Hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

[IKBENANDERS 15]

We zeggen – en ik hoorde het vandaag ook weer in de kerk voorbij komen – met betrekking tot het goede: ‘Ik ben – hij of zij is – (zeer) gezegend’. Maar zodra ons lijden of onrecht overkomt laten we deze woorden gewoonlijk weg. Ik vraag me af: Is dit wel terecht? We horen mensen die lijden of die onrecht is overkomen achteraf vaak zeggen: ‘Ik ben er sterker door geworden’, ‘Ik had het stiekem wel nodig’, ‘Bij nader inzien is wat me is overkomen goed geweest; ook al was het moeilijk’. Zouden we niet veeleer moeten zeggen: ‘Al het goede én het minder goede heet ik welkom in mijn leven! Door beide ben ik zeer gezegend.’

M.a.w.: hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

1 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

[IKBENANDERS 15]

28 minuten geleden zei Hopper:

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

Dank je wel om het woord ‘gelatenheid’ ter sprake te brengen.

Twee bedenkingen bij wat je zegt:

1. Als de mens het goede en het kwade met een berustende instelling of niet verwelkomt – want alles wat hem wordt toegeworpen moet hij uiteindelijk toch accepteren –, hoe vrij is de mens dan eigenlijk nog?
2. Als de mens alles wat hem wordt toegeworpen en om Christus’ wil ondergaat, is zijn leven dan niet één groot offer?

p.s. Ik heb het Meister Eckhart kenner Marcel Brakers niet zó horen zeggen in een interview, maar volgens de AI betekent ‘gelatenheid’ bij Meister Eckhart (volgens Brakers dan) het volgende: 'in verwachting' zijn. Dit is een actieve en verlangende openheid. Het is de innerlijke ruimte waarin iemand zich durft los te laten om overweldigd te worden door de uitnodiging van iets hogers én hangt deze houding onlosmakelijk samen met het Eckhartiaanse principe van leven zonder waarom. In het interview – waar ik aan dacht – sprak Brakers volgens mij over innerlijke rust, maar dat moet ik terug luisteren.

35 minuten geleden bewerkt door IKBENANDERS