het volgende zou ik nog snappen: schrijf lichtpuntjes op in een dagboek als je in een duistere periode zit en breng lees ze af en toe om je jezelf aan de lichtpuntjes te helpen herinneren.

Ja, kunnen dat, louter om er een impressie van te krijgen, eens berekenen.

Het valt moeilijk te ontkennen dat individuen niet los staan van hun omgeving. Een heel ander gegeven is de innerlijke belevingswereld, wat we waarnemen, hoe we dit interpreteren, onze respons daarop, en wat onze aspiraties zijn. In termen van kwetsbaarheid kan dit ook dermate complex worden dat externe hulp eerder nood dan keuze is. Op deze manier komen we misschien in aanraking met innerlijke dynamismen waar we eerder nooit echt bij stilgestaan hebben, dit kan zowel intrigeren, fascineren als confronteren. Wat simpel lijkt, niet simpel. Het is zoals je eerder zei, empathie de prullenm

Daarom onderscheidt Paulus de "Geest Gods" van de geest der wereld. Wat van God is is van God, wat van de wereld is, is vergankelijk. Op zich is de Geest Gods ten volle in de mens, maar het is de zonde (welke in de wereld is) die Gods Geest verduistert.

Het geloof in en zoeken naar waarheid geeft een fundament van waarheid en logica en een selector en het geselecteerde. Onmiddellijk vereist dat een verwerping en ongeloof bij al die waarheden die worden gefundeerd zonder legitieme fundamenten. Maar daar is dan een paradox, als je gelooft dat onder die waarheden een hogere vorm van waarheid schuilgaat. Want leugen en waarheid delen nu dezelfde toegangsdeur of dezelfde sleutel. Gelukkig is de leigen altijd intrinsiek gebrekkig en onzuiver, en gelukkig is de waarheid zodanig zelfdragend, dat ook de leugenaar zich van haar bedient. En de kunst is

Even als antwoord op het ondewerp zelf. Het geestelijke waarnemen vind plaats door het geestelijke in ons te ontwikelen, te doen groeien. Dat geestelijke in ons is God zelf. De bijbel zegt dat de mens een tempel van God is en dat God in de mens woont, dat is zijn leven. In Efeze 4:6 staat: (Er is) "één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is." In 1 Kor 6 staat: "Of weet u niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, Die in u is en Die u van God hebt ontvangen, en dat u niet van uzelf bent?" En Galaten 2:20 zegt: "Ik ben met Christus gek