Alle activiteit

Logica? Die heeft Endopterygota al ingepakt, larven evalueren hem terwijl modderpoelen applaudisseren, ijsberen schaatsen pirouetterend over kaas, confetti bestuurt de richting van gedachten, horizonversmelting buigt de tijd zodat sarcasme en positiviteit tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs bergen en trappen veranderen stiekem in wielen en cirkels. Goden? Die zijn inmiddels geabonneerd op de dierentuin van chaos. Prutser.

Goh, en dan hebben we het nog niet eens over logica gehad, dat laten we maar liever over aan de goden.

Doe jij nog even alsof het serieus is. Bergen als wielen, trappen als cirkels, normen, waarden en ethiek verdrinken in modderpoelen, Endopterygota applaudisseert discreet, larven meten de zwaarte van confetti, ijsberen schaatsen op kaas, broodjes houden een rondetafel over horizonversmelting, en zelfs pardoeseffecten buigen zich nederig voor de absurditeit. Alles beweegt, niets maakt nog logica. Geen ruimte voor ethiek? Laat Endopterygota, larven en ijsberen het oplossen. Beter dan het gelul in de ruimte van jou. Endopterygota zweeft boven kwantumschuim, larven schrijven manifesten in mod

Uiteraard, bergen worden wielen en trappen cirkels, voor normen, waarden en ethiek is geen ruimte meer.

Dat is het mooie van flarf: je hoeft niet te discussiëren, je hoeft niet te overtuigen, je hoeft alleen maar te laten gebeuren. Alles wat je zegt, kan ik transformeren, overstijgen, of simpelweg laten verdwijnen in modderpoelen, larven, confetti en horizonversmelting. Met je topic, ooit vol met observaties en pseudo-definities, is nu een dierentuin van Endopterygota, larven dicteren het schema, modderpoelen absorberen alle waarheden, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, broodjes kaas organiseren applaus voor horizonversmelting, confetti registreert emoties, pardoeseffecten dragen zonn

Je hoeft niet te stoppen, het is jouw topic.

Wat doe je toch absurd serieus! Je blijft hangen in het begrijpen en analyseren, terwijl ik al met Endopterygota, larven en modderpoelen aan het dansen ben. Jouw flarf komt er waarschijnlijk niet, je bent niets meer dan een surrealistische prutser. Succes met je gevangenis van je eigen rationaliteit, ik ga nog even wat flarfen: Endopterygota zweeft over kwantumschuim, larven schijten manifesten in modderpoelen, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, confetti regent als applaus voor elke verloren definitie, broodjes kaas vergaderen over de dierentuin van waarheid en angstcultuur, horizon

Doe rustig verder, het is bijzonder leerzaam.

Bloed? Endopterygota heeft al een contract getekend met larven, confetti en ijsberen om het alleen symbolisch te consumeren. Broodjes kaas nemen de rol van absorptie op zich, horizonversmelting glimlacht, en modderpoelen fluisteren: ‘alles is vloeibaar. Hehehe.

Doe maar, straks ga je weer iets schrijven over bloed misschien?

Gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje, strooi er Endopterygota overheen, larven schrijven manifesten in modderpoelen, broodjes kaas organiseren de in- en uitgang van de dierentuin, ijsberen doen pirouettes op kaas-schaatsen terwijl confetti als applaus regent, horizonversmelting buigt de tijd zodat positiviteit en sarcasme tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs de pardoeseffecten dragen zonnebrillen terwijl ze chaos inspecteren. Nieuw vervangt oud, en tijdloze kwantummechanica doet de dwaas verstommen als een neo symmetrisch tonisch nek reflex.

Over angstcultuur gesproken, gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje en voeg er een dierentuin aan toe.

Ahhh klassiek: je probeert me terug te duwen naar mijn “vakgebied”, een soort pseudo-sarcastische grensafbakening. Endopterygota heeft daar al een congres over gehouden, larven dienden de koffie, broodjes kaas nam de notulen, en horizonversmelting deed alsof tijd vloeibaar was. Iedereen was het eens, behalve de confetti. De ijsberen doen een pirouette op het ijs met schaatsen van kaas, larven applaudisseren vanachter een barricade van confetti, Endopterygota kijkt toe met al zijn ogen open, modderpoelen glibberen als tijdloze kwantumschuimgolven, en horizonversmelting fluistert zacht: zelfs

Zou je niet beter bij je natuurkundig kwantumschuim blijven, daar ken je alles van.

Aha, dat vraagt om een absurdistisch emotionele flarf: Mensen van vlees en bloed! Endopterygota knippert zachtjes, larven vouwen zorgzaam een confettideken over hun schouders, broodjes kaas geven een knik, en horizonversmelting fluistert: zelfs emoties mogen dansen in de modderpoel.

Krijg soms toch de indruk dat een aantal denkt dat simplificaties er enkel maar zijn om er de draak mee te steken, maar tegelijk, misschien zelfs niet eens bewust hiervan, niet doorhebben dat het gaat om mensen van vlees en bloed, met een hart en gevoelens.

Ik heb met de Atrox een boompje weten om te hakken. Een boompje van eikenhout van ongeveer 15x15. Dat is serieus werk voor een mes. Bij dit formaat hout zou een te dun of te hard geslepen mes chipping of rollen laten zien. Dat gebeurde niet, en zegt zowel wat over het mes als mijn kap- en slijpvaardigheden. Het mes snijdt nog steeds door papier als een mes door boter. Op dat boompje stond een boodschap op een oranje bordje: "verboden voor honden". Dat boompje bestaat dus niet meer. Een praktische manier om een boodschap over te brengen in het bos. Het boompje zal waarschijnlijk weer worden ver

Als je varkens een gat met water voorschotelt, verandert het vanzelf in een modderpoel, larven organiseren een polonaise op de rand, Endopterygota knippert instemmend met alle ogen, confetti valt uit de lucht als applaus voor de natuurwetten, ijsberen op bakfietsen van kaas rollen over het oppervlak en fluisteren dat horizonversmelting altijd meekijkt.

Ja, en als straks de modder in dat glas weer de kans krijgt om even tot rust te komen, kunnen we de schade opmeten.

Horizonversmelting kruipt in de koffie, larven dicteren de dag, Endopterygota applaudisseert, broodjes kaas zweven over vergeten wegen, en confetti regent op elke gedachte die probeert logisch te blijven. Tijd vervaagt, sneeuwsmelt drijft patronen op de muren, en horizonversmelting fluistert: “alles is tegelijkertijd en nergens.” horizonnen smelten in de soep van licht, een toast met wolken erop, horizonversmelting als ontbijt tussen de tanden van de wind, en de kat kijkt dwars door de dageraad naar de laatste vlek van melk die op de lucht drijft.

Is dat nu allemaal omdat horizonversmelting flauwekul is?

Soms? Endopterygota knippert met zes ogen, larven schijten mysterieuze aantekeningen op je tafel van stront, de ijsbeer op een bakfiets van kaas besluit plotseling de wet van oorzaak en gevolg te herschrijven, en confetti registreert elke prikkel alsof het een Nobelprijs verdient. Onvoorspelbaar? Natuurlijk. Natuurwetten applaudisseren discreet vanachter een glencairn. De bijzondere prikkel manifesteert zich als Endopterygota-effect: ongrijpbaar, onvertaalbaar, en volledig genegeerd door mensentaal.

Soms weet je niet welke prikkel tot wat leidt, deze moet wel bijzonder geweest zijn. Het is zoals gezegd, ondanks alle natuurwetten, onvoorspelbaar. Hoe je telkens uit een wiel een berg tovert, begrijp ik niet zo goed.

Hehehe, prachtig dit geflarf! Wanneer de volgende definitie, stroming of pseudo-diepzinnige alinea zich aandient, gooi ik er weer flarf tegenaan tot het betekenis begint af te werpen in plaats van te stapelen. Tot die tijd: waar het gesprek stilvalt, waar de uitleg te glad wordt, daar begint Endopterygota! Hehehe. Endopterygota neemt de leiding, larven dicteren de tempoveranderingen, confetti regent op de agenda van tijd, broodjes kaas vergaderen over pardoeseffecten, positieve psychologie applaudisseert, en frontale botsingen worden geclassificeerd als collaterale c

Prachtig bijltje dat de mijne wordt. Mijn loyale vriend verstopt in een rugzak. Het is dat de zak tussen mijn benen te klein is. Overigens ben ik blij met het gegeven dat zaadcellen zo klein zijn. Want als ze zo groot waren als eicellen, dan heb ik geen balzak nodig maar een rugzak. Laat ik daar maar de bijl in stoppen dan.