Hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

[IKBENANDERS 15]

We zeggen – en ik hoorde het vandaag ook weer in de kerk voorbij komen – met betrekking tot het goede: ‘Ik ben – hij of zij is – (zeer) gezegend’. Maar zodra ons lijden of onrecht overkomt laten we deze woorden gewoonlijk weg. Ik vraag me af: Is dit wel terecht? We horen mensen die lijden of die onrecht is overkomen achteraf vaak zeggen: ‘Ik ben er sterker door geworden’, ‘Ik had het stiekem wel nodig’, ‘Bij nader inzien is wat me is overkomen goed geweest; ook al was het moeilijk’. Zouden we niet veeleer moeten zeggen: ‘Al het goede én het minder goede heet ik welkom in mijn leven! Door beide ben ik zeer gezegend.’

M.a.w.: hoe christelijk is het om ook het lijden en het onrecht in het leven te verwelkomen?

5 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

[IKBENANDERS 15]

28 minuten geleden zei Hopper:

Het leven schenkt het goede en het leven schenkt het niet-goede.   Alleen de dwaas accepteert het goede en weigert het niet-goede.    Accepteren wat zich in het moment voordoet in het de meest verstandige levenshouding.   Doet iemand mij recht dan is het goed, doet iemand mij onrecht dan is het ook goed.  Deze levenshouding heet ook wel "gelatenheid".    Dat is berusting, het lijdzaam ondergaan van alles wat je over komt.

Dat is de weg van de zelfontlediging.  (Zelfverloochening bij Christus) Uiteindelijk zal blijken dat er niet zoiets als een 'zelf' aanwezig is in mij.  Maar dat moet je natuurlijk wel zelf vast stellen!  Jaja, ik hoor u wel, dat is een contradictie.    Dat is niet consistent, dat past niet in uw brein waarvan u denkt dat u die bent.   Uw brein volgt de logica, want anders raakt u het spoor bijster, dan begrijpt u het niet meer.   Daarom aanbidt u eigenlijk niet God, maar uw eigen brein.  

Dank je wel om het woord ‘gelatenheid’ ter sprake te brengen.

Twee bedenkingen bij wat je zegt:

1. Als de mens het goede en het kwade met een berustende instelling of niet verwelkomt – want alles wat hem wordt toegeworpen moet hij uiteindelijk toch accepteren –, hoe vrij is de mens dan eigenlijk nog?
2. Als de mens alles wat hem wordt toegeworpen en om Christus’ wil ondergaat, is zijn leven dan niet één groot offer?

p.s. Ik heb het Meister Eckhart kenner Marcel Brakers niet zó horen zeggen in een interview, maar volgens de AI betekent ‘gelatenheid’ bij Meister Eckhart (volgens Brakers dan) het volgende: 'in verwachting' zijn. Dit is een actieve en verlangende openheid. Het is de innerlijke ruimte waarin iemand zich durft los te laten om overweldigd te worden door de uitnodiging van iets hogers én hangt deze houding onlosmakelijk samen met het Eckhartiaanse principe van leven zonder waarom. In het interview – waar ik aan dacht – sprak Brakers volgens mij over innerlijke rust, maar dat moet ik terug luisteren.

4 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Dank je wel om het woord ‘gelatenheid’ ter sprake te brengen.

Twee bedenkingen bij wat je zegt:

1. Als de mens het goede en het kwade met een berustende instelling of niet verwelkomt – want alles wat hem wordt toegeworpen moet hij uiteindelijk toch accepteren –, hoe vrij is de mens dan eigenlijk nog?
2. Als de mens alles wat hem wordt toegeworpen en om Christus’ wil ondergaat, is zijn leven dan niet één groot offer?

 

1. De vrije wil bestaat alleen als illusie.  In de goddelijke werkelijkheid is er alleen de wil van de Vader.

2. Integendeel, de mens die zichzelf onder heerschappij van de Zoon stelt zal het tegendeel ervaren.

Citaat

Ik heb het Meister Eckhart kenner Marcel Brakers niet zó horen zeggen in een interview, maar volgens de AI betekent ‘gelatenheid’ bij Meister Eckhart (volgens Brakers dan) het volgende: 'in verwachting' zijn.

 AI raadplegen is geen slimme actie.    Gelatenheid is het tegendeel van wat AI zegt: het zijn zonder verwachtingen.

[IKBENANDERS 15]

16 minuten geleden zei Hopper:

De vrije wil bestaat alleen als illusie.  In de goddelijke werkelijkheid is er alleen de wil van de Vader.

Als de vrije wil voor hedonistische mens mens ligt in de ascese en de vrije wil van de lijdende mens in het omarmen van de hoop, doen zij dáár dan niet de wil van de Vader? Want de hedonistische mens is onvrij in het najagen van zijn geneugten en de lijdende mens daar waar hij plotseling en/of geleidelijk wordt beperkt in zijn bewegingsvrijheid en/of in beslag wordt genomen door zijn/haar psychisch-emotioneel lijden.

3 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 841]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Als de vrije wil voor hedonistische mens mens ligt in de ascese en de vrije wil van de lijdende mens in het omarmen van de hoop, doen zij dáár dan niet de wil van de Vader? Want de hedonistische mens is onvrij in het najagen van zijn geneugten en de lijdende mens daar waar hij plotseling en/of geleidelijk wordt beperkt in zijn bewegingsvrijheid en/of in beslag wordt genomen door zijn/haar psychisch-emotioneel lijden.

- Ascese kan tot spirituele waanzin lijden omdat men een doel nastreeft.   Het is goed om de begeerte te beteugelen, maar dan moet gezocht worden in de eigen geest waar die begeertes al dan niet liggen.  Dat is immers voor iedere mens verschillend.    Maar zoals bijvoorbeeld de moslims doen, overdag niet eten en na zonsondergang je volproppen is ongezond en heeft met beheersing van begeerte niets van doen.

- Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.   Er kan ingezien worden dat hoop en de toekomstige teleurstelling een verband hebben met elkaar wat zijn uitwerking in de geest heeft.

Voorts valt eigenlijk niet te zeggen wat de Vaderwil is.  De enige manier is eigenlijk om het eigen willen op te geven.   Dan zal blijken (met de wijsheid achteraf) dat je slaaf was van je eigen wil.  Dan keert het zich om, als de verslaving van de eigen wil is verdwenen verwerft de mens juist vrijheid.   Zie ook de woorden van Christus in Johannes 5:19.  De Zoon kan niets van Zichzelven doen, tenzij Hij den Vader dat ziet doen.  Wie Christus volgt kan ook niets van zichzelf doen, want de volgeling van Christus doet wat Christus doet.   En Christus doet wat Hij de Vader ziet doen.  Wie dit stukje begrijpt, die mens komt dicht bij de wil van de Vader.   

Samengevat: mijn eigen wil en de wil van de Vader vallen niet samen.  De leerweg kan alleen daadwerkelijk leren zijn als de mens doordringt tot de Vaderwil.  En ik kan hier schrijven dat die wil (naasten)liefde is, maar dat zegt Christus Zelf ook al, dus dat is geen nieuws .    De kosmos vormt één geheel met eigen wetten welke die eenheid in stand houden.  Deze wetten leren kennen leidt naar de hoogste wet welke Christus heeft geleerd.  Liefde voor God.

[IKBENANDERS 15]

53 minuten geleden zei Hopper:

Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.   Er kan ingezien worden dat hoop en de toekomstige teleurstelling een verband hebben met elkaar wat zijn uitwerking in de geest heeft.

 

Ik bedacht mij vanavond nog onder het hardlopen: wellicht is het minder goede alleen achteraf als een zegen te bestempelen.

Wat betreft de zin: ‘Omarmen van hoop (op betere tijden?) is uitgestelde teleurstelling.   Hoop is een gemoedsbeweging welke de mens bedriegt.’ -> Hoop doet leven.

Over de rest wat je hebt gezegd moet ik nog eens op mijn gemakje nadenken.

 

1 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS