Alle activiteit

Het gaat me niet om geloven of dit waar is of niet. Het inspireert me en zet me aan tot verder nadenken over het ‘luisteren naar de innerlijke stem’. Dit luisteren zou wel eens voorbij kunnen gaan aan het zogenaamde ‘goed en fout’; afgaande op het voorbeeld in dit filmpje komt het neer op doen wat je ‘moet’ doen. Je hebt de keuze om het anders te doen, maar eigenlijk wil je dat niet omdat de aansporing zo intens is.

Oké, als jij Jim Carrey wil geloven moet je dat zelf weten.

En toch zet het aan tot denken over … Weet het me te inspireren enz.

Over emoties gesproken: Jim Carrey... In een momentopname vind ik dat lastig beoordelen.

Kijk het filmpje maar even: de persoon in kwestie handelt volgens hem naar de Heilige Geest. Ik zou in zijn geval zeggen: innerlijke stem. Bizar wat hij vertelt. Let ook even op de emotie. Er is geen sprake van aftasten wat goed en fout is, noch met zichzelf, noch met een externe norm/geweten. In het moment van luisteren en handelen gaat hij hieraan voorbij. Hij doet wat hij ‘moet’ doen.

Valt allemaal niet mee hè, ontopic blijven. Voor mij betekent dit uiteindelijk ook iets concreets: ik kan persoonlijk niet meewerken aan euthanasie. Niet omdat ik geen oog heb voor het lijden van mensen, maar omdat mijn norm buiten mijzelf ligt en ik daarin grenzen ervaar die ik niet zelf wil verleggen.

Ik besef dat ik even niet inhoudelijk reageer nu, dat doe ik morgen wel. ‘Toevallig’ kwam ik net dit korte filmpje tegen op YouTube als interessante/leuke aanvulling op de discussie. p.s. Even later zie ik dat mijn berichtje wel/beter aansluit op je vorige post waarin je iets schrijft onder het YouTube-filmpje dat je deelt.

Mijn ziel dorst naar U (Min.40:54) Als mijn ziel ergens naar dorst, dan verlangt zij per definitie naar iets wat zij zelf niet of onvoldoende in bezit heeft. Welk nut heeft het anders om te drinken zonder dorst? Dat suggereert voor mij juist dat de vervulling buiten mij ligt, en daarom vind ik het riskant om het innerlijk weten volledig zelf tot norm te verheffen. Er zal sprake moeten zijn van dialoog. Zoals Job dat deed.

Goede vraag. Mijn punt is juist dat we in de praktijk zelden volledige kennis hebben van alle innerlijke motieven van betrokkenen. Toch moeten er wél beslissingen genomen worden en oordelen gevormd worden. Daarom stel ik de vraag principieel: stel dat twee zorgvuldig handelende artsen, beide te goeder trouw en na grondige afweging, tot tegengestelde conclusies komen over euthanasie in dezelfde casus. Als hun innerlijk weten leidend is zonder externe toets, op basis waarvan kunnen we dan nog zeggen wie verantwoord handelt? Tegelijk zie ik ook dat externe normen inderdaad geïnternaliseerd k

Dat besef ik, maar zoals gezegd: dan zou je toch meer moeten weten van beide artsen? De denkwijzen waarop ze zich baseren, de gevoelens die overheersen … enz. Ik weet ze niet. Jij? De casus is niet concreet genoeg. Vandaar dat ik het dichter bij huis probeer te zoeken.

Ik vroeg niet naar jou ervaring in het park, maar naar het dilemma omtrent euthanasie.

Maar dan zou je veel meer moeten weten van beide artsen, de denkwijzen waarop ze zich zouden baseren, de gevoelens die overheersen enz. Laat me een ander voorbeeld op tafel mogen gooien, een uit de persoonlijke beleving. Ik loop graag een rondje hard. Dat doe ik eigenlijk altijd als het al donker is. Overdag hardlopen, dat vind ik eigenlijk maar nik. Nu is er net buiten het dorp waar ik woon een groot natuurterrein. Bij de ingang op het bord staat: verboden toegang tussen zonsondergang en zonsopgang. Ik doe het toch, altijd weer. Waarom vraag ik mij dan af? Mijn sausje zegt: dat mag niet

Stel je voor: een ernstig zieke patiënt vraagt om euthanasie. De ene arts voelt innerlijk dat dit verantwoord is, de andere innerlijk dat het niet mag. Beide volgen hun innerlijk overtuiging volledig. Wie handelt in dat geval moreel juist?

1) Heb je een concreet vb mbt innerlijke oordelen die botsen dat kan dienen als casus om te bepalen wat in dat geval ‘wat moreel juist’? 2) Heb in lange tijd niet meer zo mogen genieten van een goed gesprek.

Je houdt het interessant. Maar wat als twee mensen in dezelfde situatie tot tegengestelde innerlijke oordelen komen over zo’n uitzondering? Hoe bepalen die dan wie moreel juist handelt?

Ik moest zojuist nog even aan het volgende denken toen ik naar de keuken liep: hoe wordt de externe moraal in vele gevallen gevormd? Door denken? Door denken en (wetenschappelijk) onderzoek? Door openbaring? Door denken en/of openbaring? Omdat mensen het als gevolgd daarvan met elkaar eens zijn geworden? Of nog anders? Wat maakt dat deze geaccepteerde moraal te verkiezen is boven de individuele? Ik weet uit ervaringen dat sommige regels niet voor iedereen zouden moeten gelden omdat er uitzonderingen bestaan, situaties of mensen waarop ze niet van toepassingen zouden moeten zijn. Hetzelfde geld

Interessant dat er protocollen bestaan om bij dilemma’s te helpen. Helaas weet ik niet precies wie je hiervoor moet benaderen. Misschien kun je contact opnemen met de helpdesk of de betreffende stafafdeling. Hehehe Laten we het vooral nog even over de kernvraag hebben: hoe bepalen we wat moreel juist is als innerlijke oordelen botsen?

Er bestaan protocol vragenlijsten om mensen te helpen omgaan met dilemma’s. Ben je daar bekend mee? Die zouden wel eens gemaakt kunnen zijn omdat mensen niet op hun innerlijk weten mogen vertrouwen. Overigens, weet jij bij wie ik moet zijn om mijn gebruikersnaam te laten aanpassen? Iemand die regelmatig zijn mail leest, want de mails die ik reeds heb verzonden naar diverse stafleden zijn tot op heden nog altijd niet beantwoord.

Wat ik weet is dat men vroeger pruiken droeg omdat de persoonlijk hygiëne te wensen over liet. Dat is heden ten dage niet meer het geval. Misschien laat het antwoord op je vraag zich via deze invalshoek vinden.

Interessant dat je dat zo ervaart. We staan er dus fundamenteel anders in. Daar staan we dan, de een met een dilemma en de ander niet. In situaties waarin twee mensen op hun innerlijk vertrouwen maar tot tegengestelde conclusies komen, ontstaat de vraag: wie handelt verantwoord? Er kunnen geen twee waarheden bestaan aangaande deze kwestie.

Ja dat is dan voor mij anders: mijn innerlijk weten mag en kan wel leidend zijn zonder externe toetsing. _/\_ overigens dat je niet te veel van je harde kant hebt laten zien in je antwoorden.

Ik denk eerlijk gezegd dat we in wezen mijlenver uit elkaar liggen. Voor mij is innerlijk weten waardevol, maar het is nooit leidend zonder externe toetsing. Zonder zo’n toetsing wordt ethisch individualisme praktisch problematisch, omdat tegengestelde innerlijke oordelen dan allebei “juist” zouden kunnen zijn. Dat verschil zit diep, ook al kunnen we op bepaalde punten praktisch of ervaringsgericht wat dichter bij elkaar lijken te liggen.

Dat zitten we niet ver van elkaar af vind je ook niet? Is overigens wel een lange zijweg die we hebben bewandeld als je kijkt naar de oorspronkelijke vraag.

Voor mij gaat het erom dat innerlijk weten en externe toetsing samenkomen. Alleen op mijn gevoel vertrouwen vind ik te riskant, want dat is subjectief en beïnvloedbaar. Bij moeilijke keuzes, zoals euthanasie of medische beslissingen, gebruik ik mijn innerlijk oordeel wél, maar altijd in combinatie met wetten, ethiek of traditie, zoals prachtig weergegeven in de Bijbel, om te zorgen dat de beslissing verantwoord is.

Wat vind je zelf? Ik heb al veel gezegd, vind je ook niet? Er is een verschil tussen zelf denken en een ander aan het denken zetten …