Offerbereidheid

[IKBENANDERS 2]

Laat ik beginnen met een definitie die ik graag wil hanteren.

Wat is offeren? Bepaalde dingen in je leven opgeven om iets mogelijk te maken ten voordele van de ander.

Onder het hardlopen besefte ik vandaag dat ik (werk gerelateerd) veel heb opgegeven ten voordele van anderen. Deed Christus niet hetzelfde?

Is offeren niet een diep Joodse/Christelijke daad die in het leven van gelovigen en niet-gelovigen tot uiting komt, vaak zonder het te beseffen?

Ik heb het hier niet en wil hier ook niet teruggrijpen op het zogenaamde offeren van dieren; daar gaat het me hier niet om, al komt het idee van offeren (bloed vergieten omwille van begane zonden) daar natuurlijk wel vandaan.

Voordat ik met een voorbeeld uit mijn eigen leven kom, gooi ik de volgende in ring: de moeder/vader die zichzelf bepaalde activiteiten/pleziertjes ontzegt ten voordele van het kind.

Kunnen jullie voorbeelden aandragen uit je eigen leven waarin je deze daad hebt verricht en hoe voelde je je daarbij? Hoe denk je daar (nu) over? Hoe kijk je daar (achteraf gezien) tegenaan?

[Hopper 840]

Ik breng graag Filippenzen 2:3 in: de ander als uitnemender achten dan jezelf.

[IKBENANDERS 2]

Op 7-4-2026 om 10:17 zei Hopper:

Ik breng graag Filippenzen 2:3 in: de ander als uitnemender achten dan jezelf.

Ik snap dat je graag iets wilt posten, anders neem je geen deel aan een forum. Maar dit antwoord is toch echt niet ter zake doende als je de inhoud van het hoofdbericht/onderwerp leest of wel?

[Hopper 840]

15 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Ik snap dat je graag iets wilt posten, anders neem je geen deel aan een forum. Maar dit antwoord is toch echt niet ter zake doende als je de inhoud van het hoofdbericht/onderwerp leest of wel?

Als jij of anderen het verband niet zien, dan zwijgen we.

[IKBENANDERS 2]

6 minuten geleden zei Hopper:

Als jij of anderen het verband niet zien, dan zwijgen we.

Maar je brengt toch een citaat uit de Bijbel naar voren? En dit terwijl ik duidelijk om voorbeelden uit het persoonlijke leven vraag.

6 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Hopper 840]

21 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Maar je brengt toch een citaat uit de Bijbel naar voren? En dit terwijl ik duidelijk om voorbeelden uit het persoonlijke leven vraag.

Ik heb elders al aangegeven dat ik niet met anekdotes ga komen.   Dat je daar om vraagt vind ik bedenkelijk.  Mensen die bekend zijn met de werking van de geest vinden een eigen wijze van communiceren zonder in anekdotische vertellingen te vallen.  Een tip kan ik je wel geven: je opstellen als leraar is nooit verstandig.   Zoek de eeuwige leerling in je zelf.

[IKBENANDERS 2]

23 minuten geleden zei Hopper:

… anekdotes ga komen … Dat je daar om vraagt vind ik bedenkelijk.

Graag meer uitleg, want dat begrijp ik niet; wat houd je daarin tegen? Zo kunnen we het thema niet vanuit de eigen ervaring onderzoeken …

Citaat

Een tip kan ik je wel geven: je opstellen als leraar is nooit verstandig.   Zoek de eeuwige leerling in je zelf.

Da's een hele nobele grondhouding; overigens: ik geef hier alleen maar de gewenste richting aan.

5 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[IKBENANDERS 2]

Om de stroom voorbeelden uit het eigen leven toch maar (weer) even op gang te brengen, wil ik de volgende zin van Dag Hammarskjöld in de groep gooien:

Citaat

God werd mens in de geofferde toen die het offer koos.

 

[Hopper 840]

Dag Hammarskjöld had interessante gedachten over "gemeenschap".  Wat wij "gemeenschap" noemen is niets anders dan collectief eigenbelang.  In de kern is ieder mens eenzaam , maar de mens ontkent die eenzaamheid.   Het békennen van die eenzaamheid is de alles vervullende dood.   En vervolgens blijkt dat de dood het leven schenkt, dat is de les welke Christus ons leert.  

Nooit bedenkt de mens deze dingen, de dood die het leven schenkt?    Voor de natuurlijke mens is de dood een afgrondelijkheid.  God blijkt Zelf die afgrond te zijn.  Is God dan dood?  Lees, het Evangelie dan blijkt dat Christus het over een levende Vader had.  Geen dode Vader.