Medeleven vs. medelijden

[IKBENANDERS 0]

Er wordt gezegd/er is mij gezegd dat medelijden een no-go is. Het zou ons verlammen, we zouden niets meer kunnen betekenen voor de ander in het mede-lijden. Nee, medelijden dat is het niet; medeleven … dat is wat je wilt. Maar ik ben daar eigenlijk niet zo zeker van. Eigenlijk heb ik liever iemand die met mij mee-lijdt als ik pijn heb, als ik mij verdrietig voel, als ik voel dat mij onrecht is aangedaan, als ik mij schuldig voel … Pas dán heb ik het gevoel dat er iemand naast mij staat. Inj het medelijden ontmoet ik dat ‘christelijke’ gevoel, dat ik bij het medeleven mis. Eén definitie van medeleven is volgens een bepaalde website: aandacht hebben voor de gevoelens van een ander. Maar ik wil juist niet dat die ander aandacht heeft voor mijn gevoelens, maar dat hij iets vergelijkbaars voelt bij wat ik onderga. Juist dáár zit voor mij het ‘christelijke’ in het intermenselijke.

12 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

8 uur geleden zei IKBENANDERS:

Er wordt gezegd/er is mij gezegd dat medelijden een no-go is. Het zou ons verlammen, we zouden niets meer kunnen betekenen voor de ander in het mede-lijden. Nee, medelijden dat is het niet; medeleven … dat is wat je wilt. Maar ik ben daar eigenlijk niet zo zeker van. Eigenlijk heb ik liever iemand die met mij mee-lijdt als ik pijn heb, als ik mij verdrietig voel, als ik voel dat mij onrecht is aangedaan, als ik mij schuldig voel … Pas dán heb ik het gevoel dat er iemand naast mij staat. Inj het medelijden ontmoet ik dat ‘christelijke’ gevoel, dat ik bij het medeleven mis. Eén definitie van medeleven is volgens een bepaalde website: aandacht hebben voor de gevoelens van een ander. Maar ik wil juist niet dat die ander aandacht heeft voor mijn gevoelens, maar dat hij iets vergelijkbaars voelt bij wat ik onderga. Juist dáár zit voor mij het ‘christelijke’ in het intermenselijke.

Wat jij doet, is medelijden herdefiniëren als: mee-lijden, dus echt innerlijk delen in het lijden van de ander. Als jij zegt: “ik wil dat de ander iets vergelijkbaars voelt”, dan klinkt dat mooi, maar het heeft ook een grens: Niemand kan jouw lijden echt 1-op-1 voelen. En als iemand dat wel volledig zou doen, dan raken ze net zo verlamd als jij en verzuipen er twee.

Vermoedelijk ben je op zoek naar compassie, dat is mee-lijden zonder jezelf te verliezen, zodat je de ander juist kunt dragen.

[Figulus 152]

Wat jij “medelijden” noemt, staat eigenlijk haaks op wat in de Bijbel als richtlijn wordt gegeven:

Alles wat jullie willen dat de mensen voor jullie doen, doen jullie ook zo voor hen. (Mat.12:7)

Als je dat principe serieus neemt, kom je namelijk tot een andere conclusie dan jij nu voorstelt.

Je zegt dat je wilt dat iemand met je mee-lijdt, dat hij iets vergelijkbaars voelt als wat jij doormaakt. Maar als je dat omdraait, is de vraag: wil jij werkelijk dat een ander jouw pijn volledig overneemt? Dat hij net zo zwaar belast raakt, net zo vast komt te zitten? Waarschijnlijk niet. Wat je wel verlangt, is dat iemand je ziet, dat iemand geraakt wordt, dat iemand naast je blijft staan, en misschien juist dat die ander overeind blijft waar jij dat even niet kunt.

De Bijbelse lijn is niet dat je de ander meetrekt in je lijden, maar dat je voor de ander bent wat jij zelf nodig hebt. En dat is zelden iemand die net zo diep wegzakt, maar eerder iemand die nabij is zonder zichzelf te verliezen.

Mee-lijden tot het punt dat je allebei kopje onder gaan, helpt niemand. Nabij zijn, geraakt worden en toch blijven staan, dat komt veel dichter in de buurt van wat daar bedoeld wordt.

[IKBENANDERS 0]

3 uur geleden zei Figulus:

Niemand kan jouw lijden echt 1-op-1 voelen.

Dat hoeft voor mij ook niet en laat ik ook niet doorschemeren.

Compassie staat voor mij gelijk aan mede-leven.