Alle activiteit

Interessant dat er protocollen bestaan om bij dilemma’s te helpen. Helaas weet ik niet precies wie je hiervoor moet benaderen. Misschien kun je contact opnemen met de helpdesk of de betreffende stafafdeling. Hehehe Laten we het vooral nog even over de kernvraag hebben: hoe bepalen we wat moreel juist is als innerlijke oordelen botsen?

Er bestaan protocol vragenlijsten om mensen te helpen omgaan met dilemma’s. Ben je daar bekend mee? Die zouden wel eens gemaakt kunnen zijn omdat mensen niet op hun innerlijk weten mogen vertrouwen. Overigens, weet jij bij wie ik moet zijn om mijn gebruikersnaam te laten aanpassen? Iemand die regelmatig zijn mail leest, want de mails die ik reeds heb verzonden naar diverse stafleden zijn tot op heden nog altijd niet beantwoord.

Wat ik weet is dat men vroeger pruiken droeg omdat de persoonlijk hygiëne te wensen over liet. Dat is heden ten dage niet meer het geval. Misschien laat het antwoord op je vraag zich via deze invalshoek vinden.

Interessant dat je dat zo ervaart. We staan er dus fundamenteel anders in. Daar staan we dan, de een met een dilemma en de ander niet. In situaties waarin twee mensen op hun innerlijk vertrouwen maar tot tegengestelde conclusies komen, ontstaat de vraag: wie handelt verantwoord? Er kunnen geen twee waarheden bestaan aangaande deze kwestie.

Ja dat is dan voor mij anders: mijn innerlijk weten mag en kan wel leidend zijn zonder externe toetsing. _/\_ overigens dat je niet te veel van je harde kant hebt laten zien in je antwoorden.

Ik denk eerlijk gezegd dat we in wezen mijlenver uit elkaar liggen. Voor mij is innerlijk weten waardevol, maar het is nooit leidend zonder externe toetsing. Zonder zo’n toetsing wordt ethisch individualisme praktisch problematisch, omdat tegengestelde innerlijke oordelen dan allebei “juist” zouden kunnen zijn. Dat verschil zit diep, ook al kunnen we op bepaalde punten praktisch of ervaringsgericht wat dichter bij elkaar lijken te liggen.

Dat zitten we niet ver van elkaar af vind je ook niet? Is overigens wel een lange zijweg die we hebben bewandeld als je kijkt naar de oorspronkelijke vraag.

Voor mij gaat het erom dat innerlijk weten en externe toetsing samenkomen. Alleen op mijn gevoel vertrouwen vind ik te riskant, want dat is subjectief en beïnvloedbaar. Bij moeilijke keuzes, zoals euthanasie of medische beslissingen, gebruik ik mijn innerlijk oordeel wél, maar altijd in combinatie met wetten, ethiek of traditie, zoals prachtig weergegeven in de Bijbel, om te zorgen dat de beslissing verantwoord is.

Wat vind je zelf? Ik heb al veel gezegd, vind je ook niet? Er is een verschil tussen zelf denken en een ander aan het denken zetten …

Ja, spaghetti is lekker, als er maar het juiste sausje over zit. Maar als twee mensen in dezelfde situatie tegengestelde innerlijke oordelen hebben, hoe weten we dan wie moreel juist handelt? Is daar nog een objectieve toets voor nodig?

Los van het ‘innerlijk weten‘ waar we over praten dragen wij mensen ook altijd een sausje met ons mee. Dit sausje bestaat grotendeels uit gevoelens die om het ‘innerlijk weten’ heen liggen. Of ligt het er boven op? Het maakt in dit geval weinig uit. Waar het om gaat is dat het innerlijk weten in vele gevallen door allerhande gevoelens gemaskeerd wordt die in bepaalde situaties, bij bepaalde gebeurtenissen het eerste ‘spreken’. Deze gevoelens zijn ontstaan/een gevolg van de dingen die we hebben meegemaakt als gevolg van eerdere ervaringen, hoe we onze opvoeding hebben ervaren, de traditie hebbe

Ik begrijp dat je je innerlijk weten leidend maakt en externe bronnen vooral bevestigend gebruikt, in principe een klassieke confirmation bias in een religieus/subjectief kader. Toch vraag ik me af: als twee mensen hun innerlijk volledig volgen en tot tegengestelde conclusies komen, bijvoorbeeld bij euthanasie of medische keuzes, wie bepaalt dan wat juist is? Dat laat zien dat zelfs wie op zijn innerlijk vertrouwt, in de praktijk een toetsing buiten zichzelf nodig heeft, hoe zie jij dat?

En-en dus. Ik ben mee. Tot zover de wetten, de ethiek buiten ons, de traditie enz. Maar dan de innerlijke kant … Mijn innerlijk weten zegt dat dokters het niet altijd bij het juiste eind hebben. Mijn innerlijk weten zegt ook dat homeopathie te prefereren is boven allopathie. Hiervoor heb ik geen toetsing nodig al ben ik wel het een en ander tegengekomen in de literatuur die mijn interesse heeft, in ervaringen van mezelf en anderen, in getuigenissen van homeopathische én allopathische artsen die daarnaast ook homeopathische middelen voorschrijven die mij mijn innerlijk weten bevestigen.

Oké, laten we het dan over die concrete casus hebben. Voor mij gaat zo’n dilemma altijd over twee lagen tegelijk: wat zeggen externe kaders (wetten, ethiek, traditie) én wat zegt mijn innerlijk oordeel over wat verantwoord is. Hoe weet jij, in zo’n geval, dat jouw innerlijke afweging betrouwbaar is en niet alleen een persoonlijke voorkeur? Welke rol speelt voor jou de toetsing van iets buiten jezelf?

Heeft iemand wel een stilgestaan bij de vraag ‘En als Hij niet was opgestaan’? Wat zijn jouw/jullie gedachten hierover?

Jij zegt dat, niet ik. Mijn waarheid is dit niet. Das een mooie insteek om met de vraag over euthanasie aan de slag te gaan die ik op tafel heb gelegd.

"Ik" zou eigenlijk niet van belang moeten zijn, toch? Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer leef ik, maar Christus leeft in mij; wat ik nu leef in het vlees, leef ik in het geloof van de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven. (Galaten 2:20 )

Ik merk dat je veel vertrouwen legt in je innerlijk oordeel en dat je dat als het laatste gezag beschouwt. In principe vind jij jezelf God. Dat is een heel andere uitgangspositie dan ik hanteer. Ik vraag me af: als ieder zijn eigen innerlijk oordeel het hoogste gezag is, hoe gaan we dan om met conflicterende innerlijke oordelen? Bijvoorbeeld wanneer twee mensen in hetzelfde morele dilemma volledig oprecht tot tegengestelde conclusies komen. Is er dan nog een manier om te toetsen wie “het juiste” ziet, of wordt het dan puur een kwestie van wie sterker in zijn gevoel staat?

1) Ik vind het mooi om een ander zichzelf te (kunnen) laten zijn 2) Ik vind het mooi een om voorbeeld te zijn; de rest volgt vanzelf.

Dat is nu een mooi voorbeeld van: dat is mijn waarheid. Als ik jou in jouw waarheid kan laten blijven dan zijn we OK. Doe ik dat niet dan gaan we bekvechten. Daar kies ik niet voor. Ik kies er liever voor om jou bij jouw waarheid te laten blijven totdat je haar ontgroeid … een andere waarheid omhelst. Overigens heb ik er geen behoefte aan om het fenomeen BDE fysisch of psychologisch te verklaren. Ik neem tot mij wat mij in de verhalen aanspreekt en doe hetzelfde mbv. tot de evangeliën. Wat maakt dat iemand niet meer kiest voor ‘hard overkomen’ of ‘verzamelen’ of ‘manipuleren’ of ‘dwang

Als we bij complexe situaties enkel voor één van de twee kiezen, zoals vroegtijdige levensbeëindiging, wat leidt dan praktisch op het moment dat je keuzes moet maken? BDE's zijn m.i. niets meer dan regressie en afstand nemen van problematiek in extrema.

De zaken zijn nooit zwart-wit: of de Schift functioneert als externe norm óf we hebben volgende aan ethisch-individualisme. Wat je wilt is denken in én-én.

Je verplaatst de maatstaf van waarheid naar herkenning van goedheid. Dat lijkt overtuigend, maar in principe is het slechts filosofisch gelul en er blijft spanning zitten. Als wij “pure goedheid” herkennen, dan zijn er logisch maar twee mogelijkheden: óf er bestaat werkelijk zoiets als goedheid buiten ons óf we projecteren onze eigen gevoelens erop Als de Evangeliën betrouwbaar zijn om Christus te herkennen… dan functioneert de Schrift feitelijk al als externe norm, en snap ik je geleuter over ethisch individualisme niet zo goed.

Daarom botst het inderdaad heel erg vaak bij de mensen onderling. Van Christus weten we dat hij verder stond/staat dan anderen als we zijn levensverhaal bestuderen/lezen in de Evangeliën. Maar ik moet in deze ook even denken aan een bepaalde uitzending op de Vlaamse TV. Drie zogenoemde ‘mentalisten’ beïnvloeden een koppel in opdracht van de door hen opgevangen kinderen naar een bepaalde locatie. Het koppel weet van niets maar is sterk onder de indruk van de trucs van de ‘mentalisten’ die hen al doende naar de betreffende locatie leiden. Dáár zijn de vele … véle kinderen aanwezig die zij d

Dat gaat gegarandeerd botsen. Als iedereen zijn eigen waarheid heeft, op basis waarvan kun je dan zeggen dat sommige mensen verder gegroeid zijn dan anderen? “Verder” lijkt immers een maatstaf te veronderstellen die boven het individu uitstijgt. Welke maatstaf bedoel jij dan precies?