Hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

[IKBENANDERS 15]

We zeggen – en ik hoorde het vandaag ook weer in de kerk voorbij komen – met betrekking tot het goede: ‘Ik ben – hij of zij is – (zeer) gezegend’. Maar zodra ons lijden of onrecht overkomt laten we deze woorden gewoonlijk weg. Ik vraag me af: Is dit wel terecht? We horen mensen die lijden of die onrecht is overkomen achteraf vaak zeggen: ‘Ik ben er sterker door geworden’, ‘Ik had het stiekem wel nodig’, ‘Bij nader inzien is wat me is overkomen goed geweest; ook al was het moeilijk’. Zouden we niet veeleer moeten zeggen: ‘Al het goede én het minder goede heet ik welkom in mijn leven! Door beide ben ik zeer gezegend.’

M.a.w.: hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

[IKBENANDERS 15]

28 minuten geleden zei Hopper:

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

Dank je wel om het woord ‘gelatenheid’ ter sprake te brengen.

Twee bedenkingen bij wat je zegt:

1. Als de mens het goede en het kwade met een berustende instelling of niet verwelkomt – want alles wat hem wordt toegeworpen moet hij uiteindelijk toch accepteren –, hoe vrij is de mens dan eigenlijk nog?
2. Als de mens alles wat hem wordt toegeworpen en om Christus’ wil ondergaat, is zijn leven dan niet één groot offer?

p.s. Ik heb het Meister Eckhart kenner Marcel Brakers niet zó horen zeggen in een interview, maar volgens de AI betekent ‘gelatenheid’ bij Meister Eckhart (volgens Brakers dan) het volgende: 'in verwachting' zijn. Dit is een actieve en verlangende openheid. Het is de innerlijke ruimte waarin iemand zich durft los te laten om overweldigd te worden door de uitnodiging van iets hogers én hangt deze houding onlosmakelijk samen met het Eckhartiaanse principe van leven zonder waarom. In het interview – waar ik aan dacht – sprak Brakers volgens mij over innerlijke rust, maar dat moet ik terug luisteren.

bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Dank je wel om het woord ‘gelatenheid’ ter sprake te brengen.

Twee bedenkingen bij wat je zegt:

1. Als de mens het goede en het kwade met een berustende instelling of niet verwelkomt – want alles wat hem wordt toegeworpen moet hij uiteindelijk toch accepteren –, hoe vrij is de mens dan eigenlijk nog?
2. Als de mens alles wat hem wordt toegeworpen en om Christus’ wil ondergaat, is zijn leven dan niet één groot offer?

 

1. De vrije wil bestaat alleen als illusie.  In de goddelijke werkelijkheid is er alleen de wil van de Vader.

2. Integendeel, de mens die zichzelf onder heerschappij van de Zoon stelt zal het tegendeel ervaren.

Citaat

Ik heb het Meister Eckhart kenner Marcel Brakers niet zó horen zeggen in een interview, maar volgens de AI betekent ‘gelatenheid’ bij Meister Eckhart (volgens Brakers dan) het volgende: 'in verwachting' zijn.

 AI raadplegen is geen slimme actie.    Gelatenheid is het tegendeel van wat AI zegt: het zijn zonder verwachtingen.

[IKBENANDERS 15]

16 minuten geleden zei Hopper:

De vrije wil bestaat alleen als illusie.  In de goddelijke werkelijkheid is er alleen de wil van de Vader.

Als de vrije wil voor hedonistische mens mens ligt in de ascese en de vrije wil van de lijdende mens in het omarmen van de hoop, doen zij dáár dan niet de wil van de Vader? Want de hedonistische mens is onvrij in het najagen van zijn geneugten en de lijdende mens daar waar hij plotseling en/of geleidelijk wordt beperkt in zijn bewegingsvrijheid en/of in beslag wordt genomen door zijn/haar psychisch-emotioneel lijden.

bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Als de vrije wil voor hedonistische mens mens ligt in de ascese en de vrije wil van de lijdende mens in het omarmen van de hoop, doen zij dáár dan niet de wil van de Vader? Want de hedonistische mens is onvrij in het najagen van zijn geneugten en de lijdende mens daar waar hij plotseling en/of geleidelijk wordt beperkt in zijn bewegingsvrijheid en/of in beslag wordt genomen door zijn/haar psychisch-emotioneel lijden.

- Ascese kan tot spirituele waanzin lijden omdat men een doel nastreeft.   Het is goed om de begeerte te beteugelen, maar dan moet gezocht worden in de eigen geest waar die begeertes al dan niet liggen.  Dat is immers voor iedere mens verschillend.    Maar zoals bijvoorbeeld de moslims doen, overdag niet eten en na zonsondergang je volproppen is ongezond en heeft met beheersing van begeerte niets van doen.

- Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.   Er kan ingezien worden dat hoop en de toekomstige teleurstelling een verband hebben met elkaar wat zijn uitwerking in de geest heeft.

Voorts valt eigenlijk niet te zeggen wat de Vaderwil is.  De enige manier is eigenlijk om het eigen willen op te geven.   Dan zal blijken (met de wijsheid achteraf) dat je slaaf was van je eigen wil.  Dan keert het zich om, als de verslaving van de eigen wil is verdwenen verwerft de mens juist vrijheid.   Zie ook de woorden van Christus in Johannes 5:19.  De Zoon kan niets van Zichzelven doen, tenzij Hij den Vader dat ziet doen.  Wie Christus volgt kan ook niets van zichzelf doen, want de volgeling van Christus doet wat Christus doet.   En Christus doet wat Hij de Vader ziet doen.  Wie dit stukje begrijpt, die mens komt dicht bij de wil van de Vader.   

Samengevat: mijn eigen wil en de wil van de Vader vallen niet samen.  De leerweg kan alleen daadwerkelijk leren zijn als de mens doordringt tot de Vaderwil.  En ik kan hier schrijven dat die wil (naasten)liefde is, maar dat zegt Christus Zelf ook al, dus dat is geen nieuws .    De kosmos vormt één geheel met eigen wetten welke die eenheid in stand houden.  Deze wetten leren kennen leidt naar de hoogste wet welke Christus heeft geleerd.  Liefde voor God.

[IKBENANDERS 15]

53 minuten geleden zei Hopper:

Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.   Er kan ingezien worden dat hoop en de toekomstige teleurstelling een verband hebben met elkaar wat zijn uitwerking in de geest heeft.

 

Ik bedacht mij vanavond nog onder het hardlopen: wellicht is het minder goede alleen achteraf als een zegen te bestempelen.

Wat betreft de zin: ‘Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.’ -> Hoop doet leven.

Over de rest wat je hebt gezegd moet ik nog eens op mijn gemakje nadenken.

 

bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

Ik zal een eenvoudig voorbeeldje geven over 'hoop'.  Na de oorlog is er een verzorgingsstaat opgetuigd en die gaf de mensen de hoop dat er voor ze gezorgd zou worden in geval van nood.   Nu zien we al jarenlang dat de verzorgingsstaat instort in slow motion.  Dan hoor ik allemaal teleurgestelde mensen om begrijpelijke redenen.   Begrijpelijk als je 80 en hulpbehoevend bent.    Maar het (de teleurstelling) was te voorkomen als je nooit 'hoop' had gehad op een betere toekomst.

De mens leeft geestelijk gezien met allerlei toekomstverwachtingen.    Om dat te cancelen is een hele klus.   Dat kan ook niet zonder de (innerlijke) hulp van Christus.   Maar veel gelovigen kennen dit niet omdat ze Christus in een of andere toekomst verwachten .   "En u zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u vrijmaken." Deze bekende uitspraak van Christus is afkomstig uit Johannes 8:32.   Christus is Zelf de waarheid, hoe duidelijker kan het Evangelie nog meer zijn?

Christus komt niet door Hem te verwachten, Christus geeft Zich te kennen.  En de gelovige kan Christus kennen, maar niet door middel van een toekomstverwachting.  Want de toekomst komt nooit......de toekomst blijft altijd de toekomst.

bewerkt door Hopper

[IKBENANDERS 15]

8 uur geleden zei Hopper:

Ik zal een eenvoudig voorbeeldje geven over 'hoop'.  Na de oorlog is er een verzorgingsstaat opgetuigd en die gaf de mensen de hoop dat er voor ze gezorgd zou worden in geval van nood.   Nu zien we al jarenlang dat de verzorgingsstaat instort in slow motion.  Dan hoor ik allemaal teleurgestelde mensen om begrijpelijke redenen.   Begrijpelijk als je 80 en hulpbehoevend bent.    Maar het (de teleurstelling) was te voorkomen als je nooit 'hoop' had gehad op een betere toekomst.

De mens leeft geestelijk gezien met allerlei toekomstverwachtingen.    Om dat te cancelen is een hele klus.   Dat kan ook niet zonder de (innerlijke) hulp van Christus.   Maar veel gelovigen kennen dit niet omdat ze Christus in een of andere toekomst verwachten .   "En u zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u vrijmaken." Deze bekende uitspraak van Christus is afkomstig uit Johannes 8:32.   Christus is Zelf de waarheid, hoe duidelijker kan het Evangelie nog meer zijn?

Christus komt niet door Hem te verwachten, Christus geeft Zich te kennen.  En de gelovige kan Christus kennen, maar niet door middel van een toekomstverwachting.  Want de toekomst komt nooit......de toekomst blijft altijd de toekomst.

Ik zou de mensen die wel varen bij hoop hun hoop niet willen afnemen, jij?

bewerkt door IKBENANDERS

[IKBENANDERS 15]

19 uur geleden zei Hopper:

- Ascese kan tot spirituele waanzin lijden omdat men een doel nastreeft.   Het is goed om de begeerte te beteugelen, maar dan moet gezocht worden in de eigen geest waar die begeertes al dan niet liggen.  Dat is immers voor iedere mens verschillend.    Maar zoals bijvoorbeeld de moslims doen, overdag niet eten en na zonsondergang je volproppen is ongezond en heeft met beheersing van begeerte niets van doen.

Eenhedonist is slaaf van zijn geneugten, totdat hij er een rem op zet. De gepensioneerde huisarts Arie Bos zegt het zo: … vrije wil is niet dat je maar doet wat je wil, wat er in je opkomt, maar dat je je weet te beheersen, dat je gecontroleerd de dingen kunt doen, bijvoorbeeld, als je moet plassen zorgt het ervoor dat je niet meteen gaat plassen. Dat is een eenvoudig voorbeeld maar dat geldt ook voor de hogere functies, tot aan de morele sfeer toe.’ (bron: https://nl.bolkscompanions.com/.../interview-with-arie...). 

bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

2 uur geleden zei IKBENANDERS:

Ik zou de mensen die wel varen bij hoop hun hoop niet willen afnemen, jij?

Ik bemoei me in zo'n geval er niet mee.   Maar het gaat om je eigen levenshouding, niet om die van een ander.

[IKBENANDERS 15]

Mijn vrouw maakte deze morgen een opmerking, toen ik zei dat ik afgelopen zondag wederom naar de kerkdienst in Axel was geweest, en dat men daar nu aandacht had voor één meisje in het bijzonder (in een in memoriam) die bij het ongeluk was overleden samen met nog andere kinderen en een juf/directrice. Dit omdat de ouders van dit meisje aan die kerk zijn verbonden; de rest niet. De uitvaarten waren allemaal al achter de rug. Ze zei: Het voorval lijkt veel met je te doen. Daarop zei ik: Iemand op het forum maakte de opmerking dat het voorval hem niets deed. Dat kwam volgens hem door de afstand (meer dan 300 km). Ik ken de kinderen en de juf zelf ook niet, ook niet de ouders of zo, maar ik ben wel in de gelegenheid om ze iets beter te leren kennen, o.a. door de afgelopen twee kerkdiensten te bezoeken, waar iedereen die is overleden ter sprake is gebracht; de een meer dan de ander. Zo heb ik de overledenen iets beter leren kennen en kan het voorval mij juist dáárom wat meer raken. Het is voor mij christelijker, om je door iets te laten raken waar je in eerste instantie niet of nauwelijks door wordt geraakt, dan om het voorval maar uit de weg te gaan of het af te doen met de woorden: Erg, maar daar kan ik niets mee. Toenadering zoeken en je laten raken is christelijker; het is kunnen en willen meelijden.

In het opgelegde (mee)lijden (ascese, vrijwillig opgezocht meelijden en het ondergaan van het door het leven opgelegde lijden) offeren we een stuk van onze zelfzucht. Zo door-christelijken we onszelf.
 

bewerkt door IKBENANDERS

[IKBENANDERS 15]

Op 21-6-2026 om 21:49 zei Hopper:

1. De vrije wil bestaat alleen als illusie.  In de goddelijke werkelijkheid is er alleen de wil van de Vader.

Ik kwam in Romeinen 9 (vertaling Ogilvie) nog een zinnetje tegen bij Paulus over de vrije wil. Voor Paulus lijkt de vrije wil te worden beperkt door het ingrijpen van God in de mens.

Citaat

Gods wil … bepaalt, over wie Hij zich ontfermt, en Gods wil bepaalt, wie Hij verhardt.

 

14 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

9 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Ik kwam in Romeinen 9 (vertaling Ogilvie) nog een zinnetje tegen bij Paulus over de vrije wil. Voor Paulus lijkt de vrije wil te worden beperkt door het ingrijpen van God in de mens.

 

Daar waar mens en God samenvallen kan in het geheel geen sprake zijn van een eigen wil.  Het is het 'zelf' wat in de illusie van de vrije wil verkeert.   Dat alleen God er over gaat waar mens en God samenvallen is dan ook logisch.   Geen enkele actie van het zelf kan immers het 'zelf' opheffen.   Dat noemt men genade.

[IKBENANDERS 15]

8 uur geleden zei Hopper:

Daar waar mens en God samenvallen kan in het geheel geen sprake zijn van een eigen wil.  Het is het 'zelf' wat in de illusie van de vrije wil verkeert.   Dat alleen God er over gaat waar mens en God samenvallen is dan ook logisch.   Geen enkele actie van het zelf kan immers het 'zelf' opheffen.   Dat noemt men genade.

Er staat in Rom. 9 (vertaling Ogilvie): ‘Gods wil … bepaalt, over wie Hij zich ontfermt, en Gods wil bepaalt, wie Hij verhardt.’ Nu kun je toch niet zeggen dat als Hij bepaald dit ook automatisch samenvalt met wat de mens wil of zou moeten willen. Overigens komen dit soort zinnetjes, waarin Paulus denkt te weten wat God wil en middels deze wil voor de mens bepaalt - wel meer in zijn brieven voor. Ik blijf het toch een vreemde snuiter en een ultra orthodoxe jood vinden, maar ja, hij was farizeeër hè?

Waar ik Paulus dan wel weer dankbaar voor ben, is dat ik dank zij hem tot mijn definitie van liefde gekomen ben: 

Citaat

Liefde is elkaar zonder moeten toegewijd én toegenegen zijn.

 

5 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

5 uur geleden zei IKBENANDERS:

Er staat in Rom. 9 (vertaling Ogilvie): ‘Gods wil … bepaalt, over wie Hij zich ontfermt, en Gods wil bepaalt, wie Hij verhardt.’ Nu kun je toch niet zeggen dat als Hij bepaald dit ook automatisch samenvalt met wat de mens wil of zou moeten willen. Overigens komen dit soort zinnetjes, waarin Paulus denkt te weten wat God wil en middels deze wil voor de mens bepaalt - wel meer in zijn brieven voor.

1 Korintiërs 2 gaat over de Geest, Die uit God is en welke de mens kan ontvangen.   Dat is de Geest waar mens en God samenvallen.  Het woord 'ontvangen' betekent dat God het (de Geest) de mens schenkt.   En de Geest, Die uit God is, is niet de geest der wereld.   God openbaart Zich aan de mens middels zijn Geest.

De natuurlijke mens is aangedaan met "de geest der wereld" , waarbij de mens nog een (illusionaire) vrije wil heeft.  Wie de Bijbel goed leest is er sprake van een ommekeer in geestelijke zin.   En die ommekeer is onmogelijk zolang de mens zijn wil nog aan "de wereld" oplegt.

Het samenvallen van God en mens is vervolgens de geestelijke mens.   

Citaat

Ik blijf het toch een vreemde snuiter en een ultra orthodoxe jood vinden, maar ja, hij was farizeeër hè?

Paulus heeft zich bewust van zijn zonden betoont.  Alles wat hij was voor zijn Damascus-ervaring is hem kennelijk vergeven door God.   Anders was niet juist Paulus uitgekozen om het geloof te verspreiden.    Wat Paulus ons ongezegd leert is dat het voor geen enkele mens ooit te laat is om God lief te hebben.

Citaat

Waar ik Paulus dan wel weer dankbaar voor ben, is dat ik dank zij hem tot mijn definitie van liefde gekomen ben: Liefde is elkaar zonder moeten toegewijd én toegenegen zijn.

Ja, een mooie definitie en ik ben het er mee eens.   Alleen laat de liefde zich niet vangen in een definitie.   Ik bespreek liever de voorwaarden om tot de verwerkelijking van liefde te komen.   En dat is het elimineren van alles wat geen liefde is.   Zodat uiteindelijk de liefde des Vaders het 'zelf' kan doodden.   Dan kan de dood de mens het heden schenken.   Een aanzet daartoe is het opgeven van het eigen willen en het opgeven van de eigen angst.