Het Universum Dat Zichzelf Martelt

[NoGods 0]

Jij bent het universum dat zichzelf ervaart. Jouw leven is niets meer dan een voorbijgaande droom. Vóór jouw naam, vóór jouw herinneringen, vóór de illusie van "jij", was er alleen bewustzijn en tepelinstinct. De identiteit die je een leven lang hebt opgebouwd, is de sluier die de waarheid verborgen houdt. Hoe krampachtiger je vasthoudt aan jouw verhaal of aan verhalen over goden, hoe verder je afdwaalt van wat je altijd al bent geweest.

Na je dood neem je niets van dit leven met je mee, omdat dat hele verhaal alleen is opgeslagen in dat vleespak waar je zo vaak aan loopt te rukken. Wat er na je dood gebeurt? Je begint gewoon opnieuw. Steeds weer. Voor altijd. Je reïncarneert in ieder levend wezen in het hele universum. Jij bent iedereen.

Vandaag ben je misschien een boze christen die een leugen verdedigt. Morgen ben je misschien een vleermuis met hondsdolheid. Volgend jaar een varken in een slachthuis. En daarna misschien wel een bloedzuigende mug die je in een vorig leven zelf hebt gemarteld door haar vleugels uit te trekken, haar pootjes te spreiden en er God mag weten wat mee uit te halen...

SPOILER: er is geen God. Alleen jij, die jezelf eindeloos blijft kwellen, voor helemaal niets. Hoe slechter jij je gedraagt, hoe meer het universum verandert in een nachtmerrie.