Alle activiteit

Ik herken de dwaling wel. Ik vermoedde bij mijzelf ook een mediterrane aard. Was ik in een vorig leven een Spanjaard geweest? Of toch een Italiaan? En toen ik in Portugal was begon ik weer te twijfelen: wat voelde ik me hier toch thuis? Zo werkt die zogenaamde intuïtieve kennis. Maar ik had ook iets met WO2. En die speelde zich niet op het Iberisch schiereiland af. Onwetenden beschikken niet over de zelfkennis om te begrijpen dat het het voorstellingsvermogen is wat de mens parten speelt. https://scientias.nl/gezicht-op-mars-optische-illusie-op-de-rode-planeet-intrigeert-al-

Denk eerder dat mensen die geen toegang hebben tot het intuïtieve in zekere zin gehandicapt zijn; de eerste categorie weet namelijk zonder dat er iets hoeft te worden bewezen. Vb: uit een boek van M. Gladwell: de brandweer gaat een huis binnen om een brand te blussen. Al snel beseft men: wegwezen hier! Waarom: uit (intuïtieve) ervaring wisten deze lieden: deze hitte is te groot voor een woonkamer/keuken brand. Hitte stijgt op en dus moet de brand onder de woonkamer/keuken begonnen zijn. De oorzaak lag idd in de ruimte eronder. Alleen een onervaren brandweerman kan, zonder deze (intuïtieve

Hoe weet je dat je intuïtie hier betrouwbare informatie over een vorig leven bevat, in plaats van dat je brein op basis van onbekende of vergeten informatie een verklaring construeert? Intuïtie is voor mij geen aparte bron van kennis. Het is een conclusie waarvan het onderliggende denk- en herkenningsproces grotendeels buiten iemands bewuste toegang heeft plaatsgevonden. Noem het maar verstandelijk gehandicapt.

Of gewoon intuïtiever dan de gemiddelde mens.

Je redenering: "Ik heb een aversie waarvoor ik geen verklaring heb → dus die moet uit een vorig leven komen." Dat jij geen grond kunt aanwijzen voor je aversie tegen Frankrijk, betekent alleen dat jij de oorzaak niet kent. Laat staan dat daarmee is aangetoond dat die oorzaak in een vorig leven ligt, of dat reïncarnatie überhaupt bestaat. Eigenlijk ben je, net als vele vrouwen tegenwoordig, inclusief mijn eigen moeder hoor, maar wat aan het fantaseren.

Ik heb je er reeds één gegeven: Ik heb een ongegronde aversie tegen het land Frankrijk. Deze aversie is niet te verklaren uit iets dat ik heb meegemaakt in dit leven en wat er vanuit de opvoeding op mij is overgedragen. Soortgelijke verschijnselen vind je op elke hoek van de straat. Ik word ook kriegelig als ik buiten in de herfst bv. bij de voordeur een met olie gevulde bak, met daarin een grote 'kaarsen'-vlam zie branden. Mijn aversie tegen alles wat met politiek te maken heeft daarentegen, die is nog wel wat uit dit leven te verklaren: ik denk wel eens na wat er allemaal met het geld van de

Het was eerder al iconisch, nu zeker.

Voor mij is bewijs inderdaad wel belangrijk als iemand een objectieve uitspraak over de werkelijkheid doet. Je noemt literatuur, persoonlijke verhalen, regressieverhalen en de natuur. Maar dat zijn voor mij niet automatisch bewijzen voor reïncarnatie. Ik zou juist graag één concreet voorbeeld hebben waarvan jij zegt: "Dit is een aanwijzing die zonder de aanname van reïncarnatie moeilijk te verklaren is." Want als persoonlijke verhalen voldoende bewijs zijn, dan kunnen mensen met tegengestelde persoonlijke ervaringen dus tot tegengestelde 'waarheden' komen. Dan blijft voor mij de vraa

Dat is voor mij om deze reden niet (meer) belangrijk. Voor jou wel? Als je bewijs zoekt, raadpleeg de literatuur, persoonlijke verhalen, regressieverhalen, of kijk naar hoe de natuur functioneert.

Heb je dan geen bewijs? Het is als Hopper die continu micro en meta door elkaar haalt, maar om andere redenen dan diegene die tot een bewijs zouden kunnen leiden. En dat allemaal zonder enige ervaring of voeling met een aantal kwesties, het verdient een pluim.

Als jouw persoonlijke ervaring voor jou voldoende is om reïncarnatie plausibel te vinden, maar mijn persoonlijke ervaring voor mij voldoende is om reïncarnatie niet plausibel te vinden, hoe bepalen we dan objectief welke van die twee tegengestelde conclusies klopt?

Gewoon even volgen wat hij niet zegt, veel eenvoudiger. 😊

Die zegt wel vaker dingen die op mij niet aannemelijk overkomen. Ik ben geen paulinist en zeker geen hoperiaan.

Het is onderhand wel duidelijk dat reïncarantie helemaal niet bestaat, Hopper heeft dat immers gezegd. Hadden het precies beter bij Jip en Janneke kunnen houden. 🙃

Ik geloof alleen in wat ik plausibel vind; en daar vallen ook mijn ervaringen en/of die van anderen onder.

Maar zou hier niet ook kunnen spelen dat de wens de vader van de gedachte is? Dat jij bewust iets verzint omdat je het graag wilt geloven. Dat het idee van meerdere levens, een terugblik in de hemel en daarna opnieuw de mogelijkheid krijgen om je verder te ontwikkelen een aantrekkelijke oplossing vormt voor het probleem dat mensen in één leven zo weinig veranderen. Juist dat "wie zoekt die vindt" lijkt mij het probleem. Als ik overtuigd ben van reïncarnatie en vervolgens op internet ga zoeken, zal ik vooral verhalen, boeken en video's vinden die reïncarnatie ondersteunen. Iemand die

Het enige dat we kunnen doen is je nog veel succes wensen, het gaat nog wel een eindje door.

Daar zijn boeken over vol geschreven en zo veel verhalen over te vinden op het internet en Youtube. Het is een beetje zoals: wie zoekt die vindt en 'je gelooft wat je wilt geloven'. Als ik wil geloven dat de wetenschap gelijk heeft met het begrip 'spiegelneuronen', dan is dat mijn 'waarheid'. Het is mijn waarheid evenwel niet want ik ben nog nooit 1 gram afgevallen door naar sport te kijken. En dat heb ik bij anderen ook niet kunnen constateren. Dus ook voor de wetenschap geldt vaak: je gelooft wat je wilt geloven.

Dat is als de vraag of virtuele schuldenbergen wel bestaan, kan je dat bewijzen?

Ik heb al ongeveer gezegd dat ik denk dat je zelf in ‘de hemel’ niet zo veel kunt veranderen, behalve dan door de terugblik op het leven waarin je alles in achterwaartse volgorde meemaakt vanuit het perspectief van de ander, en dat er contrasten nodig zijn om zichtbaar/merkbaar te maken wat nog (door)ontwikkeld moet/kan worden. Daarvoor is onze aarde waar de dualiteit heerst een goede plek.

Op jou manier kan ik letterlijk iedere bewering doen en de bewijslast bij jou leggen. Ik kan bijvoorbeeld zeggen: "Wij bestaan helemaal niet; alles wat we ervaren is een illusie." Als jij vraagt waarom ik dat denk, kan ik zeggen: "Bewijs jij maar dat het niet zo is." Dat maakt mijn bewering natuurlijk niet aannemelijker. Hetzelfde geldt voor reïncarnatie. Dat mensen moeite hebben om hun gedrag te veranderen is een herkenbare observatie. Maar daaruit volgt niet dat iemand na zijn dood opnieuw geboren wordt. Als jij zegt dat reïncarnatie bestaat, is de relevante vraag dus niet all

Ik heb er al vele gegeven in verschillende onderwerpen en ook gisteren nog in dit onderwerp. Ik moet toch niet herhalen, dat als je naar de natuur kijkt, dat je dan tot de slotsom komt, dat er wel verdacht veel zaken cyclisch zijn, en dat het raar zou zijn dat het menselijk/dierlijk leven daar niet aan onderhevig zou zijn.

Ik ontken helemaal niet dat mensen moeilijk veranderen. Integendeel, dat is juist heel herkenbaar. Maar dat verklaart alleen waarom iemand binnen zijn huidige leven weinig vooruitgang boekt. De stap die jij vervolgens maakt is: omdat iemand onvoldoende verandert in dit leven, zou er na de dood een volgend leven zijn waarin die ontwikkeling wordt voortgezet. Maar juist voor die stap ontbreekt nog steeds de onderbouwing. Dat er boekenkasten vol staan over persoonlijke ontwikkeling bewijst dat mensen moeite hebben met veranderen. Het bewijst niet dat persoonlijke ontwikkeling na de dood

https://1bet.bz - Trusted Sports Betting & Casino Platform in the Myanmar

Geduld koesteren is wachten tot drie plus drie negenhonderdzevenentwintig wordt.