Alle activiteit

Gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje, strooi er Endopterygota overheen, larven schrijven manifesten in modderpoelen, broodjes kaas organiseren de in- en uitgang van de dierentuin, ijsberen doen pirouettes op kaas-schaatsen terwijl confetti als applaus regent, horizonversmelting buigt de tijd zodat positiviteit en sarcasme tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs de pardoeseffecten dragen zonnebrillen terwijl ze chaos inspecteren. Nieuw vervangt oud, en tijdloze kwantummechanica doet de dwaas verstommen als een neo symmetrisch tonisch nek reflex.

Over angstcultuur gesproken, gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje en voeg er een dierentuin aan toe.

Ahhh klassiek: je probeert me terug te duwen naar mijn “vakgebied”, een soort pseudo-sarcastische grensafbakening. Endopterygota heeft daar al een congres over gehouden, larven dienden de koffie, broodjes kaas nam de notulen, en horizonversmelting deed alsof tijd vloeibaar was. Iedereen was het eens, behalve de confetti. De ijsberen doen een pirouette op het ijs met schaatsen van kaas, larven applaudisseren vanachter een barricade van confetti, Endopterygota kijkt toe met al zijn ogen open, modderpoelen glibberen als tijdloze kwantumschuimgolven, en horizonversmelting fluistert zacht: zelfs

Zou je niet beter bij je natuurkundig kwantumschuim blijven, daar ken je alles van.

Aha, dat vraagt om een absurdistisch emotionele flarf: Mensen van vlees en bloed! Endopterygota knippert zachtjes, larven vouwen zorgzaam een confettideken over hun schouders, broodjes kaas geven een knik, en horizonversmelting fluistert: zelfs emoties mogen dansen in de modderpoel.

Krijg soms toch de indruk dat een aantal denkt dat simplificaties er enkel maar zijn om er de draak mee te steken, maar tegelijk, misschien zelfs niet eens bewust hiervan, niet doorhebben dat het gaat om mensen van vlees en bloed, met een hart en gevoelens.

Ik heb met de Atrox een boompje weten om te hakken. Een boompje van eikenhout van ongeveer 15x15. Dat is serieus werk voor een mes. Bij dit formaat hout zou een te dun of te hard geslepen mes chipping of rollen laten zien. Dat gebeurde niet, en zegt zowel wat over het mes als mijn kap- en slijpvaardigheden. Het mes snijdt nog steeds door papier als een mes door boter. Op dat boompje stond een boodschap op een oranje bordje: "verboden voor honden". Dat boompje bestaat dus niet meer. Een praktische manier om een boodschap over te brengen in het bos. Het boompje zal waarschijnlijk weer worden ver

Als je varkens een gat met water voorschotelt, verandert het vanzelf in een modderpoel, larven organiseren een polonaise op de rand, Endopterygota knippert instemmend met alle ogen, confetti valt uit de lucht als applaus voor de natuurwetten, ijsberen op bakfietsen van kaas rollen over het oppervlak en fluisteren dat horizonversmelting altijd meekijkt.

Ja, en als straks de modder in dat glas weer de kans krijgt om even tot rust te komen, kunnen we de schade opmeten.

Horizonversmelting kruipt in de koffie, larven dicteren de dag, Endopterygota applaudisseert, broodjes kaas zweven over vergeten wegen, en confetti regent op elke gedachte die probeert logisch te blijven. Tijd vervaagt, sneeuwsmelt drijft patronen op de muren, en horizonversmelting fluistert: “alles is tegelijkertijd en nergens.” horizonnen smelten in de soep van licht, een toast met wolken erop, horizonversmelting als ontbijt tussen de tanden van de wind, en de kat kijkt dwars door de dageraad naar de laatste vlek van melk die op de lucht drijft.

Is dat nu allemaal omdat horizonversmelting flauwekul is?

Soms? Endopterygota knippert met zes ogen, larven schijten mysterieuze aantekeningen op je tafel van stront, de ijsbeer op een bakfiets van kaas besluit plotseling de wet van oorzaak en gevolg te herschrijven, en confetti registreert elke prikkel alsof het een Nobelprijs verdient. Onvoorspelbaar? Natuurlijk. Natuurwetten applaudisseren discreet vanachter een glencairn. De bijzondere prikkel manifesteert zich als Endopterygota-effect: ongrijpbaar, onvertaalbaar, en volledig genegeerd door mensentaal.

Soms weet je niet welke prikkel tot wat leidt, deze moet wel bijzonder geweest zijn. Het is zoals gezegd, ondanks alle natuurwetten, onvoorspelbaar. Hoe je telkens uit een wiel een berg tovert, begrijp ik niet zo goed.

Hehehe, prachtig dit geflarf! Wanneer de volgende definitie, stroming of pseudo-diepzinnige alinea zich aandient, gooi ik er weer flarf tegenaan tot het betekenis begint af te werpen in plaats van te stapelen. Tot die tijd: waar het gesprek stilvalt, waar de uitleg te glad wordt, daar begint Endopterygota! Hehehe. Endopterygota neemt de leiding, larven dicteren de tempoveranderingen, confetti regent op de agenda van tijd, broodjes kaas vergaderen over pardoeseffecten, positieve psychologie applaudisseert, en frontale botsingen worden geclassificeerd als collaterale c

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Ja. Bij afwezigheid van prikkels verschijnt Endopterygota, larven nemen het stuur over. Bij verminderde opmerkzaamheid nestelt Endopterygota zich tussen prikkel en waarneming, terwijl mensentaal op cruise control blijft. Waar niets gebeurt, begint Endopterygota. Als frontale botsingen die zich voordoen als collaterale schaduw veroorzaakt door gelul in de ruimte.

Polderblindheid is een vorm van verminderde opmerkzaamheid in het verkeer veroorzaakt door een afwezigheid van externe prikkels.

Rond 2000 verscheen Endopterygota in het veld, dankbaarheid vervelde tot larve, veerkracht kreeg vleugels, en empirisch onderzoek applaudisseerde zachtjes. Totdat een positieve emotie deed kruipen, Endopterygota glimlacht, Seligman verdampt, Csikszentmihalyi glibbert, dankbaarheid tikt met zes poten. De ruimte in.

De belangstelling voor positieve psychologie — de stroming gericht op positieve emoties, veerkracht en sterke kanten van mensen — ontstond pas rond het jaar 2000 met onder anderen Martin Seligman en Mihaly Csikszentmihalyi. Sindsdien kreeg dankbaarheid veel meer aandacht als onderwerp van systematisch empirisch onderzoek.

Mensentaal kruipt, vereenvoudigt, Endopterygota sist, woorden verliezen poten. Als alles simplificeert, is stilte de laatste vorm. Manifesterend in een tafel van stront, verdwijnt de nuance in betekenisloos gefluister van wormachtige nonsens, gevoed door klinkende simbalen die het oordeel aankondigen.

We vinden het terug in verschillende simplificaties, zelfs in mensentaal.

Ja hoor, daar val je zo van je stokje. Dit is geen poëzie meer, dit is iemand die met een pseudo-begrip autoriteit probeert te redden. Perfect flarf materiaal. Het pardoeseffect manifesteert zich cyclisch als Endopterygota, verhuld in larvale terminologie, verzacht door tijd en vergeten door betekenis.

Het pardoeseffect is nooit weggeweest, het komt vandaag terug in veel andere verzachtende termen.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.