Medeleven vs. medelijden

[IKBENANDERS 2]

27 minuten geleden zei Figulus:

Als mede-lijden afhankelijk is van hoe sterk jouw wil is, dan wordt het geen wezenlijk andere categorie, maar een verschil in intensiteit. Dan gaat het niet om een ander soort betrokkenheid, maar om hoe sterk je die betrokkenheid ervaart.

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we het onderscheid hier zo sterk kunnen maken wil nog niet zeggen dat we dit onderscheid in de praktijk ook zó tegengekomen. In het leven van alledag lopen gevoelens, die een voortvloeisel zijn van compassie en die uit meevoelen (meelijden) voortkomen wellicht door elkaar heen. Ik weet uit ervaring ook dat we onze gevoelens niet vaak bewust ervaren en dat we er zelfs meerdere tegelijk kunnen hebben. Probeer dan het kaf nog maar eens van het koren te scheiden. Daar hebben we/nemen we de tijd niet voor.

27 maart bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

9 uur geleden zei IKBENANDERS:

Je weet nu waar ik het onderscheid maak

Het enige wat ik zie is iemand die slechts een kunstmatig onderscheid maakt. Je beschrijft twee vormen die in de praktijk grotendeels overlappen, en maakt het verschil vervolgens afhankelijk van intensiteit of wil. Daarmee wordt het geen wezenlijk ander begrip, maar een andere benaming voor iets dat al onder compassie of empathie valt.

[IKBENANDERS 2]

7 minuten geleden zei Figulus:

 en maakt het verschil vervolgens afhankelijk van intensiteit of wil

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

[IKBENANDERS 2]

Nog even het volgende over ‘medelijden’. In het boekje ‘Het Isenheimer altaar’ van Gottfried Richter (Gottfried schrijft het onderstaande terwijl hij ‘inzoemt’ op de smart van Maria Magdalena, op het eerste tafereel van het altaar) kwam ik vanavond het volgende tegen:

Citaat

Door deze smart in zuivere overgave te aanvaarden, kun je er bovenuit groeien, hoe moeilijk dat ook is. Wanneer jouw leed voor jou het zintuig en een stap wordt om het leed van de ander mee te kunnen voelen, wanneer het tot medelijden wordt, kom je in de buurt van het goddelijke.

Cursivering in het citaat is van mij.

Dat een gevoel kan veranderen door ‘erbij te zijn’ heb ik aan de levende lijve mogen ervaren in het zogenaamde ‘focussen’, een techniek welke in de psychotherapie werd geïntroduceerd door Eugene Gendlin.

Bij de kruisiging, zichtbaar op het eerste tafereel, staat – naast Johannes de Doper – in het Latijn geschreven de woorden: ‘Hij (de Christus) moet groeien, ik moet afnemen.’

Als toevoeging op het bovenstaande – één die bij mij is blijven kleven –: Rudolf Steiner schijnt ooit te hebben gezegd dat de mens in de toekomst een – ik meen zintuig of orgaan, daar wil ik van af zijn – zal ontwikkelen dat hem in staat zal stellen om beter met het lijden te kunnen omgaan. Wat betreft Rudolf Steiner past het hier om de opmerking van de gepensioneerde arts Arie Bos (geparafraseerd) te vermelden: ‘Je moet Rudolf niet zomaar geloven, maar je moet hem ook wél willen geloven’. Hij maakte deze opmerking n.a.v. iets dat hij ooit in een tekst van Rudolf had gelezen over eiwitvorming in de hersenen. Daarbij dacht hij: ‘Hoe kan hij dat nou zeggen (geweten hebben)?’. In de tijd dat hij praktiserend arts was werd wat Rudolf had gezegd door de wetenschap bevestigd.

47 minuten geleden bewerkt door IKBENANDERS