Van welke kerk ben je lid en waarom?

[Figulus 152]

8 uur geleden zei IKBENANDERS:

Ook nu weer draag ik iets aan wat synchroon loopt met wat ik lees en aansluit op je vraag. 

Meester Eckhart was in staat om bij de godsvonk in hemzelf te komen en deze te laten aanzwellen. Hij deed dit door zichzelf volledig af te sluiten voor al het wereldse. Deze weg ligt voor ons niet meer open; dat hoeft ook niet. Wij kunnen ook bij deze vonk komen door moeite te doen om contact te maken/te krijgen met het vage gevoel dat er iets groters in onszelf is (= een eerste oplichten van een innerlijk godsbesef in de ziel). Dat kunnen we oproepen door naar het verleden te kijken. Daarin zijn we vaak niet tevreden met ons zijn, ons handelen. Op dat moment ontmoeten we zo ook iets dat uit gaat boven hetgeen we van onszelf gemaakt hebben, iets dat ons aanspoort/doet beseffen dat wij groter, rijker kunnen worden dan wij zijn. Vanuit dit besef/voornemen/vonkje/christusimpuls (noem het zo je wilt) kunnen wij geïnspireerd worden om het beter te doen. Dat kan zijn: een klein beetje meer het egoïsme in ons achterwege laten. Het kan ook zijn: een beetje minder voor de afleidingen in ons leven kiezen en meer aandacht hebben voor de mensen om ons heen. Maar ook: onze gedragingen ethisch bijsturen. Dit is niet het gebied van 'absolute waarheid/waarheden'. Voor mij bestaat dat hoegenaamd niet op aarde. Leunen op andermans waarheden is naar mijn mening kinderlijk. We moeten volwassen willen zijn en/of worden. Dat betekent o.a. onze eigen verantwoordelijkheden dragen in het vormen van onze eigen meningen, overtuigingen, voornemens en handelen.

Maar als absolute waarheid volgens jou op aarde niet bestaat, hoe kunnen wij dan nog spreken over waarheid of dwaling in geloof of ethiek? Dan wordt immers iedere overtuiging uiteindelijk een persoonlijke constructie. Hoe weet jij dat je waarheid verkondigt? 

Juist het optreden en onderwijs van Jezus Christus lijkt mij méér te zijn dan een innerlijke morele impuls. Hij spreekt niet alleen inspirerend, maar ook normatief en met gezag. Hij corrigeert, roept op tot bekering en maakt onderscheid tussen waarheid en leugen.

Mijn vraag is daarom: als wij alleen op ons innerlijk moeten vertrouwen, hoe voorkomen we dan dat geloof uiteindelijk volledig subjectief wordt en ieder zijn eigen ‘christusimpuls’ volgt? Dan kan de dominee het wel verantwoorden als hij uit het bed van de hoeren de kansel opstapt om een of ander vaag lulverhaaltje op te hangen over vredige en liefdevolle ervaringen. Dat kan je niet gaan corrigeren dan, want ieder zijn impuls immers.

19 uur geleden bewerkt door Figulus

[IKBENANDERS 0]

16 uur geleden zei Figulus:

… geloof uiteindelijk volledig subjectief wordt … hoe voorkomen we dan dat geloof uiteindelijk volledig subjectief wordt en ieder zijn eigen ‘christusimpuls’ volgt?

Geloof is áltijd een subjectieve ervaring denk ik dan. Met het thema ‘waarheid’ moet naar mijn mening iedereen worstelen die op het punt staat om volwassen te worden in zijn ‘grote’ levensloop (‘levensloop' mag je hier wat mij betreft - en zelfs graag - opvatten als een weg die is verspreid over meerdere incarnaties). Anders blíjft men afhankelijk van … en kan men komen niet tot ware vrijheid, handelen uit ware vrijheid, ‘vrij-uit zijn’. Niet-vrij-zijn staat wat mij betreft gelijk aan niet-christelijk. Dàt is wat mij betreft de christus-impuls: geen onderdaan zijn van impulsen die ons van buitenaf worden opgedrongen (‘er is geen leven na de dood’, ‘er bestaat alleen materie’ …) én geen onderdaan zijn van impulsen die ons van binnenuit worden opdrongen, vanuit  egoïsme ('ik wil’, ‘ik heb nodig', 'jij moet van mij omdat ik wil …’, 'gij zult! …'), maar: ‘ik doe dit of dat omdat dát in mijn ogen goed is/het juiste is.' Dit soort vrije – soms door zélf te worstelen gevonden/ontdekte – waarheden ‘kloppen’ niet alleen gevoelsmatig. Ze kloppen ook en vóóral omdat ze ‘samenklinken’ in denken, voelen en willen. Dat kan niet bij onwaarheden, daar wringt altijd íets.

Frappant toch weer dat ik net iets lees dat op de een of andere manier weer aansluit:

Citaat

Wij welvarende westerlingen, die ons niet echt druk hoeven te maken om ellende ver weg zowel als dichtbij, die vast zitten in maatschappelijke structuren, die ons door autoriteiten laten manipuleren, zijn in onze zelfgenoegzaamheid, onze volgzaamheid en ons cynisme levend dood. ‘Kies dan het leven’ (Deut. 30:19), zo is ook de oproep van Dorothee Sölle. Bij de levensvernietiging om ons heen moeten wij ons niet neerleggen. Het heersende cynisme moeten wij weerstand bieden. Opstanding is voor haar dan ook niet maar een verhaal van tweeduizend jaar geleden, maar iets wat voortdurend gebeurt: ‘… telkens weer staan mensen op uit de doden’, gaan mensen anders leven.⁠

 

2 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Figulus 152]

26 minuten geleden zei IKBENANDERS:

Geloof is áltijd een subjectieve ervaring denk ik dan. Met het thema ‘waarheid’ moet naar mijn mening iedereen worstelen die op het punt staat om volwassen te worden in zijn ‘grote’ levensloop (‘levensloop' mag je hier wat mij betreft - en zelfs graag - opvatten als een weg die is verspreid over meerdere incarnaties). Anders blíjft men afhankelijk van … en kan men komen niet tot ware vrijheid, handelen uit ware vrijheid, ‘vrij-uit zijn’. Niet-vrij-zijn staat wat mij betreft gelijk aan niet-christelijk. Dàt is wat mij betreft de christus-impuls: geen onderdaan zijn van impulsen die ons van buitenaf worden opgedrongen (‘er is geen leven na de dood’, ‘er bestaat alleen materie’ …) én geen onderdaan zijn van impulsen die ons van binnenuit worden opdrongen, vanuit  egoïsme ('ik wil’, ‘ik heb nodig', 'jij moet van mij omdat ik wil …’, 'gij zult! …'), maar: ‘ik doe dit of dat omdat dát in mijn ogen goed is/het juiste is.' Dit soort vrije – soms door zélf te worstelen gevonden/ontdekte – waarheden ‘kloppen’ niet alleen gevoelsmatig. Ze kloppen ook en vóóral omdat ze ‘samenklinken’ in denken, voelen en willen. Dat kan niet bij onwaarheden, daar wringt altijd íets.

Maar dat volwassen worden waar je over spreekt, moet dat niet ergens aan afgemeten kunnen worden? Als ieder mens uiteindelijk zelf bepaalt wat voor hem waar en goed is, hoe onderscheid jij dan geestelijke rijping van zelfbevestiging?

[IKBENANDERS 0]

43 minuten geleden zei Figulus:

Maar dat volwassen worden waar je over spreekt, moet dat niet ergens aan afgemeten kunnen worden? Als ieder mens uiteindelijk zelf bepaalt wat voor hem waar en goed is, hoe onderscheid jij dan geestelijke rijping van zelfbevestiging?

Oh dat weet een mentaal-gezond mens wel hoor.

Hieronder iets wat ik vind op een website via google n.a.v. je vraag:

Citaat

 

Welke karaktereigenschappen zijn nodig voor volwassenheid?

Vanuit de sociale psychologie zijn er een aantal ingrediënten die vanuit jouw persoonlijke ontwikkeling noodzakelijk zijn om volwassen gedrag te vertonen.

• Op eigen grond staan, zonder afhankelijk te zijn van goedkeuring van anderen;
• Het nemen van verantwoordelijkheid, zodat je (steeds) meer complexiteit kan dragen;
• Moraliteit, waarbij je het onderscheid kent tussen goed en kwaad en je doet wat ‘juist’ is;
• Integriteit, waarbij je handelt in lijn met je waarden, ook als dat ongemakkelijk is en niemand kijkt;
• Empathie is het vermogen om je in anderen te verplaatsen en jouw gedrag daarop af te stemmen;
• Betrouwbaar zijn betekent dat je je consistent, consequent en voorspelbaar kunt gedragen;
• Een dynamische zelf, waarbij je naar je eigen gedrag kunt kijken, ervan leert en het bijstelt;
• Een ontwikkeld gevoelsleven, zodat je gevoel kunt herkennen en tonen.

 

 

[Figulus 152]

1 uur geleden zei IKBENANDERS:

Oh dat weet een mentaal-gezond mens wel hoor.

Het punt is dat Jezus Christus stierf voor zondaren, voor ons die van nature tekortschieten en geen vanzelfsprekende moraliteit of volwassenheid bezitten. Als volledige morele volwassenheid en waarheid door mentale gezondheid al gegarandeerd zouden zijn, wat is dan de betekenis van Zijn offer? Het sterven van Christus wijst juist op het feit dat goedheid en volwassenheid er niet zijn en ook niet vanzelf komen, en dat wij een objectieve maatstaf buiten onszelf nodig hebben.