Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?

[IKBENANDERS 0]

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie?

Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen.

In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ had ik ook de kunnen vragen: ‘Wanneer ben je in de ogen van anderen een christen?’ Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar jullie antwoorden op de beide vragen.

20 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie?

Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen.

In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ had ik ook de kunnen vragen: ‘Wanneer ben je in de ogen van anderen een christen?’ Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar jullie antwoorden op de beide vragen.

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt.

Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van mij uitgaat, en iets wat bij Hem begint.

[IKBENANDERS 0]

28 minuten geleden zei Figulus:

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt.

Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van mij uitgaat, en iets wat bij Hem begint.

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenootschappen heb gekozen en omdat ik een afwijkende kijk op de Bijbel aanhang (esoterisch). Wat dat betreft voel ik mij nog altijd even 'thuisloos' als 35 jaar geleden. Da’s een dingetje van mezelf en daar lijk ik maar niet overheen te komen. Aan de andere kant: dat hoeft voor mij ook eigenlijk niet. Ergens heb ik het dan wel weer graag zo. De tweespalt (het dualisme) komen we toch werkelijk over al tegen hé.

18 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

9 uur geleden zei IKBENANDERS:

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenootschappen heb gekozen en omdat ik een afwijkende kijk op de Bijbel aanhang (esoterisch). Wat dat betreft voel ik mij nog altijd even 'thuisloos' als 35 jaar geleden. Da’s een dingetje van mezelf en daar lijk ik maar niet overheen te komen. Aan de andere kant: dat hoeft voor mij ook eigenlijk niet. Ergens heb ik het dan wel weer graag zo. De tweespalt (het dualisme) komen we toch werkelijk over al tegen hé.

En waar heeft Hij jou van gered? Zoals ik het nu lees van je lijden en onvrede. Wat mij opvalt in je verhaal, is dat het vooral gaat over gevoelens (invoelen, meevoelen, lijden) maar dat het woord zonde eigenlijk ontbreekt. Daardoor verschuift voor mijn gevoel ook het beeld van Jezus. Dan wordt Hij vooral iemand die met je meeleeft omdat je het moeilijk hebt, alsof Hij je zielig vindt vanwege je situatie.

Maar die situatie is men niet per ongeluk in terecht gekomen...

[IKBENANDERS 0]

24 minuten geleden zei Figulus:

En waar heeft Hij jou van gered? Zoals ik het nu lees van je lijden en onvrede. Wat mij opvalt in je verhaal, is dat het vooral gaat over gevoelens (invoelen, meevoelen, lijden) maar dat het woord zonde eigenlijk ontbreekt. Daardoor verschuift voor mijn gevoel ook het beeld van Jezus. Dan wordt Hij vooral iemand die met je meeleeft omdat je het moeilijk hebt, alsof Hij je zielig vindt vanwege je situatie.

Maar die situatie is men niet per ongeluk in terecht gekomen...

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

8 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

6 minuten geleden zei IKBENANDERS:

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Daarmee wordt het lastig om er inhoudelijk over door te praten. Want jouw argumenten lijken sterk voort te komen uit persoonlijke ervaring (die je niet wil delen), terwijl ik het probeer te begrijpen en toetsen op begripsniveau. Voor mij zijn gevoelens of ervaringen op zichzelf geen argument, maar eerder iets wat je daarna probeert te duiden.

Volgens mij wordt hier een beetje het paard achter de wagen gespannen. De ervaring wordt als uitgangspunt genomen, en van daaruit worden begrippen ingevuld. Terwijl ik het eerder andersom zie: eerst moet je helder hebben wat iets betekent, en van daaruit kun je ervaringen duiden en plaatsen.

[IKBENANDERS 0]

1 uur geleden zei Figulus:

Daarmee wordt het lastig om er inhoudelijk over door te praten.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt.

Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

[Dannyr 41]

Eerst erkennen dat je een zondaar bent en vergeving nodig hebt( zonder dat eerste inzicht wordt het al lastig denk ik). En dan geloven dat Jezus gestorven is voor jouw zonden en ook is opgestaan uit de dood. Vervolgens kun je in gebed vragen of Jezus je zonde mag vergeven en belijden dat dat Hij je Heer en Heiland is en Hij je leven en je oude zondige ik wil vernieuwen en je nu met Hem wil leven en alles in Zijn handen legt. Dat is dat “opnieuw geboren worden” waarJezus met Nicodemus over sprak. Je oude zondige ik afleggen en een nieuw leven in Christus beginnen. 
 

 

 

[Figulus 152]

5 uur geleden zei IKBENANDERS:

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt.

Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Het is niet zo dat iedereen die zich zo noemt, automatisch een christen is. Voor mij bestaat er maar één echte definitie van een christen, namelijk iemand die Jezus erkent als Verlosser van zijn zonden. Het onderscheid slachtoffer/dader lijkt menselijk gezien relevant, maar voor God niet beslissend als het gaat om rechtvaardigheid. Niemand staat uit zichzelf rechtvaardig tegenover God, ongeacht zijn rol in een specifieke situatie.