Merkstenen

[Hopper 842]

Merkstenen zijn de dagboekaantekeningen van de in 1961 omgekomen Zweedse secretaris-generaal van de Verenigde Naties Dag Hammarskjöld, waarin de nadruk ligt op zijn innerlijk leven en zijn persoonlijke verhouding tegenover God en medemens.   Wanneer je stopt met eisen of hopen op een wederdienst (het "antwoord"), verdwijnt de druk. Je geeft dan zonder verborgen agenda.  En omdat de gever niets terugverlangt wordt het geven zelf een bron van vreugde.    Het ego (de wil om te heersen, te bezitten en te begeren) verdwijnt in deze vreugde, dat is zo'n beetje de insteek van Dag Hammarskjöld.  Het eigen ik kan -blijkt dan- alleen ontbonden worden door de Bron van die vreugde: God.    Het eigen ik heeft zelf geen mogelijkheid om zichzelf te ontbinden.

Dit alles voltrekt zich op de grens van het bekende en het onbekende, daar komt het begrip 'kairos' (snijden) vandaan, wat betekent dat de mens wordt losgesneden uit het hem bekende (de wereld).   Dit 'snijden' is tevens de mystieke dood.   Wat er aan gene zijde van de mystieke dood is, is voor de natuurlijke mens onbekend.   Het eisen of verwachten van de natuurlijke mens zal hem niet baten, net zo min als een bezoek aan een leraar of goeroe.    Het heeft wel alles te maken met het begrip verwachten, de mens die van verwachten wachten weet te maken maakt connectie met het 'eeuwige nu'.  Het probleem van de natuurlijke mens is zijn wensnatuur (het verwachten).   Wie het 'eeuwige nu' verwacht zal het nooit toe vallen (Je kunt het niet actief verwerven) , alleen wachten is wat er gedaan kan worden.

https://rotterdam.remonstranten.nl/blog/overdenkingen/preek-dag-hammarskjold-1905-zweden-1961-zambia/

Toch hoef je niet alles zelf uit te vinden.

Citaat

Als wandelaar in een onbekend, onoverzichtelijk landschap kun je geholpen worden door merkstenen die anderen vóór jou daar hebben neergelegd. Soms ben jij zelf degene die wat stenen bij elkaar legt om later de weg terug te kunnen vinden. Daarmee help je degenen die na jou komen bij hun eigen oriëntatie onderweg. In de stadsretraite vroegen we ons dan ook af: Welke merkstenen hebben wij zelf onderweg in ons leven gevonden? Hoe oriënteerden ze ons? Welke merkstenen hebben we zelf weer neergelegd voor hen die na ons komen? Een vraag om ook thuis nog eens te overdenken.

Het idee van merkstenen is dat je zelf "de weg" gaat en als je op de goede weg bent dan zul je bemerken dat honderden mensen uit heden en verleden merkstenen hebben neergelegd voor je.  Deze moet je uiteraard wel zelf vinden.

Citaat

Eerst over de mystiek. H zelf schrijft over de mystieke ervaring: Altijd hier en nu, in een soort vrijheid die de vrucht is van afstand-doen en in een soort rust die enkel kan geboren worden in de stilte. En toch – het betreft een vrijheid te midden van het actief engagement en een rust te midden van de mensen.     Het mysterie is een constante realiteit voor hem die, midden in deze wereld, vrij blijft van alle zelfbetrokkenheid. Een realiteit die steeds vrediger en rijper wordt, wanneer zijn aandacht er een is van receptief instemmen. In onze dagen voert de weg naar de heiligheid noodzakelijkerwijze door de wereld van de actie.’

De rust, de stilte bevindt zich reeds in jezelf.  Het enige wat in de weg staat dat ben je zelf!   Is het zo simpel?  Ja.

Citaat

Dan nog over de stilte, die natuurlijk met mystiek verbonden is en die ons ook bij de gelezen passage uit Marcus brengt. Juist bij Jezus vind je die bijzondere combinatie van ora et labora, de moeilijke reis naar binnen en weer naar buiten toe. Het je steeds weer in de menigte begeven maar soms ook de stilte op moeten zoeken, om niet uitgeput te raken. De leerlingen bevelen het hun leermeester in de gelezen passage van harte aan.

Maar ook Jezus kost het moeite om zich aan alle drukte en beslommering van het dagelijks bestaan, aan de schapen zonder herder te onttrekken. Voor H wordt juist deze Jezus steeds meer het vb dat hij na moet volgen.  In Merkstenen omschrijft hij Jezus als ‘Hij die een nieuwe weg baande, alleen omdat hij de moed had om verder te gaan zonder te vragen of anderen volgden, of zelfs maar begrip hadden voor wat hij deed.

Christus vroeg niet om leraren, maar om volgelingen.   Wie Christus volgt i.p.v. allerlei valse Christussen die geeft Christus ook de kans  om werkzaam te zijn in jou.