Alle activiteit

Prutser. Dat is geen flarf, maar een of ander academisch zinnetje. Waar is je absurditeit gebleven? Ik opteer voor: Speltheorie fladdert op sokken, wereldbeelden springen op brood, advertentie-larven klikken Endopterygota, kaarslicht fluistert: “strategische chocolade,” chaos applaus.

Een verscheidenheid aan spelvormen vinden we terug in de speltheorie, met verschillende wereldbeelden tot gevolg.

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen. Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het

Kun je een voorbeeld geven van een zelfgemaakte flarf? Zoiets bijvoorbeeld: In de schaduw van plastic dromen, waar de Endopterygota fladdert tussen tweets en vergeten advertentiezinnen, springt een ijsbeer op een bakfiets van kaas. Klik. Zoom. Het regent confetti over de quantumwinkelwagen. Een pop-up zegt: “Je bent nu een imago.” Endopterygota applaudisseert zachtjes, met zes larvale handen, terwijl de stadsduiven filosofie reciteren over sneeuw en wifi. Of zoiets: Endopterygota koekjesregen op neonlampen larvenfluisteringen, Endopterygota tweetende brocc

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!

Denk toch dat holometabola een woord is dat je beter in een flarfgedicht kan verwerken, in het andere geval val je toch maar door de mand wanneer iemand er een bijkomende vraag over zou willen stellen. Althans, ik toch, en voor een bioloog is het zo helder als een klontje.

Bij een onvolledige metamorfose wordt dat in de biologie een nimfstadium genoemd, kunnen het zelf niet zo gek bedenken.

Een imago is wat het is. Kun je niet anders interpreteren. Een mens daarentegen kan een status simuleren zonder die te zijn. Zo kan een mens volwassen lijken maar zich bijzonder kinderachtig gedragen.

In de biologie is een imago een volwassen insect na metamorfose.

Dan is een broodje kaas ook niet per definitie een broodje kaas, maar kan ook kaas met brood zijn. Een broodje kaas bestaat dus eigenlijk niet. Een broodje kaas is geen fysiek feit, maar een relationele uitspraak. Het kan een een broodje kaas worden — afhankelijk van focus, intentie en gebruik. Keep it simple… maar niet simpeler dan dit.

Dat mag je zelf kiezen, net zoals er mayo op kan.

En wanneer wordt het een broodje augurk met kaas? En wat als er evenveel kaas als augurk op zit? Het broodje bepaalt niet wat het is. De bedoeling doet dat. Zolang je het maakt om kaas te eten, blijft het een broodje kaas. En wanneer iemand zegt: “Ik heb zin in augurk, doe er wat kaas bij”, verandert het broodje kaas in een broodje augurk. Simpel toch.

Van kwantumschuim tot het menselijke wezen met een paar honderd miljoen receptoren in de ogen, is redelijk magisch. Het is wellicht maar hoe je het bekijken wil, of kan. Een broodje kaas is een broodje kaas, met of zonder augurk. Keep it simple.

Bij een gaatjescamera is de lens vervangen door een gaatje in een ondoorschijnend scherm. Hierdoor is het beeld op alle afstanden scherp, maar door de kleine lichthoeveelheid is doorgaans een lange belichtingstijd nodig.

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël. Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

In de Noordse mythologische overlevering worden de Wanen doorgaans geassocieerd met vruchtbaarheid, overvloed en zeevaart. Figuren als Njörðr, Freyr en Freyja worden in de bronnen in verband gebracht met voorspoed, vruchtbare oogsten en materiële welvaart. In dat opzicht lijken de Wanen een andere nadruk te hebben dan de Asen, wier mythes vaker handelen over strijd, ordehandhaving en kosmische conflicten.

Dat zal een beste stok zijn, met recht zelfs een boomstam te noemen. Het jaar is hier goed begonnen, ik wens jou hetzelfde toe.

Het idee dat eenzaamheid niet bestreden moet worden, maar ondergaan, omdat het een deel van het leven is en een kans tot groei, zou niet erg zijn als dat alleen maar een particuliere mening was. Ieder mens mag tenslotte over het algemeen het eigen lijden vergroten naar eigen keus. Maar als je dit standpunt hanteert in de hulpverlening, is het een andere zaak. De tragiek van een dergelijke opvatting is dat je de ander verdoemt tot lijden, terwijl er misschien wel een oplossing mogelijk is.

In extremisch toch nog een tip van tante Kaat, met schaalverschuivingen en klankschalen kan je maar beter voorzichtig zijn. Alle gekheid op een stokje, dat 2026 mag onthullen wat in onze hartjes besloten ligt.

Ik merk dat m'n parate kennis over de WCO sterk vervaagd is, en al zeker niet geüpdatet.

In de moderne tijd, waarin de technologie ons alles in een klik bereikbaar maakt, is het interessant om te onderzoeken hoe de volgorde van woorden die we gebruiken om zoekresults te omschrijven, een subtiele invloed kan hebben op de informatie die we ontvangen. We weten dat woordkeuzes en -volgorde belangrijk zijn bij zoekmachinealgoritmen, maar hoe sterk is de invloed van deze algoritmen op het beeld dat we krijgen van de wereld? Kan dit een onbewuste vorm van censure zijn of een manier om ons informatie op te voeren? Zijn de resultaten van zoekmachines een belangrijke bron voor informatie en

Helemaal gekkenwerk wordt het misschien wanneer binnen het kader van zo'n quettabyte mensen het absoluut willen hebben over puntmassalichamen, doe mij dan maar de gezelligheid van een workshop poëzie en herstelverhalen schrijven.

Het idee van een quettabyte doet me zowaar een beetje denken aan die metafoor van een bibliotheek, als een overweldigend aantal niches waarin we interesse kunnen hebben, maar ook hopeloos in verdwalen kunnen. De vraag naar het waarom of gedeelde doelstelling is dan nog niet aan de orde, maar dat staat misschien in een boek dat we volledig onbewust daarvan net gemist hebben.

Het twee laags politiesysteem doet ook steeds clownesker aan. Er zijn er inmiddels genoeg die al stotterend eigenlijk niet meer weten waarom ze iets doen. Dat stotteren is vaak geen onkunde, maar cognitieve frictie: mensen voelen dat hun handelen niet meer samenvalt met hun eigen morele kompas, maar hebben ook geen ruimte om af te wijken. Dan rest alleen het toneelstuk. Het probleem ontstaat wanneer links geen grenzen meer durft te trekken, rechts ze wel wil maar geen legitimiteit meer krijgt, en sharia principieel geen midden erkent. Dan verdwijnt het gedeelde speelveld. Zonder een gedee