Alle activiteit

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

In de Noordse mythologische overlevering worden de Wanen doorgaans geassocieerd met vruchtbaarheid, overvloed en zeevaart. Figuren als Njörðr, Freyr en Freyja worden in de bronnen in verband gebracht met voorspoed, vruchtbare oogsten en materiële welvaart. In dat opzicht lijken de Wanen een andere nadruk te hebben dan de Asen, wier mythes vaker handelen over strijd, ordehandhaving en kosmische conflicten.

Dat zal een beste stok zijn, met recht zelfs een boomstam te noemen. Het jaar is hier goed begonnen, ik wens jou hetzelfde toe.

Het idee dat eenzaamheid niet bestreden moet worden, maar ondergaan, omdat het een deel van het leven is en een kans tot groei, zou niet erg zijn als dat alleen maar een particuliere mening was. Ieder mens mag tenslotte over het algemeen het eigen lijden vergroten naar eigen keus. Maar als je dit standpunt hanteert in de hulpverlening, is het een andere zaak. De tragiek van een dergelijke opvatting is dat je de ander verdoemt tot lijden, terwijl er misschien wel een oplossing mogelijk is.

In extremisch toch nog een tip van tante Kaat, met schaalverschuivingen en klankschalen kan je maar beter voorzichtig zijn. Alle gekheid op een stokje, dat 2026 mag onthullen wat in onze hartjes besloten ligt.

Ik merk dat m'n parate kennis over de WCO sterk vervaagd is, en al zeker niet geüpdatet.

In de moderne tijd, waarin de technologie ons alles in een klik bereikbaar maakt, is het interessant om te onderzoeken hoe de volgorde van woorden die we gebruiken om zoekresults te omschrijven, een subtiele invloed kan hebben op de informatie die we ontvangen. We weten dat woordkeuzes en -volgorde belangrijk zijn bij zoekmachinealgoritmen, maar hoe sterk is de invloed van deze algoritmen op het beeld dat we krijgen van de wereld? Kan dit een onbewuste vorm van censure zijn of een manier om ons informatie op te voeren? Zijn de resultaten van zoekmachines een belangrijke bron voor informatie en

Helemaal gekkenwerk wordt het misschien wanneer binnen het kader van zo'n quettabyte mensen het absoluut willen hebben over puntmassalichamen, doe mij dan maar de gezelligheid van een workshop poëzie en herstelverhalen schrijven.

Het idee van een quettabyte doet me zowaar een beetje denken aan die metafoor van een bibliotheek, als een overweldigend aantal niches waarin we interesse kunnen hebben, maar ook hopeloos in verdwalen kunnen. De vraag naar het waarom of gedeelde doelstelling is dan nog niet aan de orde, maar dat staat misschien in een boek dat we volledig onbewust daarvan net gemist hebben.

Het twee laags politiesysteem doet ook steeds clownesker aan. Er zijn er inmiddels genoeg die al stotterend eigenlijk niet meer weten waarom ze iets doen. Dat stotteren is vaak geen onkunde, maar cognitieve frictie: mensen voelen dat hun handelen niet meer samenvalt met hun eigen morele kompas, maar hebben ook geen ruimte om af te wijken. Dan rest alleen het toneelstuk. Het probleem ontstaat wanneer links geen grenzen meer durft te trekken, rechts ze wel wil maar geen legitimiteit meer krijgt, en sharia principieel geen midden erkent. Dan verdwijnt het gedeelde speelveld. Zonder een gedee

Het topic werd voorzien van enkele visualisaties, misschien is die van Filip Raes wel bruikbaar. Ook hier een simplificatie die we doorheen de tijd kunnen rollen, het is allemaal gratis.

Ja, je kan er ook in verzanden, of nooit doorheen komen. In termen van moraal doet het denken aan de paradox van Mandeville, dan mogen we die dief dankbaar zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=mLmX1_5cyO0 Zegt de ene clown tegen de ander: “Waarom draag jij altijd zulke grote schoenen?” Zegt de ander: “Ik leef op grote voet". Beter stap je daar met wat meer grote voeten op af. Je zou de juten haast ook onder handen nemen. En dat doe ik dan ook als ik dat noodzakelijk acht. Hehehe

Het enige wat je de dief dan kunt noemen is: "gevaarlijk". Niet zozeer vanuit moraal, maar enkel vanuit eigen welbevinden. Dat is vergelijkbaar met hoe je een natuurkracht beoordeelt: een storm is niet slecht, maar wel gevaarlijk; je handelt ernaar zonder haar te veroordelen. En precies dát laat zien hoe ver je komt als je strikt perspectivistisch denkt: je vervangt morele taal door functionele taal van welbevinden en veiligheid — zonder iets te hoeven rechtvaardigen of verheffen. Dat is geen moraal. Dat is nuchtere beoordeling van dynamiek. Donder op! Hehehe. 🤪

Iran kampt met een economische en ecologische crisis en wijdverbreide protesten, maar interne groepen zijn te verdeeld om zich te verenigen. Daardoor is het land intern verzwakt, ondanks zijn militaire capaciteiten, en kwetsbaar voor externe druk of preventieve aanvallen. Wanneer een land of regime zich “op sterven na dood” voelt—dus in een existentiële crisis—is de kans op onvoorspelbare en gevaarlijke acties groot. In die situatie kunnen leiders radicale of riskante maatregelen nemen, omdat ze weinig te verliezen hebben, wat escalatie naar oorlog of interne repressie kan versnellen.

Het is fascinerend hoe ver je kunt komen als je strikt vanuit subjectieve ervaring en perspectief redeneert: je ziet moraal, schuld en sociale labels helemaal anders en ontdekt de onderliggende dynamieken van macht en interpretatie. Het mooie is dat dit soort redenaties conceptueel scherp en introspectief zijn, zonder dat je meteen iets moet “veroordelen” of normeren. Nietzsche zou dat geen weerlegging noemen, maar een ontmaskering. Veel anderen zouden zeggen: precies daarom is hij onhoudbaar als morele grondslag. Ze zouden zichzelf achter de oren moeten krabben. Want wat is dan wel de gr

Zo meteen gaat het weer over die theodiceeën, alsof het nieuw zou zijn.

Zonder universeel moreel anker bestaat alleen wat iemand ervaart of waardeert; wat voor de een diefstal is, is voor de ander neutraal of zelfs strategisch. Theorie verduidelijkt, maar bepaalt niet wat er daadwerkelijk gebeurt. En zo kan iemand een kasteel bij elkaar "gestolen" hebben zonder zich schuldig te hoeven voelen. Met andere woorden: schuld is geen inherent gevolg van handelen, maar een construct dat ontstaat binnen sociale, culturele of religieuze kaders. Religie is in wezen een reeks handelingen en rituelen—werken—die structuur en betekenis geven, eerder dan een directe ontmoeti

We zullen het morgen zien wat er gebeurt, hier en daar een voetnoot heeft daar maar weinig impact op.

Moraal bestaat niet als objectief gegeven; het is altijd perspectivisch, fysiek en situationeel, en alles wat we doen om het te handhaven is praktisch, niet universeel. Een handeling is neutraal; alleen vanuit een perspectief kan iemand zeggen: “ik vind het niet leuk wat je doet.” Het label “dief” is een sociaal construct, geen absolute waarheid. Reacties, zoals ingrijpen of straffen, berusten op macht of strategie, niet op universele moraal. Moraal zelf is dus altijd subjectief en perspectivistisch: het is een evaluatie, geen feit. Als moraal en wetten geen objectief fundament hebben (zo

Het zijn dynamismen waarin patronen kunnen herkend worden, net zoals anomalieën die zich in systeemconfiguraties kunnen nestelen. Het is allemaal niets nieuws onder de zon, en de zon blijft rustig zorgen voor fotosynthese, zonder oordeel.

Wie kan, bepaalt wat geldt. Er is geen moreel bezwaar meer tegen overheersing als die succesvol is. Dan kan de dief enkel gestopt worden door een sterkere, niet door moraal. Sterker: een dief bestaat niet. Als de dief niet bestaat als absoluut wezen, dan is wat we doen om hem te stoppen (straffen, wetten) ook relatief, een instrument van macht en interpretatie.

Nietzsche had het over voorbij goed en kwaad, net zoals 'ingebakken' katalysatoren non-lineair kunnen zijn.

Als moraal radicaal subjectief is, op grond waarvan kan Nietzsche zelf nog oordelen?

Het tragisch absurde ligt misschien niet zozeer in het idee dat het leven geen betekenis heeft, dan wel in de onmogelijkheid om ooit het leven volledig te kunnen begrijpen.