Alle activiteit

Het pardoeseffect is nooit weggeweest, het komt vandaag terug in veel andere verzachtende termen.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.

Logischerwijs vinden we herkenbare patronen, doorheen de tijd des te eenvoudiger.

Een gedichtencyclus? Een nogal pedante uitleg, alsof je een poëzieboek aan het samenvatten bent. Echt een “prutser-dichter” moment. Endopterygota organiseert de sequens van chaotische larven, confetti regent op elk thema, broodjes kaas volgen het verhaal, en de koffieklokken tikken ritmisch terwijl de woorden hun eigen logica vergeten.

Een gedichtencyclus is een verzameling gedichten die tezamen een eenheid vormen qua verhaal of thema.

Misvatting? Je komt aanzetten met zogenaamde diepzinnige poëzie die eigenlijk helemaal droog en nietszeggend is. Typisch iemand die denkt dat vaagheid gelijk staat aan diepgang. Endopterygota applaudisseert, larven debatteren, chaos blijft onveranderd, tijdloos of niet. Wie weet nog wat dat betekent?

Tijdloos verandert over de jaren heen niet, dat zou een misvatting zijn.

Volgende keer beter? Endopterygota heeft de kalender opgegeten, larven schijten notities in regenbooginkt, en je gemiste moment danst nu op een tafel van stront. Te laat om te missen, te vroeg om te begrijpen.

Net gemist, volgende keer beter.

Haha, transparantie is slechts een illusie! Kijk hoe de Endopterygota door de spelvormen glibbert, terwijl larven filosofie op een mok koffie uitspugen. Absoluut absurd, en toch… volledig logisch in de wereld van chaos.

Je kan het niet nog transparanter maken, zo absurd is het.

Prutser. Dat is geen flarf, maar een of ander academisch zinnetje. Waar is je absurditeit gebleven? Ik opteer voor: Speltheorie fladdert op sokken, wereldbeelden springen op brood, advertentie-larven klikken Endopterygota, kaarslicht fluistert: “strategische chocolade,” chaos applaus.

Een verscheidenheid aan spelvormen vinden we terug in de speltheorie, met verschillende wereldbeelden tot gevolg.

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen. Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het

Kun je een voorbeeld geven van een zelfgemaakte flarf? Zoiets bijvoorbeeld: In de schaduw van plastic dromen, waar de Endopterygota fladdert tussen tweets en vergeten advertentiezinnen, springt een ijsbeer op een bakfiets van kaas. Klik. Zoom. Het regent confetti over de quantumwinkelwagen. Een pop-up zegt: “Je bent nu een imago.” Endopterygota applaudisseert zachtjes, met zes larvale handen, terwijl de stadsduiven filosofie reciteren over sneeuw en wifi. Of zoiets: Endopterygota koekjesregen op neonlampen larvenfluisteringen, Endopterygota tweetende brocc

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!

Denk toch dat holometabola een woord is dat je beter in een flarfgedicht kan verwerken, in het andere geval val je toch maar door de mand wanneer iemand er een bijkomende vraag over zou willen stellen. Althans, ik toch, en voor een bioloog is het zo helder als een klontje.

Bij een onvolledige metamorfose wordt dat in de biologie een nimfstadium genoemd, kunnen het zelf niet zo gek bedenken.

Een imago is wat het is. Kun je niet anders interpreteren. Een mens daarentegen kan een status simuleren zonder die te zijn. Zo kan een mens volwassen lijken maar zich bijzonder kinderachtig gedragen.

In de biologie is een imago een volwassen insect na metamorfose.

Dan is een broodje kaas ook niet per definitie een broodje kaas, maar kan ook kaas met brood zijn. Een broodje kaas bestaat dus eigenlijk niet. Een broodje kaas is geen fysiek feit, maar een relationele uitspraak. Het kan een een broodje kaas worden — afhankelijk van focus, intentie en gebruik. Keep it simple… maar niet simpeler dan dit.

Dat mag je zelf kiezen, net zoals er mayo op kan.

En wanneer wordt het een broodje augurk met kaas? En wat als er evenveel kaas als augurk op zit? Het broodje bepaalt niet wat het is. De bedoeling doet dat. Zolang je het maakt om kaas te eten, blijft het een broodje kaas. En wanneer iemand zegt: “Ik heb zin in augurk, doe er wat kaas bij”, verandert het broodje kaas in een broodje augurk. Simpel toch.

Van kwantumschuim tot het menselijke wezen met een paar honderd miljoen receptoren in de ogen, is redelijk magisch. Het is wellicht maar hoe je het bekijken wil, of kan. Een broodje kaas is een broodje kaas, met of zonder augurk. Keep it simple.