Wat zeg je tegen een vriend als …

[najjreb86 6]

21 uur geleden zei Tortelduif:

Descartes zei: 'Ik denk, dus ik besta.' Ik zal het mijn hond eens voorleggen en kijken wat hij ervan vindt.

Je hebt geen idee wat je hond denkt of vindt, maar daarom kan de hond waarschijnlijk wel denken. Dit zie je aan zijn gedrag bijvoorbeeld.. 

Een eekhoorn die een verzameling nootjes aanlegt voor de winter. Dat laat zien dat een eekhoorn weet dat er iets komt waardoor het minder nootjes kan vinden en dus iets moet verzamelen voor de toekomst. De termen winter, zomer, herfst en voetbal kent het niet, maar dat maakt niks uit..

Jullie zouden denken dat de aboriginals van Australie niet konden praten, want "we verstaan ze niet". Of dolfijnen kunnen niet praten, want we verstaan ze niet. Jullie bekijken alles vanuit het menselijke.

Terwijl de mens ook "maar" een dier is. Dus waarom zou een mens iets meer kunnen dan dieren?

[Tortelduif 1]

7 uur geleden zei najjreb86:

Je hebt geen idee wat je hond denkt of vindt, maar daarom kan de hond waarschijnlijk wel denken. Dit zie je aan zijn gedrag bijvoorbeeld.

Ik weet heel goed wat mijn hond "denkt". Ter correctie van Descartes heeft hij zijn eigen filosofietje bedacht: "Ik eet, dus ik besta".

[IKBENANDERS 16]

OVER BLIJVEND IN VERWACHTING ZIJN

𝘐𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘤𝘦𝘢𝘢𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘷𝘪𝘯𝘥 𝘪𝘬 𝘮𝘪𝘫
𝘖𝘷𝘦𝘳𝘴𝘱𝘰𝘦𝘭𝘥 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘢𝘯𝘨𝘴𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘣𝘦𝘻𝘸𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯
𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘜 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮? 𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘜 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮?

(Reyer, 𝘚𝘵𝘪𝘭𝘵𝘦 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮)

In een aflevering van de podcast 𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘥𝘦 𝘉𝘪𝘫𝘣𝘦𝘭 (De zegen is meer dan voorspoed) zegt theologe Almatine Leene: ‘Als wij zeggen dat we gezegend zijn, en we plakken dat alleen op het goede, miskennen we eigenlijk hoe belangrijk die zegen ook is juist in tijden waarin het moeilijk gaat.’

𝘡𝘸𝘢𝘳𝘵𝘦 𝘸𝘰𝘭𝘬𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘬𝘬𝘦𝘯 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘣𝘰𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥
𝘌𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘴𝘭𝘢𝘢𝘵 𝘪𝘯 𝘰𝘱 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧
𝘒𝘢𝘯 𝘪𝘬 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘸𝘦𝘭 𝘢𝘢𝘯? 𝘒𝘢𝘯 𝘪𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘨𝘢𝘢𝘯?

Als het goed met ons gaat zeggen we soms: ‘Ik ben (zeer) gezegend’. Overkomt ons lijden dan lijken deze woorden ongepast. Is het masochistisch om ook het minder goede in ons leven welkom te heten en sadistisch in dat van anderen? Er zijn mensen die achteraf zeggen: ‘Ik ben er sterker door geworden’, ‘Ik had het stiekem eigenlijk toch wel nodig’, ‘Bij nader inzien is het goed geweest, ook al was het moeilijk’. Het is ongebruikelijk als iemand zegt: ‘Ik heet het goede en ook het minder goede welkom; door beide werd, ben en word ik zeer gezegend’. Toen ik dit op een forum ter sprake bracht liet iemand het woord ‘gelatenheid’ gevallen.

𝘋𝘢𝘨 𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵, 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨 𝘴𝘭𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘨𝘰𝘭𝘷𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳
𝘋𝘢𝘨 𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥 𝘪𝘬 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘨𝘰𝘰𝘪𝘥
𝘏𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵 𝘢𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘪𝘬 𝘻𝘪𝘯𝘬. 𝘒𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘜 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘴𝘤𝘩𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘏𝘦𝘦𝘳?

Volgens Marcel Brakers (provinciale overste van de Vlaamse dominicanen, psychotherapeut en Meister Eckhart kenner), betekent gelatenheid ‘in verwachting zijn’. Het is een actieve en verlangende openheid, een innerlijke ruimte waarin iemand zich durft los te laten om overweldigd te worden door de uitnodiging van iets hogers, en deze houding hangt onlosmakelijk samen met het Eckhartiaanse principe van een ‘leven zonder waarom’.

𝘙𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫, 𝘎𝘰𝘥 𝘳𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫
𝘙𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫, 𝘎𝘰𝘥 𝘳𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫
𝘙𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫, 𝘎𝘰𝘥 𝘳𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫
𝘙𝘦𝘥 𝘮𝘪𝘫 𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨 𝘮𝘪𝘫

Nu eens het goede en dan weer het minder goede. Of we dat laatste nu wel of niet bewust verwelkomen, 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘴 dat ons wordt toegeworpen moeten uiteindelijk toch zien te accepteren. Maar hoe vrij is de mens nog als hij alles wat hem in de schoot wordt geworpen (om Christus’ wil?) moet ondergaan?

𝘙𝘶𝘴𝘵
𝘏𝘪𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳
𝘉𝘳𝘦𝘯𝘨 𝘮𝘪𝘫 𝘰𝘱 𝘢𝘥𝘦𝘮
𝘒𝘰𝘮 𝘰𝘯𝘵𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘮𝘪𝘫 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘢𝘵 𝘜𝘸 𝘴𝘵𝘦𝘮
𝘥𝘦 𝘸𝘪𝘯𝘥 𝘣𝘦𝘥𝘢𝘳𝘦𝘯
𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘰𝘦𝘳𝘴 𝘣𝘦𝘱𝘢𝘭𝘦𝘯
𝘒𝘰𝘮 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘴 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘵𝘦 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮

Voor een hedonist vormen genot en plezier hét hoogste doel in het leven. Dáár zo meent hij beleef ik de vrijheid. En toch zijn hedonisten helemaal niet vrij. De hedonist is alleen vrij waar hij zichzelf het genot ontzegd. De gepensioneerde huisarts Arie Bos zegt zo: ‘… vrije wil is niet dat je maar doet wat je wil, wat er in je opkomt, maar dat je je weet te beheersen, dat je gecontroleerd de dingen kunt doen, bijvoorbeeld, als je moet plassen zorgt het ervoor dat je niet meteen gaat plassen. Dat is een eenvoudig voorbeeld, maar dat geldt ook voor de hogere functies, tot aan de morele sfeer toe.’ (bron: Bolk’s Companions). In tegenstelling tot de hedonist die zichzelf moet zien te bedwingen om de vrijheid te kunnen smaken, wordt aan de lijdende mens een beperking opgelegd. Beide brengen een offer: de één vrijwillig, de ander noodgedwongen, de één door zich in te houden, de ander door te ondergaan.

𝘈𝘭𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘳𝘬𝘢𝘢𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘸𝘦𝘭𝘥𝘪𝘨𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘥𝘰𝘯𝘬𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘰𝘰𝘬 𝘥𝘰𝘦, 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘰𝘰𝘪 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘪𝘫𝘯
𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘜 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮? 𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘜 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮?

Toen ik het bovenstaande aan mijn vrouw had verteld, zei ik dat ik voor de tweede maal op rij ’s zondags naar de kerk in mijn geboorteplaats was geweest. Daar was een ernstig ongeluk gebeurd waarbij een aantal kinderen en een juf/directrice van een lokale basisschool waren omgekomen. In de eerste dienst was nauwelijks aandacht voor het voorval geweest. In de twee wel iets meer, met name voor Olivia. In een 𝘪𝘯 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘪𝘢𝘮 werd verteld wat voor meisje dit was. Olivia werd uitdrukkelijk genoemd omdat haar ouders zich met deze kerk verbonden weten. De uitvaarten waren allemaal al achter de rug.
   Toen mijn vrouw mij had aangehoord zij ze: ‘Het voorval lijkt je erg te raken’, waarop ik zei: ‘Iemand op het forum, waarover ik je al vertelde, had gezegd dat het gebeuren hem niets deed. Dat lag volgens die persoon aan de afstand; deze bedroeg wel meer dan 300 km.’ En ik vervolgde: ‘Ik ken de kinderen en de juf niet, ook niet de ouders noch hun aanverwanten, maar ik ben wel in de gelegenheid geweest om de overledenen iets beter te leren kennen. Dat was mogelijk door de kerstdiensten bij te wonen. Zo kon het voorval mij méér raken. Voor mij is het christelijker om moeite te doen, om je door iets te laten raken, dan om een voorval maar eenvoudigweg op te merken en dan verder te gaan met het leven of iets af te doen met de woorden: Erg, maar daar kan ik niets mee.’ Toenadering zoeken en mijzelf láten raken staat voor mij gelijk aan willen en kunnen meelijden.

𝘙𝘶𝘴𝘵
𝘏𝘪𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳
𝘉𝘳𝘦𝘯𝘨 𝘮𝘪𝘫 𝘰𝘱 𝘢𝘥𝘦𝘮
𝘒𝘰𝘮 𝘰𝘯𝘵𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘮𝘪𝘫 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘢𝘵 𝘜𝘸 𝘴𝘵𝘦𝘮
𝘥𝘦 𝘸𝘪𝘯𝘥 𝘣𝘦𝘥𝘢𝘳𝘦𝘯
𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘬𝘰𝘦𝘳𝘴 𝘣𝘦𝘱𝘢𝘭𝘦𝘯
𝘒𝘰𝘮 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘴 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘵𝘦 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮

We worden allemaal door het leven gezegend, door de dingen die we meemaken, door de mensen die we ontmoeten, maar ook, zoals Almatine Leene in de reeds genoemde podcast heeft gezegd, 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯 door Abraham en Christus. Echter het minder goede laat zich 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 pas achteraf her- en erkennen als een zegen.

𝘑𝘦 𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯
𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘣𝘪𝘫 𝘫𝘦
𝘐𝘬 𝘭𝘦𝘪𝘥 𝘫𝘰𝘶 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘮𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯
𝘓𝘢𝘢𝘵 𝘥𝘦 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘳𝘰𝘭𝘦 𝘭𝘰𝘴
𝘝𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸 𝘰𝘱 𝘔𝘪𝘫, 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘎𝘰𝘥
𝘔𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘮 𝘪𝘴 𝘮𝘢𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨𝘦𝘳 𝘥𝘢𝘯 𝘢𝘭 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮𝘦𝘯 (𝘹2)

Als je wilt weten hoe gezegend jij of iemand is die je goed kent, tel dan alle zegeningen: de goede én de minder goede. Ze horen er allemaal bij.

Zegen je maaltijd eens en wat je drinkt en sluit je email eens af met het woord ‘zegengroet’. En vergeet vooral niet elkaar te zegenen, want juist in de dynamiek van zegenen en gezegend worden komen we de liefde tegen. Liefde is 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘵𝘰𝘦𝘨𝘦𝘸𝘪𝘫𝘥 𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘦𝘨𝘦𝘯𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯; zij die ons tot zegen zijn kunnen wij tot zegen worden.

‘JHWH zegent je, hij behoedt je. JHWH verlicht zijn aangezicht naar je, hij is je genegen. JHWH heft zijn aangezicht 𝘰𝘱 naar je, hij stelt voor jou voldoening.’ (Lineke Buijs & Marianne Storm - 𝘛𝘰𝘳𝘢, 𝘥𝘦 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘻𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘔𝘰𝘴𝘫𝘦, Boek: Woestijn 6:24-26).

6 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[najjreb86 6]

5 uur geleden zei IKBENANDERS:

Als het goed met ons gaat zeggen we soms: ‘Ik ben (zeer) gezegend’. Overkomt ons lijden dan lijken deze woorden ongepast. Is het masochistisch om ook het minder goede in ons leven welkom te heten en sadistisch in dat van anderen? Er zijn mensen die achteraf zeggen: ‘Ik ben er sterker door geworden’, ‘Ik had het stiekem eigenlijk toch wel nodig’, ‘Bij nader inzien is het goed geweest, ook al was het moeilijk’. Het is ongebruikelijk als iemand zegt: ‘Ik heet het goede en ook het minder goede welkom; door beide werd, ben en word ik zeer gezegend’. Toen ik dit op een forum ter sprake bracht liet iemand het woord ‘gelatenheid’ gevallen.

𝘋𝘢𝘨 𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵, 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨 𝘴𝘭𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘨𝘰𝘭𝘷𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳
𝘋𝘢𝘨 𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥 𝘪𝘬 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘨𝘰𝘰𝘪𝘥
𝘏𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵 𝘢𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘪𝘬 𝘻𝘪𝘯𝘬. 𝘒𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘜 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘴𝘤𝘩𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘏𝘦𝘦𝘳?

Volgens Marcel Brakers (provinciale overste van de Vlaamse dominicanen, psychotherapeut en Meister Eckhart kenner), betekent gelatenheid ‘in verwachting zijn’. Het is een actieve en verlangende openheid, een innerlijke ruimte waarin iemand zich durft los te laten om overweldigd te worden door de uitnodiging van iets hogers, en deze houding hangt onlosmakelijk samen met het Eckhartiaanse principe van een ‘leven zonder waarom’.

Gelaten is juist het tegenovergestelde als wat die Brakers zegt. Dan accepteer je alles zoals het is. Maar je haalt wel het menselijke uit de mens, de emotie.

En de manier van lijden zal ook verklaren of "ik ben er sterker door geworden" goed is of niet.

Stel je lijdt zelf, en verder niemand (tenminste, misschien intern maar niet openlijk) dan kan je inderdaad sterker worden door lijden, en daar dan dankbaar voor zijn.

Maar stel, je lijdt omdat mensen uit jouw omgeving komen te overlijden. Om dan te stellen "ik ben er sterker nog door, ik had het nodig", dat zou een egoistische uitlating zijn. Want die persoon die is overleden, die leefde niet voor jou. Dus dan zeggen "ik had het nodig" is boude egoisme. Mensen die zulke uitlatingen durven te doen, die moet je mijden als de pest. Die denken dat de zon om hen draait, en het leven draait om hun ontwikkeling.

 

Helaas vindt je zulke meningen vaak terug bij semi spirituele mensen.

[Hopper 841]

Dingen moeten worden gelaten om wie of wat  ze zijn, los van een specifiek doel of nut.   Gelatenheid is de gemoedstoestand waarin iemand berust in zijn of haar situatie.   Dat veroorzaakt een afgescheidenheid van de wereld waardoor de mens niet langer door de wereld en wat in de wereld is wordt bewogen.   Wanneer de onthechting totaal is, dan noemt men dat de mystieke dood en tevens een leeg gemoed.   Een gemoed wat alleen nog wordt bewogen door de liefde van de Vader. 

Je mijdt mensen niet wegens hun uitlatingen, je laat hun uitlatingen zijn.   Dan ben je oordeel-loos: hoe, wat of wie andere mensen zijn dat openbaart zich vanzelf.    In deze gelatenheid keert de ziel terug naar de oorspronkelijke staat van zuivere presentie.