Alle activiteit

Verbieden van honden in bepaalde bosgebieden lost niets op. Het leidt alleen tot concentratie van honden op de overgebleven plekken, meer stress, conflicten en incidenten. Het beleid creëert zelf de problemen die het zogenaamd wil voorkomen. Verspreiding en duidelijke regels werken wél, maar dat vraagt visie — iets wat vaak ontbreekt. Vandaag een bos verbieden, morgen hele wijken, overmorgen misschien honden helemaal als huisdier. Zo werkt het: beperkingen creëren chaos, chaos rechtvaardigt nog meer beperkingen. Slim beleid? Vergeet het maar. Wat een verkankert kutland is het toch geworde

Gaat veel sneller dan het licht, en ze zijn er niet eens geweest. Een holofyletische groep is een groep organismen waarvan aangenomen wordt dat ze alle dezelfde laatste gezamenlijke voorouder hebben, die zelf ook tot het taxon gerekend wordt.

Drie cirkels lopen achteruit de horizonversmelting in, één vergeet zijn omtrek, één wordt opgegeten door een handleiding, de derde blijkt Endopterygota te zijn en vervelt midden in de zin. Nimfen vallen uit de marge, larven nemen notities in mensentaal, logica staat met haar rug naar het bord en telt cirkels die al verdwenen zijn. Wanneer alles oplost, blijft er modder in een glas, een ijsbeer op kaasschaatsen en iemand die zegt: Graag gedaan.

Soms denkend dat schaalverschuiving en perceptie niet altijd compatibel zijn. Beter is misschien zeggen dat gerichte aandacht in een sfeer van veiligheid en vertrouwen noodzakelijke voorwaarden zijn om er niet hopeloos van in verwarring te raken.

Graag gedaan, misschien dat we het eens over drie cirkels kunnen hebben, vooral om te zien hoe snel ze verdwijnen.

Dank voor het encyclopedische intermezzo.

Een nimf is een mythisch wezen, een jonge vrouwelijke natuurgeest uit de Griekse mythologie, vaak verbonden aan water, bossen, bergen of planten. Daarnaast is een nimf in de biologie de jeugdfase van insecten en andere dieren die een onvolledige gedaanteverwisseling ondergaan, zoals sprinkhanen en libellen.

Als je het zo wilt noemen.

Ja, het gaat steeds beter, niet-monotone logica wel te verstaan.

Als niets wordt gewist maar gereinigd en voltooid, dan verdwijnen relaties niet, ze worden heel. Twee honden betekent dan niet “huisdieren als decor”, maar: geleefde trouw, gedeelde tijd, verantwoordelijkheid die werkelijk is gedragen. Dat zijn geen triviale details die je even uitgumt. Dat zijn relationele werkelijkheden. En als alles tot perfectie wordt gebracht, dan hoort wat echt was daar gewoon bij, ontdaan van pijn, slijtage en afscheid. Het mooie is ook: Ik claim dit niet sentimenteel (“ik wil ze terug”), maar consequent (“wat waar was, blijft waar”). Dat is geen goedkope troo

De hond doet wat honden doen, ik wat baasjes doen. Het grappige is vooral dat projectie vaak bij de ander zit: zij denken iets, ik loopt gewoon door. Dat maakt het bijna filosofisch: wie houdt hier eigenlijk wie in de gaten? Genieten man. Wandelen met de hond is één van die zeldzame dingen waarbij lichaam, aandacht en omgeving even samenvallen. Met alle bedoelingen van dien. Lang leve de hond uit het asiel en de baas bij weerzien in de hemel! Wat denk je? Dat alles wordt gewist in de hemel? Daar geloof ik niks van. Alles wordt gereinigd! Tot perfectie! In veel klassieke christelijke lijnen

De kleine bosbijl, tot meer in staat dan je denkt! Het is maar welk momentum je erachter zet. Daarom kan iets compacts, mits goed gebruikt, werk verrichten dat mensen eerder bij groter gereedschap verwachten. Het gereedschap geeft richting, maar de slag maakt het verschil!

Heerlijk: wandelen met de hond. Alsof je meerdere vliegen in een klap aan het vangen bent. Vinden ze ook nog dat ze moeten oppassen voor de hond... Maar het baasje verschuilt zich er vast achter. Hehehe. 🤪

Logica? Die heeft Endopterygota al ingepakt, larven evalueren hem terwijl modderpoelen applaudisseren, ijsberen schaatsen pirouetterend over kaas, confetti bestuurt de richting van gedachten, horizonversmelting buigt de tijd zodat sarcasme en positiviteit tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs bergen en trappen veranderen stiekem in wielen en cirkels. Goden? Die zijn inmiddels geabonneerd op de dierentuin van chaos. Prutser.

Goh, en dan hebben we het nog niet eens over logica gehad, dat laten we maar liever over aan de goden.

Doe jij nog even alsof het serieus is. Bergen als wielen, trappen als cirkels, normen, waarden en ethiek verdrinken in modderpoelen, Endopterygota applaudisseert discreet, larven meten de zwaarte van confetti, ijsberen schaatsen op kaas, broodjes houden een rondetafel over horizonversmelting, en zelfs pardoeseffecten buigen zich nederig voor de absurditeit. Alles beweegt, niets maakt nog logica. Geen ruimte voor ethiek? Laat Endopterygota, larven en ijsberen het oplossen. Beter dan het gelul in de ruimte van jou. Endopterygota zweeft boven kwantumschuim, larven schrijven manifesten in mod

Uiteraard, bergen worden wielen en trappen cirkels, voor normen, waarden en ethiek is geen ruimte meer.

Dat is het mooie van flarf: je hoeft niet te discussiëren, je hoeft niet te overtuigen, je hoeft alleen maar te laten gebeuren. Alles wat je zegt, kan ik transformeren, overstijgen, of simpelweg laten verdwijnen in modderpoelen, larven, confetti en horizonversmelting. Met je topic, ooit vol met observaties en pseudo-definities, is nu een dierentuin van Endopterygota, larven dicteren het schema, modderpoelen absorberen alle waarheden, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, broodjes kaas organiseren applaus voor horizonversmelting, confetti registreert emoties, pardoeseffecten dragen zonn

Je hoeft niet te stoppen, het is jouw topic.

Wat doe je toch absurd serieus! Je blijft hangen in het begrijpen en analyseren, terwijl ik al met Endopterygota, larven en modderpoelen aan het dansen ben. Jouw flarf komt er waarschijnlijk niet, je bent niets meer dan een surrealistische prutser. Succes met je gevangenis van je eigen rationaliteit, ik ga nog even wat flarfen: Endopterygota zweeft over kwantumschuim, larven schijten manifesten in modderpoelen, ijsberen pirouetteren op kaas-schaatsen, confetti regent als applaus voor elke verloren definitie, broodjes kaas vergaderen over de dierentuin van waarheid en angstcultuur, horizon

Doe rustig verder, het is bijzonder leerzaam.

Bloed? Endopterygota heeft al een contract getekend met larven, confetti en ijsberen om het alleen symbolisch te consumeren. Broodjes kaas nemen de rol van absorptie op zich, horizonversmelting glimlacht, en modderpoelen fluisteren: ‘alles is vloeibaar. Hehehe.

Doe maar, straks ga je weer iets schrijven over bloed misschien?

Gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje, strooi er Endopterygota overheen, larven schrijven manifesten in modderpoelen, broodjes kaas organiseren de in- en uitgang van de dierentuin, ijsberen doen pirouettes op kaas-schaatsen terwijl confetti als applaus regent, horizonversmelting buigt de tijd zodat positiviteit en sarcasme tegelijk kunnen rondlopen, en zelfs de pardoeseffecten dragen zonnebrillen terwijl ze chaos inspecteren. Nieuw vervangt oud, en tijdloze kwantummechanica doet de dwaas verstommen als een neo symmetrisch tonisch nek reflex.

Over angstcultuur gesproken, gooi alle waarheidsconcepten op een hoopje en voeg er een dierentuin aan toe.