Van welke kerk ben je lid en waarom?

[IKBENANDERS 0]

28 minuten geleden zei Figulus:

Goede vraag. Mijn punt is juist dat we in de praktijk zelden volledige kennis hebben van alle innerlijke motieven van betrokkenen. Toch moeten er wél beslissingen genomen worden en oordelen gevormd worden. Daarom stel ik de vraag principieel: stel dat twee zorgvuldig handelende artsen, beide te goeder trouw en na grondige afweging, tot tegengestelde conclusies komen over euthanasie in dezelfde casus. Als hun innerlijk weten leidend is zonder externe toets, op basis waarvan kunnen we dan nog zeggen wie verantwoord handelt?

Tegelijk zie ik ook dat externe normen inderdaad geïnternaliseerd kunnen worden. Het geweten spreekt vaak van binnenuit, maar wordt wel gevormd door iets dat oorspronkelijk buiten mij lag.

Ik besef dat ik even niet inhoudelijk reageer nu, dat doe ik morgen wel. ‘Toevallig’ kwam ik net dit korte filmpje tegen op YouTube als interessante/leuke aanvulling op de discussie.

p.s. Even later zie ik dat mijn berichtje wel/beter aansluit op je vorige post waarin je iets schrijft onder het YouTube-filmpje dat je deelt.

 

 

27 februari bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

2 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Ik besef dat ik even niet inhoudelijk reageer nu, dat doe ik morgen wel. ‘Toevallig’ kwam ik net dit korte filmpje tegen op YouTube als interessante/leuke aanvulling op de discussie:

Valt allemaal niet mee hè, ontopic blijven. Voor mij betekent dit uiteindelijk ook iets concreets: ik kan persoonlijk niet meewerken aan euthanasie. Niet omdat ik geen oog heb voor het lijden van mensen, maar omdat mijn norm buiten mijzelf ligt en ik daarin grenzen ervaar die ik niet zelf wil verleggen.

[IKBENANDERS 0]

13 minuten geleden zei Figulus:

Valt allemaal niet mee hè, ontopic blijven. Voor mij betekent dit uiteindelijk ook iets concreets: ik kan persoonlijk niet meewerken aan euthanasie. Niet omdat ik geen oog heb voor het lijden van mensen, maar omdat mijn norm buiten mijzelf ligt en ik daarin grenzen ervaar die ik niet zelf wil verleggen.

Kijk het filmpje maar even: de persoon in kwestie handelt volgens hem naar de Heilige Geest. Ik zou in zijn geval zeggen: innerlijke stem. Bizar wat hij vertelt. Let ook even op de emotie. Er is geen sprake van aftasten wat goed en fout is, noch met zichzelf, noch met een externe norm/geweten. In het moment van luisteren en handelen gaat hij hieraan voorbij. Hij doet wat hij ‘moet’ doen.

27 februari bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

6 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Kijk het filmpje maar even: de persoon in kwestie handelt volgens hem naar de Heilige Geest. Ik zou in zijn geval zeggen: innerlijke stem. Bizar wat hij vertelt. Let ook even op de emotie. Er is geen sprake van aftasten wat goed en fout is met een externe norm/geweten etc. Hij doet wat hij ‘moet’ doen of het nu goed is of fout in de ogen van hemzelf of anderen.

Over emoties gesproken: Jim Carrey... In een momentopname vind ik dat lastig beoordelen.

[IKBENANDERS 0]

2 minuten geleden zei Figulus:

Over emoties gesproken: Jim Carrey... In een momentopname vind ik dat lastig beoordelen.

En toch zet het aan tot denken over … Weet het me te inspireren enz. 

27 februari bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

1 minuut geleden zei IKBENANDERS:

En toch zet het aan tot denken over … Weet het me te inspireren enz.

Oké, als jij Jim Carrey wil geloven moet je dat zelf weten.

[IKBENANDERS 0]

23 minuten geleden zei Figulus:

Oké, als jij Jim Carrey wil geloven moet je dat zelf weten.

Het gaat me niet om geloven of dit waar is of niet. Het inspireert me en zet me aan tot verder nadenken over het ‘luisteren naar de innerlijke stem’. Dit luisteren zou wel eens voorbij kunnen gaan aan het zogenaamde ‘goed en fout’. Afgaande op het voorbeeld in dit filmpje komt het neer op doen wat je ‘moet’ doen. Je hebt de keuze om het anders te doen, maar eigenlijk wil je dat niet omdat de aansporing zo indringend is.

Dit doet me trouwens ook denken aan een voorval dat mijn vrouw ooit heeft meegemaakt. Ze vertrok volgens haar zeggen van thuis naar een bepaalde locatie met de auto. Onderweg bemerkte ze een sterke aandrang om halverwege om te keren om te kijken of de garagepoort wel was afgesloten. Dat deed ze. De poort was op slot, maar … er was een zeer ernstig ongeluk gebeurd op die plaats niet ver van waar ze was omgekeerd. Ze zou het ongeluk hebben meebeleefd, als toeschouwer of als betrokkene als ze niet had geluisterd.

Het doet me ook denken aan een voorval dat ik zelf heb meegemaakt. Ik reed naar een stad in de buurt om een boodschap te doen. Onderweg merkte ik de aandrang op om terug te keren. Ik deed het niet, negeerde het. Ik botste - of was het de ander - tegen een andere auto bij het uitrijden op de parking bij een supermarkt.

27 februari bewerkt door IKBENANDERS

[IKBENANDERS 0]

11 uur geleden zei IKBENANDERS:

Goede vraag. Mijn punt is juist dat we in de praktijk zelden volledige kennis hebben van alle innerlijke motieven van betrokkenen. Toch moeten er wél beslissingen genomen worden en oordelen gevormd worden. Daarom stel ik de vraag principieel: stel dat twee zorgvuldig handelende artsen, beide te goeder trouw en na grondige afweging, tot tegengestelde conclusies komen over euthanasie in dezelfde casus. Als hun innerlijk weten leidend is zonder externe toets, op basis waarvan kunnen we dan nog zeggen wie verantwoord handelt?

Tegelijk zie ik ook dat externe normen inderdaad geïnternaliseerd kunnen worden. Het geweten spreekt vaak van binnenuit, maar wordt wel gevormd door iets dat oorspronkelijk buiten mij lag.

Als ik mijzelf als gemiddeld ontwikkeld mens blind zou aansluiten bij een extern geweten, dat zou dat voelen alsof ik mijzelf onderwerp aan iemand of iets waarbij ik de verbinding met het goddelijke verlies. Ik zou mijn eigenheid verliezen. Dat is het voor mij niet. Voor jou waarschijnlijk ook niet. Vandaar dat het ethisch-individualisme mij dierbaar is.

Als in jouw casus beide betrokkenen de weg van het ethisch-individualisme zouden bewandelen, dan zouden er ook twee verschillende eindbeslissingen kunnen ontstaan. We zijn allemaal anders, hebben allemaal een andere achtergrond, allemaal een ander rugzakje en dus bestaat wat dat betreft het woord ‘normaal’ en ‘norm’ even niet meer. Om tot overeenstemming in de verschillende wat betreft beide ethisch-individualistische standpunten moet men tot een consensus zien te komen. Deze leidt dan tot een het uitvoeren van de ‘juiste’ beslissing.

Zoals gezegd: dit komt vrij vaak voor en om de betrokkenen hierbij te helpen zijn protocollen ontwikkeld voor het omgaan met dilemma’s.

28 februari bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

2 uur geleden zei IKBENANDERS:

Als in jouw casus beide betrokkenen de weg van het ethisch-individualisme zouden bewandelen, dan zouden er ook twee verschillende eindbeslissingen kunnen ontstaan. We zijn allemaal anders, hebben allemaal een andere achtergrond, allemaal een ander rugzakje en dus bestaat wat dat betreft het woord ‘normaal’ en ‘norm’ even niet meer. Om tot overeenstemming in de verschillende wat betreft beide ethisch-individualistische standpunten moet men tot een consensus zien te komen. Deze leidt dan tot een het uitvoeren van de ‘juiste’ beslissing.

Zoals gezegd: dit komt vrij vaak voor en om de betrokkenen hierbij te helpen zijn protocollen ontwikkeld voor het omgaan met dilemma’s.

Zodra we consensus nodig hebben, erkennen we impliciet dat het individuele innerlijk niet voldoende betrouwbaar is als eindnorm. We zoeken dan toch een maatstaf die onszelf overstijgt, zoals consensus en protocollen.

[Figulus 152]

Op 28-2-2026 om 12:03 zei IKBENANDERS:

Zoals gezegd: dit komt vrij vaak voor en om de betrokkenen hierbij te helpen zijn protocollen ontwikkeld voor het omgaan met dilemma’s.

Wat mij blijft bezighouden, is in hoeverre er werkelijk consensus kan bestaan over principiële overtuigingen. Bij praktische zaken lukt dat vaak wel, maar bij fundamentele morele vragen, zoals euthanasie, zien we juist dat diep overtuigde mensen blijvend tot tegengestelde conclusies komen. In het geval van euthanasie kan er geen echte consensus bestaan tussen voor- en tegenstanders, tenzij we de discussie reduceren tot een pragmatische kwestie van overleven of lijden verlichten. Maar bij principiële keuzes over leven en dood functioneert consensus dus niet als ultieme norm. Halfdood is immers ook maar slordig.

Dan blijven in de praktijk vaak protocollen over. Maar in hoeverre is het volgen van een protocol meer dan conformeren aan een afgesproken werkwijze? En als dat zo is, waar ligt dan uiteindelijk de morele grond onder zo’n protocol?

[IKBENANDERS 0]

Inmiddels heb ik een dienst van de Christengemeenschap bijgewoond. Ik vond het zeer indrukwekkend. Zó anders dan alle andere diensten die ik ooit heb bijgewoond. Voor mij is het niet praktisch om deze dienst vaker mee te maken (afstand, geld), maar ik draag ze als een kostbare parel met mij mee en denk er met veel genoegen aan terug. Vooral de houding van de (in dit geval vrouwelijke) priester vond ik heel indrukwekkend als zij haar handen/vingers omhoog en omlaag hield. Dit heeft een permanente indruk op mijn netvlies/ziel achtergelaten.

[sjako 728]

Op 23-2-2026 om 22:07 zei IKBENANDERS:

Ik vraag me af waarom mensen voor een bepaald kerkgenootschap hebben gekozen? Opvoeding, bewuste keuze, toeval? En waarom, dan wel hoe en in welke mate jullie hierin actief zijn.

 

Allereerst moet het kerkgenootschap de dingen doen en zeggen die Jezus ons heeft geleerd. Bijv christenen worden geleerd om niet te doden, ook niet in oorlogen. We moeten onze naaste liefhebben. Wordt er moeite gedaan om onze naaste te benaderen? Het maakt veel uit in welke kerk je zit. De Joden dachten ook goed te zitten met hun religieuze stelsels. Maar in Johannes 8:44 veroordeelde Jezus hun. Wat vertelt jou kerk? Hebben mensen een onsterfelijke ziel of niet. De aarde zal altijd blijven bestaan en straks een Paradijs worden of niet. God zal een eind maken aan alle goddeloosheid of niet. Er kunnen geen 2 versies van de waarheid zijn. Kijk naar de vrucht die de kerk draagt en wat voor geloof ze uitdragen.

[Fundamenteel 1.030]

Geen kerklid meer.

Mijn relatie met Christus is persoonlijk. 

Meeste kerken in Europa zijn te werelds en al zeker met Israël.

PASS

[IKBENANDERS 0]

Op 7-3-2026 om 17:26 zei Fundamenteel:

Meeste kerken in Europa zijn te werelds en al zeker met Israël.

Zou je dit voor mij willen toelichten?

Op 7-3-2026 om 16:57 zei sjako:

Allereerst moet het kerkgenootschap de dingen doen en zeggen die Jezus ons heeft geleerd. Bijv christenen worden geleerd om niet te doden, ook niet in oorlogen. We moeten onze naaste liefhebben. Wordt er moeite gedaan om onze naaste te benaderen? Het maakt veel uit in welke kerk je zit. De Joden dachten ook goed te zitten met hun religieuze stelsels. Maar in Johannes 8:44 veroordeelde Jezus hun. Wat vertelt jou kerk? Hebben mensen een onsterfelijke ziel of niet. De aarde zal altijd blijven bestaan en straks een Paradijs worden of niet. God zal een eind maken aan alle goddeloosheid of niet. Er kunnen geen 2 versies van de waarheid zijn. Kijk naar de vrucht die de kerk draagt en wat voor geloof ze uitdragen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik vandaag nog een keer de dienst bij de christengemeenschap heb bezocht. De de vrouwelijke priester heeft na de dienst bij de koffietafel die zich bij de ingang in de inkomhal bevindt) de gemeenteleden nog gezamenlijk iets medegedeeld wat betreft de mensen die binnenkort zullen overlijden in hun gemeente en hoe de gesprekken met die mensen zijn verlopen. Andere leden die hier iets over wisten kregen ook de kans om hier iets over te zeggen. Ik vond dit heel betrokken binnenkomen. Dat heb ik nog nergens anders zo mogen meemaken. Dit is zeker geen kille gemeenschap zoals ik dat wel in de Hervormde Kerk de afgelopen weken heb ervaren. Overigens werd dit de week daarvoor ook gedaan.

bewerkt door IKBENANDERS

[Fundamenteel 1.030]

Op 8-3-2026 om 20:43 zei IKBENANDERS:

Zou je dit voor mij willen toelichten?

Dat ze teveel op Israël gericht zijn en denken dat oude profetieën nog van tel zijn.

Het enige wat nu nog opgaat zijn Christus Zijn profetieën. 

Op 8-3-2026 om 20:43 zei IKBENANDERS:

de vrouwelijke priester

Werelds en niet bijbels... 

1 Timoteüs 2:11-12

"Een vrouw moet in stilte leren, met alle onderdanigheid. Ik sta echter niet toe dat een vrouw onderricht geeft, noch dat zij autoriteit over de man heeft, maar zij moet in stilte blijven."

1 Korintiërs 14:34-35

"U vrouwen, laat uw stemmen in de gemeenten zwijgen; want het is niet geoorloofd dat zij spreken, maar zij moeten zich ondergeschaard houden, zoals ook de wet zegt. En als zij iets willen leren, laten zij dan thuis vragen aan hun mannen; want het is schandelijk voor een vrouw om in de gemeente te spreken."

[IKBENANDERS 0]

IK WEET U BIJ MIJ

Mijn oog viel op een spiraalband. Je vind hem tussen een rij boeken in een kast van de Christengemeenschap in Middelburg. Op de voorzijde staat de prikkelende titel: 𝘓𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘶𝘴. Nou nou nou.
   In het zeldzame exemplaar lees ik op de allerlaatste bladzijde dat het boekje is vertaald door de Christengemeenschap Rotterdam. Een officiële Nederlandse vertaling was er toen – en nu ook nog altijd – niet en dus heeft men de vertaling zelf maar gemaakt. De leden wilden de inhoud graag in het Nederlands bestuderen. Overigens was de schrijver van dit boekje een priester uit de Duitstalige tak van deze gemeenschap. Zijn naam is Hans-Werner Schroeder.
   De titel 𝘓𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘶𝘴 suggereert dat de hier getoonde afbeelding op het voorblad in de band staat afgebeeld, maar dat is niet het geval. Het schilderij werd bij de eerste wijdingsdienst in 1922 door Rudolf Steiner meegebracht ter voltrekking van de viering en boven het altaar gehangen. Rudolf had het bij een rondgang door een museum in Milaan (Brera) ontdekt. Het is gemaakt door Vincenzo Foppa (c. 1427–1430 – c. 1515–1516). In de meeste – zo niet alle – kapellen van de Christengemeenschap vind je een kopie van dit schilderij terug.

   Das Schöne bewundern
   Das Wahre behüten
   Das Edle verehren
   Das Gute beschliessen.
   Es führet den Menschen
   Im Leben zu Zielen.
   Im Handeln zum Rechten
   Im Fühlen zum Frieden.
   Im Denken zum Lichte.
   Und lehrt ihn vertrauen.
   Auf göttliches Walten
   In allem was ist
   Im Weltenall
   Im Seelengrund

      𝑅𝑢𝑑𝑜𝑙𝑓 𝑆𝑡𝑒𝑖𝑛𝑒𝑟

In de kapel gaan mijn gedachten uit naar mijn moeder. Ze is al geruime tijd dood. Daarna denk ik even aan mijn vader. Mijn vader is voor mijn moeder gegaan. Dan blijven mijn gedachten wat hangen bij Christus.
   Wat gek toch … Zowel mijn vader als mijn moeder weet ik bij mij als ik aan hen denk. Dat gebeurt nu ook al een tijdje als ik aan Hém denk. Zo vul ik mijn 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭𝘦 momenten op met Christus.
   De laatste tijd komt daar ook nog het spreken bij. Ik voer korte gesprekjes met Hem. Het is opmerkelijk, maar ik niet kan zeggen dat het éénrichtingsverkeer is. De gesprekjes verlopen eerder zo, zoals Judith von Halle dit heeft verwoord in haar boekje 𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥: ‘Wanneer wij het woord tot Hem richten, beleven wij, hoe ons Ik antwoord van Hem krijgt op een communicatieniveau dat met het uiterlijke woord niet te vergelijken is, op het niveau van ons begrijpende hart.’

De kleuren van de kapel zijn paars en lila, net zoals in elke andere wijdingsruimte van de Christengemeenschap. Het gezelschap bestaat uit oudere mensen. Het duurt niet lang meer of ik ben ook zo.
   Voor het altaar voert de priesteres een tafereel op. Ze wordt ondersteund door twee dienaren. Tijdens de wijding heeft ze haar rug naar het publiek toegekeerd. Alleen tijdens de korte lezing en als ze die ó zo bijzondere houding aanneemt ziet iedereen haar ‘en face’. In die opstelling heeft ze haar drie vingers (die van de rechterhand) naar de hemel gericht; de drie vingers van haar andere hand zijn gericht naar de aarde. Eén arm omhoog, één arm omlaag.
   Ook tijdens het uitdelen van het brood en de wijn toont ze haar gezicht.
   Als iedereen gespijzigd is gaat ze de rij nog een keer af. Maar nu raakt ze iedereen even kort aan, met twéé vingers. Die houdt ze dan tegen de linker wang, zeggende: ‘Christus in u’.
Het is die houding, die aanraking en deze woorden die iets met mij doen.

Meer dan dertig jaar heb ik gezocht naar een huis, naar een kerk, naar een gemeenschap, een leer, een weg, waarin ik mij thuis kon voelen. Eén die echt voelt en die mij dichter bij Christus brengt.
   Ik vond haar nergens. Tot ik op een dag op de antroposofie stuitte. En recentelijk ook – toen ik met ‘het dagelijkse intieme gesprek met Christus’ begon. En ook nu weer, tijdens mijn bezoek aan de Christengemeenschap, merk ik dat ik iets vind van wat ik zocht. Want wat dáár gebeurt maakte zo’n diepe indruk op mij, dat ik gerust kan stellen: dit is iets dat ik bij geen enkele andere gemeenschap ervaar. Misschien heeft het nog wel het meest te maken met de plek waar de koffietafel zich bevindt: bij de ingang, en de wijze waarop de geestelijke na afloop iets zegt over de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, met wie het niet goed gaat, met hen die binnenkort gaan sterven.

Toen ik mij klaar maakte om naar huis te gaan, zei een van de leden: ‘Het kruis heeft twee richtingen: een horizontale en een verticale. Je kunt niet alleen in de verticale richting leven.’ Heeft ze gezien dat ik niet 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 de mensen leef?

Maar ze heeft gelijk. Ik leef al veel te lang alleen in de verticale richting. Het wordt tijd om ook eens te zien en te beleven dat Christus zich óók – en misschien zelf wel eerder, en nog véél meer – op de horizontale lijn toont.

[Figulus 152]

50 minuten geleden zei IKBENANDERS:

IK WEET U BIJ MIJ

Mijn oog viel op een spiraalband. Je vind hem tussen een rij boeken in een kast van de Christengemeenschap in Middelburg. Op de voorzijde staat de prikkelende titel: 𝘓𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘶𝘴. Nou nou nou.
   In het zeldzame exemplaar lees ik op de allerlaatste bladzijde dat het boekje is vertaald door de Christengemeenschap Rotterdam. Een officiële Nederlandse vertaling was er toen – en nu ook nog altijd – niet en dus heeft men de vertaling zelf maar gemaakt. De leden wilden de inhoud graag in het Nederlands bestuderen. Overigens was de schrijver van dit boekje een priester uit de Duitstalige tak van deze gemeenschap. Zijn naam is Hans-Werner Schroeder.
   De titel 𝘓𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘶𝘴 suggereert dat de hier getoonde afbeelding op het voorblad in de band staat afgebeeld, maar dat is niet het geval. Het schilderij werd bij de eerste wijdingsdienst in 1922 door Rudolf Steiner meegebracht ter voltrekking van de viering en boven het altaar gehangen. Rudolf had het bij een rondgang door een museum in Milaan (Brera) ontdekt. Het is gemaakt door Vincenzo Foppa (c. 1427–1430 – c. 1515–1516). In de meeste – zo niet alle – kapellen van de Christengemeenschap vind je een kopie van dit schilderij terug.

   Das Schöne bewundern
   Das Wahre behüten
   Das Edle verehren
   Das Gute beschliessen.
   Es führet den Menschen
   Im Leben zu Zielen.
   Im Handeln zum Rechten
   Im Fühlen zum Frieden.
   Im Denken zum Lichte.
   Und lehrt ihn vertrauen.
   Auf göttliches Walten
   In allem was ist
   Im Weltenall
   Im Seelengrund

      𝑅𝑢𝑑𝑜𝑙𝑓 𝑆𝑡𝑒𝑖𝑛𝑒𝑟

In de kapel gaan mijn gedachten uit naar mijn moeder. Ze is al geruime tijd dood. Daarna denk ik even aan mijn vader. Mijn vader is voor mijn moeder gegaan. Dan blijven mijn gedachten wat hangen bij Christus.
   Wat gek toch … Zowel mijn vader als mijn moeder weet ik bij mij als ik aan hen denk. Dat gebeurt nu ook al een tijdje als ik aan Hém denk. Zo vul ik mijn 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭𝘦 momenten op met Christus.
   De laatste tijd komt daar ook nog het spreken bij. Ik voer korte gesprekjes met Hem. Het is opmerkelijk, maar ik niet kan zeggen dat het éénrichtingsverkeer is. De gesprekjes verlopen eerder zo, zoals Judith von Halle dit heeft verwoord in haar boekje 𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥: ‘Wanneer wij het woord tot Hem richten, beleven wij, hoe ons Ik antwoord van Hem krijgt op een communicatieniveau dat met het uiterlijke woord niet te vergelijken is, op het niveau van ons begrijpende hart.’

De kleuren van de kapel zijn paars en lila, net zoals in elke andere wijdingsruimte van de Christengemeenschap. Het gezelschap bestaat uit oudere mensen. Het duurt niet lang meer of ik ben ook zo.
   Voor het altaar voert de priesteres een tafereel op. Ze wordt ondersteund door twee dienaren. Tijdens de wijding heeft ze haar rug naar het publiek toegekeerd. Alleen tijdens de korte lezing en als ze die ó zo bijzondere houding aanneemt ziet iedereen haar ‘en face’. In die opstelling heeft ze haar drie vingers (die van de rechterhand) naar de hemel gericht; de drie vingers van haar andere hand zijn gericht naar de aarde. Eén arm omhoog, één arm omlaag.
   Ook tijdens het uitdelen van het brood en de wijn toont ze haar gezicht.
   Als iedereen gespijzigd is gaat ze de rij nog een keer af. Maar nu raakt ze iedereen even kort aan, met twéé vingers. Die houdt ze dan tegen de linker wang, zeggende: ‘Christus in u’.
Het is die houding, die aanraking en deze woorden die iets met mij doen.

Meer dan dertig jaar heb ik gezocht naar een huis, naar een kerk, naar een gemeenschap, een leer, een weg, waarin ik mij thuis kon voelen. Eén die echt voelt en die mij dichter bij Christus brengt.
   Ik vond haar nergens. Tot ik op een dag op de antroposofie stuitte. En recentelijk ook – toen ik met ‘het dagelijkse intieme gesprek met Christus’ begon. En ook nu weer, tijdens mijn bezoek aan de Christengemeenschap, merk ik dat ik iets vind van wat ik zocht. Want wat dáár gebeurt maakte zo’n diepe indruk op mij, dat ik gerust kan stellen: dit is iets dat ik bij geen enkele andere gemeenschap ervaar. Misschien heeft het nog wel het meest te maken met de plek waar de koffietafel zich bevindt: bij de ingang, en de wijze waarop de geestelijke na afloop iets zegt over de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, met wie het niet goed gaat, met hen die binnenkort gaan sterven.

Toen ik mij klaar maakte om naar huis te gaan, zei een van de leden: ‘Het kruis heeft twee richtingen: een horizontale en een verticale. Je kunt niet alleen in de verticale richting leven.’ Heeft ze gezien dat ik niet 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 de mensen leef?

Maar ze heeft gelijk. Ik leef al veel te lang alleen in de verticale richting. Het wordt tijd om ook eens te zien en te beleven dat Christus zich óók – en misschien zelf wel eerder, en nog véél meer – op de horizontale lijn toont.

Wat mij opvalt in dit verhaal is dat er veel wordt gesproken over ervaring, beleving, rituelen en innerlijke gesprekken met Christus — maar nauwelijks over de Bijbel. Juist de Schrift is bij uitstek de plaats waar wij over Jezus Christus kunnen lezen. Daar wordt Hij niet alleen innerlijk beleefd, maar concreet verkondigd in zijn woorden, daden, kruisdood en opstanding.

Wanneer het geloof vooral wordt opgebouwd vanuit persoonlijke ervaring, ontstaat het risico dat Christus gaandeweg wordt gevormd naar onze eigen gevoelens en verlangens. De Bijbel functioneert dan niet langer als norm, maar als achtergrond.

Bij Paulus van Tarsus zien we juist het omgekeerde: hij verwijst steeds naar het evangelie dat hij heeft ontvangen en verkondigd. Niet de innerlijke beleving, maar het gehoorde en overgeleverde Woord staat centraal.

Daarom lijkt het mij een wezenlijke vraag:
Hoe leren wij Christus kennen — door onze ervaringen, of door de Schrift die van Hem getuigt?