Alle activiteit

Daar is anders wel al heel veel over gedacht. Immanuel Kant zei: we kunnen de wereld (het ding-an-sich) niet kennen. Steiner was een andere mening toegedaan. Maar zoals je zegt, voor ons is het hier misschien niet zó belangrijk. Het kenproces beslaat overigens een hele tak van de filosofie. Ik meen dat dit de epistemologie wordt genoemd, maar dat zul je wel beter weten dan ik. Op dat gebied ben ik maar een leek.

Ik denk dat een gesprek over dit onderwerp zinloos is.

Het kenproces: combineren van ‘waarnemen’ en ‘begrippen’ (het laatste vindt plaats m.b.v. het denken; in plaats daarvan zouden we ook kunnen zeggen het kenproces vindt plaats door middel van ‘waarnemen’ en ‘denken’, lees/zie voor meer informatie: Rudolf Steiner, De filosofie van de vrijheid).

Wat je beschrijft is het kennen van de boom, niet het kennen zelf.

Je kunt het gedachte wel achteraf observeren, en wel in het nu. Een gedachte of herinnering is ook een object, zei het immaterieel. Het ‘kennen’ (van de wereld en onszelf) vindt plaats door ‘waarnemen’ én ‘begrippen’ bij elkaar te voegen. Dat doen we automatisch. We kunnen niet naar een boom kijken, zonder het begrip ‘boom’ erbij te nemen, en dan menen dat wij de ‘boom’ leren ‘kennen’ als zijnde een boom. Naar een boom kijken zonder het begrip ‘boom’ … hier zegt de boom ons niets.

Wegredeneren wat tijdlos is kan echter wel, de getuigenissen legio.

Daarnaast zinspeelt de tekst op een verschil tussen argumentatief-denken (aristotelisch) vs. beeld-denken (platonisch). Het idee is dat er een beeldende-denkstroom achter de argumentatieve-denkstroom schuil gaat. Die beeldende-denkstroom is voor alle talen gemeenschappelijk, de argumentatieve niet. Kunnen we vanuit de stroom van het argumentatieve denken in de beeldende-denkstroom stappen? Ja, dat kunnen we, en wel door meditatie. De argumentatieve-beeldstroom vindt plaats in het gespiegelde denken (het aan de hersenen gebonden denken). De beeldende-denk-stroom vindt daarbuiten plaats (deze w

Je hoeft het denken in het geheel niet te observeren. Je hoeft slechts één ding te begrijpen en dat is dat denken het denken over iets anders is. En dat je het denken zelf nooit en te nimmer zult kunnen observeren. Je kunt ook geen gedachte achteraf observeren , want iedere observatie is 'nu'. Deze man klets flauwekul van de bovenste plank (daar onder ligt niks) en als jij inziet waarom hij onzin kletst, dan schiet je al een heel eind op. Observeren is altijd object gericht. Je kent de objecten, maar je bent geen object. Kort lesje zelfkennis: de meeste mensen kennen zichzelf

Is dat niet diegene die tot een complex systeem met 84 verschillende waarheidsperspectieven kwam?

De tekst gaat volgens mij over het observeren van zintuigelijke zaken vs. het observeren van het actieve denken. De vraag is natuurlijk: kan je het actieve denken wel observeren, want zo zegt Rudolf Steiner (en zo is ook onze ervaring): ik kan niet denken én tegelijkertijd ook dit denken observeren; ik kan het wel achteraf (het gedachte observeren), wat natuurlijk net hetzelfde is.

Om je een beetje op weg te helpen: dit is je reinste flauwekul.

Het lijkt een beetje als zeggen dat niets bestaat, waarin deze tekst kan verschijnen. Kan je beter naar een wormgat zoeken, ongeveer hetzelfde.

Hele lappen teksten copy pasten is geen kennen.

Ná dit citaat staat in De filosofie van de vrijheid … DOEN! (Willem Daub, VOK, 2025) : “Vandaag de dag is de overtuiging gemeengoed dat introspectie geen betrouwbare kennis kan opleveren, maar deze wordt niet door iedereen gedeeld. In het bijzonder blijkt dit uit een viertal betrekkelijk recente teksten, namelijk Bayne en Montague (2011), Breyer en Gutland (2016), Petitmengin (2007), of Strube (2010). De auteurs van deze teksten beweren dat er in ons actieve denken elementen te observeren zijn met een eigen fenomenologie, één die niet zintuiglijk van oorsprong is. Deze fenomenologie verdi

Je vroeg om een afgrond, veel sterkte.

Willem Daub: ‘wat Kant Verstand noemde en Hannah Arendt Erkennen⁠’.

Iets lastiger wordt het binnen het pragmatische waarheidsconcept, maar dat is te alledaags.

De denkende mens denkt, de kennende mens kent, maar de kennende mens zal zich nooit bewust'zijn van het denken.

Heb jij persoonlijk ervaring met zintuigelijk vs. bovenzintuigelijk (geestelijk) waarnemen? Het laatste is mij niet gegeven.

Ja, het gaat dan ook om onderscheidingsvermogen, waarbij heel soms de afbakening van een context handig is.

Ik ken niet een specifieke auteur, ik ken het onderscheid tussen zintuigelijk waarnemen en geestelijk waarnemen. Dan weet je altijd waar het over gaat. Kennen , waarnemen, onderscheiden, observeren zijn allemaal woorden voor hetzelfde.

Witte en bleke bosvogeltjes kunnen niet vliegen, soms worden ze ook verward. Het zuivere wit van de bloemen en de lange, spitse bladeren van het wit bosvogeltje zijn echter een duidelijk kenmerk.

Ow. OK. Laat ik me dan zeggen: Het verrast me dat je dit werk van deze auteur kent. Heb je meer info over hoe Willem hier dan tegen aankijkt?

Het roept geen herkenning op. Willem is auteur van "Het observeren van het denken", wat betekent dat Willem geen notie heeft van het woord 'observeren'. (onderscheidingsvermogen)

Een andere oefening uit hetzelfde boek: ‘Neem het begrip GROOT. Neem dit om te beginnen in je ‘normale’ abstracte bewustzijn. Zet je ‘normale’ geconcentreerde aandacht om in een aanschouwende modus. Het begrip trekt nu uit zichzelf andere begrippen aan, zoals VER, WIJD, of UITGESTREKT, maar bijvoorbeeld ook GROOTS of GROOTMOEDIG. Er voegen zich ook beelden bij, zoals een groot gebouw, de Eiffeltoren, de zee of het uitspansel. We noemen dat ‘associaties’ en dat is niet per se verkeerd, maar waar het hier om gaat is iets anders, namelijk de manier waarop het begrip zich uit zichzelf ontwikkelt.