Van welke kerk ben je lid en waarom?

[Figulus 152]

8 uur geleden zei IKBENANDERS:

Ook nu weer draag ik iets aan wat synchroon loopt met wat ik lees en aansluit op je vraag. 

Meester Eckhart was in staat om bij de godsvonk in hemzelf te komen en deze te laten aanzwellen. Hij deed dit door zichzelf volledig af te sluiten voor al het wereldse. Deze weg ligt voor ons niet meer open; dat hoeft ook niet. Wij kunnen ook bij deze vonk komen door moeite te doen om contact te maken/te krijgen met het vage gevoel dat er iets groters in onszelf is (= een eerste oplichten van een innerlijk godsbesef in de ziel). Dat kunnen we oproepen door naar het verleden te kijken. Daarin zijn we vaak niet tevreden met ons zijn, ons handelen. Op dat moment ontmoeten we zo ook iets dat uit gaat boven hetgeen we van onszelf gemaakt hebben, iets dat ons aanspoort/doet beseffen dat wij groter, rijker kunnen worden dan wij zijn. Vanuit dit besef/voornemen/vonkje/christusimpuls (noem het zo je wilt) kunnen wij geïnspireerd worden om het beter te doen. Dat kan zijn: een klein beetje meer het egoïsme in ons achterwege laten. Het kan ook zijn: een beetje minder voor de afleidingen in ons leven kiezen en meer aandacht hebben voor de mensen om ons heen. Maar ook: onze gedragingen ethisch bijsturen. Dit is niet het gebied van 'absolute waarheid/waarheden'. Voor mij bestaat dat hoegenaamd niet op aarde. Leunen op andermans waarheden is naar mijn mening kinderlijk. We moeten volwassen willen zijn en/of worden. Dat betekent o.a. onze eigen verantwoordelijkheden dragen in het vormen van onze eigen meningen, overtuigingen, voornemens en handelen.

Maar als absolute waarheid volgens jou op aarde niet bestaat, hoe kunnen wij dan nog spreken over waarheid of dwaling in geloof of ethiek? Dan wordt immers iedere overtuiging uiteindelijk een persoonlijke constructie. Hoe weet jij dat je waarheid verkondigt? 

Juist het optreden en onderwijs van Jezus Christus lijkt mij méér te zijn dan een innerlijke morele impuls. Hij spreekt niet alleen inspirerend, maar ook normatief en met gezag. Hij corrigeert, roept op tot bekering en maakt onderscheid tussen waarheid en leugen.

Mijn vraag is daarom: als wij alleen op ons innerlijk moeten vertrouwen, hoe voorkomen we dan dat geloof uiteindelijk volledig subjectief wordt en ieder zijn eigen ‘christusimpuls’ volgt? Dan kan de dominee het wel verantwoorden als hij uit het bed van de hoeren de kansel opstapt om een of ander vaag lulverhaaltje op te hangen over vredige en liefdevolle ervaringen. Dat kan je niet gaan corrigeren dan, want ieder zijn impuls immers.

1 uur geleden bewerkt door Figulus