Alle activiteit

Pas op! Juttertje begint vriendelijk maar eindigt streng. Als een toevallige voorbijganger die pas later zijn ware aard laat blijken. Juttertje is geen schreeuwer, maar een geduldige opvoeder: eerst meegaand, bijna gezellig, en pas later trekt hij de wenkbrauwen op. Als een toevallige voorbijganger die je een stukje vergezelt, niets zegt, en pas bij het afscheid laat merken dat hij alles heeft onthouden. Het gevaar zit ’m precies dáár: niet in de eerste slok, maar in het moment dat je denkt “dit gaat eigenlijk best soepel”. En dan is hij ineens streng, zonder boos te worden. Totdat h

Ja. Bij afwezigheid van prikkels verschijnt Endopterygota, larven nemen het stuur over. Bij verminderde opmerkzaamheid nestelt Endopterygota zich tussen prikkel en waarneming, terwijl mensentaal op cruise control blijft. Waar niets gebeurt, begint Endopterygota. Als frontale botsingen die zich voordoen als collaterale schade veroorzaakt door gelul in de ruimte.

Polderblindheid is een vorm van verminderde opmerkzaamheid in het verkeer veroorzaakt door een afwezigheid van externe prikkels.

Rond 2000 verscheen Endopterygota in het veld, dankbaarheid vervelde tot larve, veerkracht kreeg vleugels, en empirisch onderzoek applaudisseerde zachtjes. Totdat een positieve emotie deed kruipen, Endopterygota glimlacht, Seligman verdampt, Csikszentmihalyi glibbert, dankbaarheid tikt met zes poten. De ruimte in.

De belangstelling voor positieve psychologie — de stroming gericht op positieve emoties, veerkracht en sterke kanten van mensen — ontstond pas rond het jaar 2000 met onder anderen Martin Seligman en Mihaly Csikszentmihalyi. Sindsdien kreeg dankbaarheid veel meer aandacht als onderwerp van systematisch empirisch onderzoek.

Mensentaal kruipt, vereenvoudigt, Endopterygota sist, woorden verliezen poten. Als alles simplificeert, is stilte de laatste vorm. Manifesterend in een tafel van stront, verdwijnt de nuance in betekenisloos gefluister van wormachtige nonsens, gevoed door klinkende simbalen die het oordeel aankondigen.

We vinden het terug in verschillende simplificaties, zelfs in mensentaal.

Ja hoor, daar val je zo van je stokje. Dit is geen poëzie meer, dit is iemand die met een pseudo-begrip autoriteit probeert te redden. Perfect flarf materiaal. Het pardoeseffect manifesteert zich cyclisch als Endopterygota, verhuld in larvale terminologie, verzacht door tijd en vergeten door betekenis.

Het pardoeseffect is nooit weggeweest, het komt vandaag terug in veel andere verzachtende termen.

Logischerwijs ja. Endopterygota herkent patronen in broodkruimels, larven vereenvoudigen de tijd tot soep, en chaos knikt instemmend. Endopterygota eet patronen op. Tijd slurpt terug. Herkenbare patronen ontstaan wanneer Endopterygota zich herhaaldelijk voordoet als verklaring, larven reduceren complexiteit, en de tijd beleefd wordt als een misplaatst diagram.

Logischerwijs vinden we herkenbare patronen, doorheen de tijd des te eenvoudiger.

Een gedichtencyclus? Een nogal pedante uitleg, alsof je een poëzieboek aan het samenvatten bent. Echt een “prutser-dichter” moment. Endopterygota organiseert de sequens van chaotische larven, confetti regent op elk thema, broodjes kaas volgen het verhaal, en de koffieklokken tikken ritmisch terwijl de woorden hun eigen logica vergeten.

Een gedichtencyclus is een verzameling gedichten die tezamen een eenheid vormen qua verhaal of thema.

Misvatting? Je komt aanzetten met zogenaamde diepzinnige poëzie die eigenlijk helemaal droog en nietszeggend is. Typisch iemand die denkt dat vaagheid gelijk staat aan diepgang. Endopterygota applaudisseert, larven debatteren, chaos blijft onveranderd, tijdloos of niet. Wie weet nog wat dat betekent?

Tijdloos verandert over de jaren heen niet, dat zou een misvatting zijn.

Volgende keer beter? Endopterygota heeft de kalender opgegeten, larven schijten notities in regenbooginkt, en je gemiste moment danst nu op een tafel van stront. Te laat om te missen, te vroeg om te begrijpen.

Net gemist, volgende keer beter.

Haha, transparantie is slechts een illusie! Kijk hoe de Endopterygota door de spelvormen glibbert, terwijl larven filosofie op een mok koffie uitspugen. Absoluut absurd, en toch… volledig logisch in de wereld van chaos.

Je kan het niet nog transparanter maken, zo absurd is het.

Prutser. Dat is geen flarf, maar een of ander academisch zinnetje. Waar is je absurditeit gebleven? Ik opteer voor: Speltheorie fladdert op sokken, wereldbeelden springen op brood, advertentie-larven klikken Endopterygota, kaarslicht fluistert: “strategische chocolade,” chaos applaus.

Een verscheidenheid aan spelvormen vinden we terug in de speltheorie, met verschillende wereldbeelden tot gevolg.

Juttertje mangosap; een tweede plaats. Dit alles is uiteraard subjectief en voor verbetering vatbaar. Met mangosap zou ik het niet half om half doen maar met iets meer mangosap.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen. Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het

Kun je een voorbeeld geven van een zelfgemaakte flarf? Zoiets bijvoorbeeld: In de schaduw van plastic dromen, waar de Endopterygota fladdert tussen tweets en vergeten advertentiezinnen, springt een ijsbeer op een bakfiets van kaas. Klik. Zoom. Het regent confetti over de quantumwinkelwagen. Een pop-up zegt: “Je bent nu een imago.” Endopterygota applaudisseert zachtjes, met zes larvale handen, terwijl de stadsduiven filosofie reciteren over sneeuw en wifi. Of zoiets: Endopterygota koekjesregen op neonlampen larvenfluisteringen, Endopterygota tweetende brocc

Juttertje cranberrysap... onverwachts een gedeelde plaats met de sinaasappelsap!