Alle activiteit

Gaza: het experiment van de technocratie. De schijterts van de Verenigde Naties zijn opvallend afwezig om waar te maken wat ze beloven. Gaza is geen uitzondering meer, maar een symptoom. Het laat zien hoe een technocratische wereldorde omgaat met conflict wanneer morele keuzes politieke kosten met zich meebrengen. Het lijden wordt niet ontkend, maar geadministreerd. Geweld wordt niet beëindigd, maar gemanaged. Zo verandert een politiek en moreel vraagstuk in een logistiek probleem. Internationale instituties, met de Verenigde Naties voorop, presenteren zich als hoeders van recht en m

Ik stond laatst voor een poppenkraam, daar zag ik mooie poppen staan. Wat die poppen daar deden daar vond ik maar zo zo Waren die poppen dan zo onvolledig, of was misschien mijn verbeelding zo onvolledig dat ik er niets in zag? Of kunnen we zo zo lezen als zo!? Elk spel behoeft spelregels. Hoofdregels en afgeleide regels. Een constitutie en logisch verbonden lijnen. Verbeelding vult, maar constitueert niet en waar het dat wel doet, ontstaat een nieuw combinatorisch speelveld. De informatie en de verbeelding mag chaotisch zijn. Dat is zelfs kern van bepaalde spelvormen. Maar, de opb

Mijn tijdelijkheid komt aan het licht door de rimpels en gebreken.

Zijn en Tijd is nog iets, als ik me niet vergis, van Heidegger.

Dat past niet op een schaakbord. Althans niet de mijne.

Het ging al verkeerd bij dat schaakbord, ik neem aan des levens.

Dat zou best kunnen, ben ik vast vergeten. Maar laten we de aandacht bij het Winterkoninkje houden. We mogen dan denken dat we met een strenge winter te maken hebben, maar dit vogeltje zegt mij toch iets anders.

Ja, en in de sessie verbindende communicatie hebben we het gehad over de pekelkreeftjes, dat zijn de bekende sea-monkeys.

Das Rotkehlchen wacht op zijn beloning.

Of het nu kwantumvacuüm of -plenum is, is al veel over geschreven. Dat is als volledig, dubbelzinnig. Had zonet nog een gesprek met mevrouw Holle, maar van die gouden regen heb ik nog niets gezien.

Over vliegen gesproken, ik heb vandaag een holbewoner gezien. In tegenstelling tot wat ik verwacht van iets dergelijks, bleek het heel klein en actief te zijn. Het gedrag vergelijkbaar met een ADHD'er.

Dat was voor Hopper, want ik denk dat hij gaan vliegen is.

Geeft niks. Eigenlijk kom jij aanzetten met de ruimte, niet ik. Je bent een interessant persoon, maar hebt de neiging te functioneren als een langspeelplaat die blijft hangen. In dit geval leidt de “als” naar een vals gevolg, omdat de echte kracht die lucht op aarde houdt zwaartekracht is, niet het vacuüm van de ruimte, dat helemaal geen kracht is maar gewoon een toestand.

Sorry, vergeet altijd dat het jouw topic is.

Dat was gisteren. Vandaag is een nieuwe dag met nieuwe dingen. Ik onderzoek nu de vooronderstelling dat vacuüm een kracht zou zijn.

Het ging over zwart-witdenken met je schaakbord, we wijken af.

Daarom ben ik ook maar begonnen met "als".

Is de premisse dan wel correct?

Als de ruimte een vacuüm is, waarom wordt onze atmosfeer dan niet opgezogen?

Moest je per toeval iemand tegen het lijf lopen die zegt waterberen te hebben zien vliegen, is dat misschien een bioloog die subsidies zoekt voor z'n wetenschappelijk onderzoek.

In wetenschappelijke kringen betekent buiten het ISS letterlijk aan de buitenkant van het International Space Station. Dus niet in de drukcabines waar astronauten leven, maar blootgesteld aan de ruimte zelf.

Het schaakbord dus, dat is een oeroude metafoor.

Dat is helemaal niet te laat. Soms werkt het beter voor iedereen als mensen eerst aan zichzelf denken, ook al lijkt dat niet netjes. Dus wees maar gewoon dankbaar als de aandacht erbij wordt gehouden. Wie zijn aandacht erbij houdt, ziet wat er echt gebeurt, kan reageren, en hoeft niet verrast te worden. Goed voorbereid is het halve werk, zeker in tijden van oorlog.

Waar is nog de tijd dat een zaadje goed was voor een hele rozentuin? Het ging eigenlijk over de paradox van Mandeville, maar dat is nu te laat.

Arie... dat klinkt alsof je even de wereld van de allerkleinsten induikt, waar alles meteen groot en beangstigend kan voelen. Precies daar sluit het aan bij wat we bespraken: aandacht en focus zijn cruciaal, maar voor peuters is dat vaak letterlijk: ze zien de dreiging van een vallend voorwerp of een vreemd geluid alsof het het einde van de wereld is. Voor volwassenen is het meer abstract, maar de kern is dezelfde: zien wat belangrijk is, loslaten wat ruis is, en rustig reageren. Hehehe.