God IS de redder van alle mensen!

[TTC 1.584]

26 minuten geleden zei Tortelduif:

Inteelt zonder negatieve gevolgen. Laten we daar maar geen voorbeeld aan nemen.

Als bonte beren op de weg, ze doen geen vlieg kwaad.

[Tortelduif 4]

19 minuten geleden zei Hopper:

Laten we helder zijn, Lukas 9:23-25 is er duidelijk over. 

23 En Hij zeide tot allen: Zo iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelven, en neme zijn kruis dagelijks op, en volge Mij.

24 Want zo wie zijn leven behouden wil, die zal het verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal, om Mijnentwil, die zal het behouden.

25 Want wat baat het een mens, die de gehele wereld zou winnen, en zichzelven verliezen, of schade zijns zelfs lijden?

Er is duidelijk een weg te gaan en dat beweert Christus zelf ook.    Een weg is per definitie gradueel.   Als ik op weg ben naar Maastricht dan leg ik die weg gradueel af.   Zolang je op weg ben naar Maastricht ken je Maastricht niet.  Je kunt Maastricht alleen kennen door er te zijn. 

Dan de kwestie of de Vader ons überhaupt aanneemt.  Ik lees nergens dat Christus garanties afgeeft, behalve dan in het door mij geciteerde Lukas 9:23-25 .  Wat zegt Christus daar?  Wie het leven verliest die zal het behouden.  En wie zijn leven behouden wil die zal het verliezen.    Christus maakt daar gebruik van de omkering.  De mensen die aan het leven hangen zullen het verliezen.   De mensen die het leven weten te verliezen zullen het behouden.  Wat de vraag opwerpt: Hoe kan ik als volgeling mijn leven verliezen?!?  (Retorische vraag, want het maakt deel uit van de smalle weg)

 

Mattheüs 7 is een verhaal apart.   Mattheüs 7 maakt deel uit van de Bergrede waarin Christus nadrukkelijk stelt dat mensen die oordelen met hun eigen oordeel geoordeeld zullen worden.  (De proloog van Mattheüs 7).  En dat mensen gemeten zullen worden met de maat waarmee ze zelf meten.   Dus dan kun je vers 7 er wel uitlichten betreffende dat kloppen, maar je mag pas kloppen als je niet meer oordeelt en niet meer je medemens meet.   En dat is dan weer nederigheid: niet eerder aankloppen als dat je zonder oordeel bent.   Dus zolang je nog niet geschikt bent om aan te kloppen is nederigheid het devies.

Je Maastricht-vergelijking gaat volgens mij niet helemaal op. Stel dat ik iemand in Maastricht ken en die persoon mij via betrouwbare communicatie veel over Maastricht vertelt. Dan ken ik Maastricht misschien niet volledig en mijn kennis kan verdiepen wanneer ik er zelf kom, maar ik kan Maastricht wel degelijk al behoorlijk kennen.

Zo zie ik ook het kennen van God. Dat wij God niet volledig kunnen kennen, betekent nog niet dat we Hem niet kunnen kennen. Als Christus ons de Vader bekendmaakt, kunnen wij Hem door Christus leren kennen zonder te beweren dat ons kennen daarmee volmaakt of volledig is.

Daarom vind ik “je kunt Maastricht alleen kennen door er te zijn” een te absolute voorstelling van wat ‘kennen’ betekent. Je kunt iets kennen zonder het volledig te kennen. Het lijkt me belangrijk dat onderscheid ook bij het spreken over God te maken.

Ook je analogie met de rit naar Maastricht klopt niet helemaal. Een weg leg je inderdaad fysiek af, maar dat betekent niet dat je de bestemming slechts gradueel kunt kennen. Ik kan vandaag besluiten naar Maastricht te rijden en er in één ruk naartoe rijden. En ik kan Maastricht bovendien al kennen voordat ik er ooit geweest ben, bijvoorbeeld doordat iemand die ik vertrouw mij erover vertelt.

Dus ‘er is een weg te gaan’ betekent niet automatisch dat het kennen van de bestemming noodzakelijk gradueel moet verlopen. Je verwart volgens mij het afleggen van een weg met het groeien in kennis.

2 uur geleden bewerkt door Tortelduif

[Hopper 850]

2 uur geleden zei Tortelduif:

Je Maastricht-vergelijking gaat volgens mij niet helemaal op. Stel dat ik iemand in Maastricht ken en die persoon mij via betrouwbare communicatie veel over Maastricht vertelt. Dan ken ik Maastricht misschien niet volledig en mijn kennis kan verdiepen wanneer ik er zelf kom, maar ik kan Maastricht wel degelijk al behoorlijk kennen.

Zo zie ik ook het kennen van God. Dat wij God niet volledig kunnen kennen, betekent nog niet dat we Hem niet kunnen kennen. Als Christus ons de Vader bekendmaakt, kunnen wij Hem door Christus leren kennen zonder te beweren dat ons kennen daarmee volmaakt of volledig is.

Daarom vind ik “je kunt Maastricht alleen kennen door er te zijn” een te absolute voorstelling van wat ‘kennen’ betekent. Je kunt iets kennen zonder het volledig te kennen. Het lijkt me belangrijk dat onderscheid ook bij het spreken over God te maken.

Ook je analogie met de rit naar Maastricht klopt niet helemaal. Een weg leg je inderdaad fysiek af, maar dat betekent niet dat je de bestemming slechts gradueel kunt kennen. Ik kan vandaag besluiten naar Maastricht te rijden en er in één ruk naartoe rijden. En ik kan Maastricht bovendien al kennen voordat ik er ooit geweest ben, bijvoorbeeld doordat iemand die ik vertrouw mij erover vertelt.

Dus ‘er is een weg te gaan’ betekent niet automatisch dat het kennen van de bestemming noodzakelijk gradueel moet verlopen. Je verwart volgens mij het afleggen van een weg met het groeien in kennis.

Er zijn een aantal misverstanden. 

1.  God volledig kennen is niet mogelijk.   Maar gaandeweg kunnen we wel meer van God kennen, dat schrijft Paulus ook (o.a)  in 1 Korinthiërs 13:12.     Voorts hebben we  2 Korintiërs 3:18, waarin  Paulus uitlegt dat christenen de heerlijkheid van God zonder sluier mogen zien.  Met de toevoeging "als in een spiegel".    Thuis zijn bij God betekent de wijzen van kennen hebben ervaren zoals beschreven staat in de Bijbel.

De Maastricht vergelijking gaat wel degelijk op, want de wijzen van kennen zoals hiervoor omschreven kan alleen in de praktijk, niet van horen zeggen (of lezen).

Voorts kan de mens daarmee ook het kennen zelf kennen.   Efeziërs 3:18-19 vermeldt immers dat het volstromen met Gods volkomenheid de kennis te boven gaat.   Voor de volledigheid, Efeziërs 3:18-19 bedoelt met "kennis" zintuigelijke kennis.

2.  De analogie met de rit naar Maastricht gebruikte ik om aan te geven dat het gaan van de (smalle) weg an sich er ook toe doet.   Het gaat er niet alleen om, om in Maastricht te geraken, maar ook om het gaan van de weg zelf.   Christus = die weg!   Waarom het gaan van de weg van belang is kan alleen geweten door daadwerkelijk die weg te gaan.    En de weg is gradueel omdat de mens alleen op de tast die weg kan vinden.   Waarbij uiteraard de woorden van Christus (zoals geschreven in het Evangelie) de leidraad zijn.

3.  Het afleggen van de weg is tevens groeien in kennis.  De kennis groeit gradueel.   Daarover verschillen we dan kennelijk van inzicht.

35 minuten geleden bewerkt door Hopper

[Tortelduif 4]

8 minuten geleden zei Hopper:

Er zijn een aantal misverstanden. 

1.  God volledig kennen is niet mogelijk.   Maar gaandeweg kunnen we wel meer van God kennen, dat schrijft Paulus ook (o.a)  in 1 Korinthiërs 13:12.     Voorts hebben we  2 Korintiërs 3:18, waarin  Paulus uitlegt dat christenen de heerlijkheid van God zonder sluier mogen zien.  Met de toevoeging "als in een spiegel".    Thuis zijn bij God betekent de wijzen van kennen hebben ervaren zoals beschreven staat in de Bijbel.

De Maastricht vergelijking gaat wel degelijk op, want de wijzen van kennen zoals hiervoor omschreven kan alleen in de praktijk, niet van horen zeggen (of lezen).

Voorts kan de mens daarmee ook het kennen zelf kennen.   Efeziërs 3:18-19 vermeldt immers dat het volstromen met Gods volkomenheid de kennis te boven gaat.   Voor de volledigheid, Efeziërs 3:18-19 bedoelt met "kennis" zintuigelijke kennis.

2.  De analogie met de rit naar Maastricht gebruikte ik om aan te geven dat het gaan van de (smalle) weg an sich er ook toe doet.   Het gaat er niet alleen om, om in Maastricht te geraken, maar ook om het gaan van de weg zelf.   Christus = die weg!   Waarom het gaan van de weg van belang is kan alleen geweten door daadwerkelijk die weg te gaan.    En de weg is gradueel omdat de mens alleen op de tast die weg kan vinden.   Waarbij uiteraard de woorden van Christus (zoals geschreven in het Evangelie) de leidraad zijn.

3.  Het afleggen van de weg is tevens groeien in kennis.  De kennis groeit gradueel.   Daarover verschillen we dan kennelijk van inzicht.

Ik denk dat we God hier en nu wel degelijk kunnen kennen, maar dat ons kennen onvolledig, voorlopig maar wel degelijk voldoende is. We leren God kennen door Christus, door Zijn woorden en door de werking van de Geest. Dat kennen kan gedurende ons leven verdiepen, maar het blijft beperkt zolang we in dit aardse bestaan zijn.

Het volmaakte kennen waar Paulus over spreekt, zie ik als iets wat pas na dit leven werkelijkheid wordt. Dan kennen we niet meer “ten dele”, maar zoals we zelf gekend zijn. Dat betekent voor mij dus niet dat we God nu niet kennen, maar dat ons huidige kennen nog niet het uiteindelijke kennen is.

Daarom vind ik de tegenstelling “je kunt God pas kennen als je thuis bent bij God” te absoluut. Je kunt iemand werkelijk kennen zonder hem volledig te kennen. Het ene sluit het andere niet uit.