Alle activiteit

Evengoed kan men psychosomatiek aanvoeren om het tegenovergestelde te beweren.

Volgens Eugene Gendlin is een 'gevoeld gevoel' heel anders dan 'voelen' in de zin van emoties, het is iemands lichamelijk bewustzijn van een voortdurend levensproces.

Daarmee wordt het lastig om er inhoudelijk over door te praten. Want jouw argumenten lijken sterk voort te komen uit persoonlijke ervaring (die je niet wil delen), terwijl ik het probeer te begrijpen en toetsen op begripsniveau. Voor mij zijn gevoelens of ervaringen op zichzelf geen argument, maar eerder iets wat je daarna probeert te duiden. Volgens mij wordt hier een beetje het paard achter de wagen gespannen. De ervaring wordt als uitgangspunt genomen, en van daaruit worden begrippen ingevuld. Terwijl ik het eerder andersom zie: eerst moet je helder hebben wat iets betekent, en van daa

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Het enige wat ik zie is iemand die slechts een kunstmatig onderscheid maakt. Je beschrijft twee vormen die in de praktijk grotendeels overlappen, en maakt het verschil vervolgens afhankelijk van intensiteit of wil. Daarmee wordt het geen wezenlijk ander begrip, maar een andere benaming voor iets dat al onder compassie of empathie valt.

En waar heeft Hij jou van gered? Zoals ik het nu lees van je lijden en onvrede. Wat mij opvalt in je verhaal, is dat het vooral gaat over gevoelens (invoelen, meevoelen, lijden) maar dat het woord zonde eigenlijk ontbreekt. Daardoor verschuift voor mijn gevoel ook het beeld van Jezus. Dan wordt Hij vooral iemand die met je meeleeft omdat je het moeilijk hebt, alsof Hij je zielig vindt vanwege je situatie. Maar die situatie is men niet per ongeluk in terecht gekomen...

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenoo

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we he

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt. Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van

Duidelijker wordt het zo zeker, maar je introduceert daarmee wel een paar stevige aannames. Je maakt nu het onderscheid dat compassie vooral begrijpen en inleven is, terwijl mede-lijden neerkomt op daadwerkelijk meevoelen, afhankelijk van de wil. Als mede-lijden afhankelijk is van hoe sterk jouw wil is, dan wordt het geen wezenlijk andere categorie, maar een verschil in intensiteit. Dan gaat het niet om een ander soort betrokkenheid, maar om hoe sterk je die betrokkenheid ervaart. Ook je voorbeeld van het kruis laat dat zien. In het Evangelie volgens Johannes staan Maria en Johannes bij J

Bij compassie probeer je i.d.d. volgens Barasch (en ook mijn eigen ervaren - daarom voer ik Barasch ten tonele) een ander te begrijpen en je in te leven in de ander zijn gevoelens; niet meevoelen. Ik kan alleen mee-lijden/mee-voelen als mijn wil daartoe sterk genoeg is. Niet iedereen was in staat om de lijdende christus aan het kruis te zien hangen. Dat konden volgens mij alleen de hartelozen en degenen van wie de wil daartoe sterk genoeg was: Maria en Johannes (de leerling die de Heer liefhad). Zij waren in staat het lijden met Hem mee te voelen (mede te lijden in het moment van de kruisiging

Ik snap dat je via Barasch en die beschrijving van het lijden van Jezus Christus een onderscheid probeert te maken, maar voor mij wordt het daarmee juist niet helderder, eerder abstracter. Je verwijst naar definities en naar een uitvoerige beschrijving van hoe lijden veroorzaakt kan worden, maar de kernvraag blijft voor mij nog steeds staan: wat is het wezenlijke verschil in de praktijk? Want als: – compassie = begrijpen + meevoelen – en jouw “mede-lijden” = voelen dat de ander lijdt, zonder het over te nemen dan zie ik inhoudelijk hetzelfde, alleen met een zwaardere bewoording.

Ik heb het verschil tussen beide al duidelijk proberen te maken door de terminologie van Ian Marc Barasch te vermelden i.c.m. een iets eerder geposte mededeling over het stervensmoment van Christus Jezus zoals ik dit ben tegengekomen bij J.v.Halle/Peter Tradowsky. Deze twee posts maken volgens mij het onderscheid tussen compassie/medeleven en medelijden voldoende helder. En doordat ik het onderscheid zo tracht te maken ook mijn eigen mening. Ik moet nog even aan het volgende denken. Maria en Johannes (de leerling die de Heer lief had) stonden bij het kruis. Zij leefden toen met de gekruis

Op zich zijn citaten prima, maar dan moet wel duidelijk blijven wat je eigen standpunt is. Nu voelt het soms alsof je je achter definities of auteurs verschuilt, terwijl ik juist benieuwd ben naar wat jij zelf bedoelt met “mede-lijden”. Want zolang je zegt dat het geen overname van lijden is, de ander niet lam legt, en niet hetzelfde lijden is, dan kom je inhoudelijk dicht in de buurt van wat meestal onder empathie of compassie wordt verstaan. Dan helpt het meer als je dat in je eigen woorden scherp maakt, in plaats van via citaten. Op deze manier kom je inderdaad onwetend over.

Als je mijn eerdere berichten goed gelezen hebt, dan had je hier niet gezegd ‘Wat jij “actief mede-lijden”noemt’, maar dat de coach waar ik eerder naar verwees dit onderscheidt maakt. Ik heb volgens mij ook niet gezegd dat ik dit onderscheid zelf ook zou maken. Om wat eenduidigheid/eenstemmigheid in bepaalde termen te krijgen heb ik iets gepost over Marc Ian Braasch. Dit lijkt te worden genegeerd. Ook heb ik het nergens gehad over ‘het dragen of overnemen van lijden’. Dit is iets van jou, dat je herhaaldelijk ter sprake brengt en meent te lezen in hetgeen ik her en der heb geschreven

Interessant dat je zo’n scherp onderscheid maakt tussen de evangeliën en de brieven, maar daarmee kies je in feite je eigen canon binnen de Bijbel. Dat mag, maar dan wordt “bewijs” wel afhankelijk van wat jij toelaat als bron. En juist binnen jouw eigen kader kom je nog steeds bij dezelfde lijn uit. In het Evangelie volgens Mattheüs zegt Jezus: “Kom naar Mij toe…”, dat is geen oproep tot mede-lijden tussen mensen, maar een beweging van mens naar Hem toe. Dus als we teruggaan naar het onderwerp: Wat jij “actief mede-lijden” noemt, komt in de praktijk neer op betrokkenheid zonder dat j

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie? Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen. In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ ha

In dit geval vroeg ik naar de evangeliën. Bron van autoriteit en interpretatie liggen soms ver uit elkaar. Ik heb redenen om aan te nemen dat de evangeliën van Markus, Lucas en Mattheüs zijn ontstaat uit het op een helderziende manier meebeleven van de gebeurtenissen op het keerpunt der tijden. Wat mij betreft gelden ze om die reden een waarheidsgetrouwe bron van mededelingen. Ook hier weer: wat is medegedeeld en de interpretatie liggen soms ver uit elkaar (vooral als we de dingen uit hun context trekken). Met de brieven heb ik moeite o.a door de 'vrouw-' en 'gender-' onvriendelijkheid zoals j

Geldt de hele Bijbel voor jou als autoriteit, of alleen de directe woorden van Jezus in de evangeliën?

als wij onze olie in Chinese Yuan ruilen en de VS afzweren is dat toch niet ons probleem?

Openbaringen 19:17 En ik zag één engel dicht bij de zon staan, en hij riep met luide stem naar alle vogels die hoog aan de hemel vlogen: Kom en verzamel u voor het avondmaal van de grote God.

En de Amerikaanse soldaten hebben een weg uit deze oorlog. Want ze schendt internationaal recht. Laat die joden maar op de frontlinie staan, niet onze oorlog. Het is nazi op en top.

Ik geloof dat dit zeker zo was toen Christus onder de mensen was, maar dat betekent niet dat dit ook opgaat voor iedereen ná hemelvaart. Dit is geen citaat uit de evangeliën.

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. (Mat.11:28) Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u. (Pet.5:7)