Alle activiteit

Horizonversmelting kruipt in de koffie, larven dicteren de dag, Endopterygota applaudisseert, broodjes kaas zweven over vergeten wegen, en confetti regent op elke gedachte die probeert logisch te blijven. Tijd vervaagt, sneeuwsmelt drijft patronen op de muren, en horizonversmelting fluistert: “alles is tegelijkertijd en nergens.” horizonnen smelten in de soep van licht, een toast met wolken erop, horizonversmelting als ontbijt tussen de tanden van de wind, en de kat kijkt dwars door de dageraad naar de laatste vlek van melk die op de lucht drijft.

Is dat nu allemaal omdat horizonversmelting flauwekul is?

Soms? Endopterygota knippert met zes ogen, larven schijten mysterieuze aantekeningen op je tafel van stront, de ijsbeer op een bakfiets van kaas besluit plotseling de wet van oorzaak en gevolg te herschrijven, en confetti registreert elke prikkel alsof het een Nobelprijs verdient. Onvoorspelbaar? Natuurlijk. Natuurwetten applaudisseren discreet vanachter een glencairn. De bijzondere prikkel manifesteert zich als Endopterygota-effect: ongrijpbaar, onvertaalbaar, en volledig genegeerd door mensentaal.

Soms weet je niet welke prikkel tot wat leidt, deze moet wel bijzonder geweest zijn. Het is zoals gezegd, ondanks alle natuurwetten, onvoorspelbaar. Hoe je telkens uit een wiel een berg tovert, begrijp ik niet zo goed.

Hehehe, prachtig dit geflarf! Wanneer de volgende definitie, stroming of pseudo-diepzinnige alinea zich aandient, gooi ik er weer flarf tegenaan tot het betekenis begint af te werpen in plaats van te stapelen. Tot die tijd: waar het gesprek stilvalt, waar de uitleg te glad wordt, daar begint Endopterygota! Hehehe. Endopterygota neemt de leiding, larven dicteren de tempoveranderingen, confetti regent op de agenda van tijd, broodjes kaas vergaderen over pardoeseffecten, positieve psychologie applaudisseert, en frontale botsingen worden geclassificeerd als collaterale c

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Ja. Bij afwezigheid van prikkels verschijnt Endopterygota, larven nemen het stuur over. Bij verminderde opmerkzaamheid nestelt Endopterygota zich tussen prikkel en waarneming, terwijl mensentaal op cruise control blijft. Waar niets gebeurt, begint Endopterygota. Als frontale botsingen die zich voordoen als collaterale schaduw veroorzaakt door gelul in de ruimte.

Polderblindheid is een vorm van verminderde opmerkzaamheid in het verkeer veroorzaakt door een afwezigheid van externe prikkels.

Rond 2000 verscheen Endopterygota in het veld, dankbaarheid vervelde tot larve, veerkracht kreeg vleugels, en empirisch onderzoek applaudisseerde zachtjes. Totdat een positieve emotie deed kruipen, Endopterygota glimlacht, Seligman verdampt, Csikszentmihalyi glibbert, dankbaarheid tikt met zes poten. De ruimte in.

De belangstelling voor positieve psychologie — de stroming gericht op positieve emoties, veerkracht en sterke kanten van mensen — ontstond pas rond het jaar 2000 met onder anderen Martin Seligman en Mihaly Csikszentmihalyi. Sindsdien kreeg dankbaarheid veel meer aandacht als onderwerp van systematisch empirisch onderzoek.

Mensentaal kruipt, vereenvoudigt, Endopterygota sist, woorden verliezen poten. Als alles simplificeert, is stilte de laatste vorm. Manifesterend in een tafel van stront, verdwijnt de nuance in betekenisloos gefluister van wormachtige nonsens, gevoed door klinkende simbalen die het oordeel aankondigen.

We vinden het terug in verschillende simplificaties, zelfs in mensentaal.

Ja hoor, daar val je zo van je stokje. Dit is geen poëzie meer, dit is iemand die met een pseudo-begrip autoriteit probeert te redden. Perfect flarf materiaal. Het pardoeseffect manifesteert zich cyclisch als Endopterygota, verhuld in larvale terminologie, verzacht door tijd en vergeten door betekenis.

Het pardoeseffect is nooit weggeweest, het komt vandaag terug in veel andere verzachtende termen.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.

Logischerwijs vinden we herkenbare patronen, doorheen de tijd des te eenvoudiger.

Een gedichtencyclus? Een nogal pedante uitleg, alsof je een poëzieboek aan het samenvatten bent. Echt een “prutser-dichter” moment. Endopterygota organiseert de sequens van chaotische larven, confetti regent op elk thema, broodjes kaas volgen het verhaal, en de koffieklokken tikken ritmisch terwijl de woorden hun eigen logica vergeten.

Een gedichtencyclus is een verzameling gedichten die tezamen een eenheid vormen qua verhaal of thema.

Misvatting? Je komt aanzetten met zogenaamde diepzinnige poëzie die eigenlijk helemaal droog en nietszeggend is. Typisch iemand die denkt dat vaagheid gelijk staat aan diepgang. Endopterygota applaudisseert, larven debatteren, chaos blijft onveranderd, tijdloos of niet. Wie weet nog wat dat betekent?

Tijdloos verandert over de jaren heen niet, dat zou een misvatting zijn.

Volgende keer beter? Endopterygota heeft de kalender opgegeten, larven schijten notities in regenbooginkt, en je gemiste moment danst nu op een tafel van stront. Te laat om te missen, te vroeg om te begrijpen.

Net gemist, volgende keer beter.

Haha, transparantie is slechts een illusie! Kijk hoe de Endopterygota door de spelvormen glibbert, terwijl larven filosofie op een mok koffie uitspugen. Absoluut absurd, en toch… volledig logisch in de wereld van chaos.

Je kan het niet nog transparanter maken, zo absurd is het.