Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?

[IKBENANDERS 0]

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie?

Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen.

In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ had ik ook de kunnen vragen: ‘Wanneer ben je in de ogen van anderen een christen?’ Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar jullie antwoorden op de beide vragen.

3 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie?

Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen.

In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ had ik ook de kunnen vragen: ‘Wanneer ben je in de ogen van anderen een christen?’ Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar jullie antwoorden op de beide vragen.

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt.

Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van mij uitgaat, en iets wat bij Hem begint.

[IKBENANDERS 0]

28 minuten geleden zei Figulus:

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt.

Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van mij uitgaat, en iets wat bij Hem begint.

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenootschappen heb gekozen en omdat ik een afwijkende kijk op de Bijbel aanhang (esoterisch). Wat dat betreft voel ik mij nog altijd even 'thuisloos' als 35 jaar geleden. Da’s een dingetje van mezelf en daar lijk ik maar niet overheen te komen. Aan de andere kant: dat hoeft voor mij ook eigenlijk niet. Ergens heb ik het dan wel weer graag zo. De tweespalt (het dualisme) komen we toch werkelijk over al tegen hé.

1 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS