Waarom eist God bloed als genoegdoening?

[Figulus 151]

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

[Figulus 151]

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip.

In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven:
“Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23).

God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt zichtbaar dat zonde niet onschuldig is, dat herstel niet gratis is, en dat verzoening alleen mogelijk is wanneer leven wordt ingezet waar dood is veroorzaakt.

Dat blijkt juist uit het feit dat het offersysteem niet het eindpunt is. In de Bijbel loopt het uit op de opheffing ervan: niet eindeloze bloedoffers, maar één definitieve zelfgave. Niet omdat God eindelijk genoeg bloed zag, maar omdat het leven zelf werd gegeven en daarmee het offerprincipe vervulde en beëindigde.

Wie God “bloeddorstig” noemt, verwart symbool met motief en middel met doel. Het doel is leven, herstel en verzoening — bloed is daarin geen object van verlangen, maar het teken van wat op het spel staat.

[Figulus 151]

Uiteindelijk mondt dit uit in het offer van Jezus: het volmaakte, eenmalige geven van leven. Wie zich aan dat offer toevertrouwt, staat niet langer onder de heerschappij van de dood (Rom. 6:9–10). De dood verliest haar aanspraak, niet omdat zij ontkend wordt, maar omdat zij gedragen en overwonnen is.

Tegelijk geldt dat het verwerpen van dit offer niet neutraal is. Het gaat niet om een onschuldige meningsverschil, maar om het verwerpen van het leven zelf. De dood van Jezus is geen tragisch ongeluk, maar het gevolg van bewuste afwijzing en machtsbehoud. Wie het leven (Jezus dus!) doodt, kiest daarmee voor de consequenties van de dood.

[sjako 728]

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

[Figulus 151]

19 uur geleden zei sjako:

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen.

Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het offer moest God zelf zijn — daarom draagt Christus, God en mens, het leven en sterft hij voor de zonde. Alleen zo kan de dood overwonnen worden en universele verzoening plaatsvinden. Het offer van Christus is universeel in zijn kracht en toereikendheid, maar verzoening werkt pas wanneer iemand het aanneemt. Niet iedereen wordt gered omdat niet iedereen het leven kiest dat in dat offer wordt geboden.

[sjako 728]

Op 2-1-2026 om 14:54 zei Figulus:

Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het offer moest God zelf zijn — daarom draagt Christus, God en mens, het leven en sterft hij voor de zonde. Alleen zo kan de dood overwonnen worden en universele verzoening plaatsvinden. Het offer van Christus is universeel in zijn kracht en toereikendheid, maar verzoening werkt pas wanneer iemand het aanneemt. Niet iedereen wordt gered omdat niet iedereen het leven kiest dat in dat offer wordt geboden.

Het klopt dat Jezus als Eeuwige Hogepriester onze zonden voor eeuwig kan wegnemen. Maar hiervoor hoeft Jezus nog niet God te zijn. Als Zoon van God had Hij de autoriteit gekregen om onze zondes weg te nemen en met name onze erfzonde. Hoe is die erfzonde in de wereld gekomen? Door God of door een mens? Door een volmaakt mens, Adam. Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven. Door in opstand te komen tegen God was Adam niet meer onsterfelijk. Als zoenoffer zou Adam zijn leven kunnen geven, maar dat was niet meer voldoende. Hij had immers gezondigd als VOLMAAKT mens. Nu was hij onvolmaakt geworden en kon dat zoenoffer niet meer brengen. Geen enkel mens kan dat. De Zoon van God was niet behept met deze erfzonde. Daarom is Hij voor ons gestorven als zoenoffer voor wat Adam had gedaan. Adam werd overigens ook zoon van God genoemd: Lukas 3:38 

de zoon van E̱nos,

de zoon van Seth,

de zoon van Adam,

de zoon van God.

Deze redenatie vind je in 1Kor 15:20

 

Maar Christus is wel uit de dood opgewekt, als de eersteling van hen die zijn gestorven. 21 Omdat de dood er is gekomen door een mens, komt ook de opstanding van de doden er door een mens. 22 Want zoals in Adam iedereen sterft, zo zal ook in de Christus iedereen levend gemaakt worden.  

Alhoewel Jezus veel meer was dan een mens is Hij vrijwillig als een volmaakt mens naar deze wereld gekomen om Zich te offeren voor  wat Adam had gedaan. Door je aan Jezus te geven ben je niet meer in Adam maar in Christus. Als Jezus God zou zijn, dan was het zoenoffer onevenredig veel groter dan nodig zou zijn. Maar het is prachtig en ontroerend om te zien dat God zoveel om de mensen geeft dat Hij Zijn eigen Zoon gaf om ons uit die Adamitische zonde te verlossen. 

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei sjako:

Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven.

De hypothese van panspermia of panspermie stelt dat het leven verspreid in het heelal voorkomt en niet op Aarde zelf is ontstaan. Het zou het gevolg zijn van een "besmetting" met organismen uit de ruimte en sindsdien verder geëvolueerd zijn. Omgekeerd zou leven vanaf Aarde andere hemellichamen 'besmet' kunnen hebben. Panspermie geeft geen antwoord op de vraag hoe het leven elders is ontstaan voordat het op Aarde kwam.

[Figulus 151]

1 uur geleden zei sjako:

Het klopt dat Jezus als Eeuwige Hogepriester onze zonden voor eeuwig kan wegnemen. Maar hiervoor hoeft Jezus nog niet God te zijn. Als Zoon van God had Hij de autoriteit gekregen om onze zondes weg te nemen en met name onze erfzonde. Hoe is die erfzonde in de wereld gekomen? Door God of door een mens? Door een volmaakt mens, Adam. Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven. Door in opstand te komen tegen God was Adam niet meer onsterfelijk. Als zoenoffer zou Adam zijn leven kunnen geven, maar dat was niet meer voldoende. Hij had immers gezondigd als VOLMAAKT mens. Nu was hij onvolmaakt geworden en kon dat zoenoffer niet meer brengen. Geen enkel mens kan dat. De Zoon van God was niet behept met deze erfzonde. Daarom is Hij voor ons gestorven als zoenoffer voor wat Adam had gedaan. Adam werd overigens ook zoon van God genoemd: Lukas 3:38 

de zoon van E̱nos,

de zoon van Seth,

de zoon van Adam,

de zoon van God.

Deze redenatie vind je in 1Kor 15:20

 

Maar Christus is wel uit de dood opgewekt, als de eersteling van hen die zijn gestorven. 21 Omdat de dood er is gekomen door een mens, komt ook de opstanding van de doden er door een mens. 22 Want zoals in Adam iedereen sterft, zo zal ook in de Christus iedereen levend gemaakt worden.  

Alhoewel Jezus veel meer was dan een mens is Hij vrijwillig als een volmaakt mens naar deze wereld gekomen om Zich te offeren voor  wat Adam had gedaan. Door je aan Jezus te geven ben je niet meer in Adam maar in Christus. Als Jezus God zou zijn, dan was het zoenoffer onevenredig veel groter dan nodig zou zijn. Maar het is prachtig en ontroerend om te zien dat God zoveel om de mensen geeft dat Hij Zijn eigen Zoon gaf om ons uit die Adamitische zonde te verlossen. 

Het offer van een menselijk Jezus is ontoereikend, omdat zonde een overtreding tegen de oneindige God is. Alleen God die mens wordt kan de universele consequentie van zonde dragen en leven schenken. Daarom moest Jezus God én mens zijn: menselijk om te sterven en Goddelijk om voldoende te verzoenen. Zonde tegen een eindige autoriteit is ernstig, maar zonde tegen de eeuwige, heilige God is oneindig ernstig. Daarom kon alleen God zelf, die mens werd, de volledige consequenties dragen — een gewone mens kan dat nooit.

Je gebruikt “prachtig en ontroerend” om God de Vader emotioneel te verfraaien, terwijl dat eigenlijk de theologische kern vertekent. Je visie schetst geen prachtige en ontroerende God zoals de Schrift toont, maar een door emotie ingegeven zelfbedachte god, waarmee de echte ernst van zonde en de noodzakelijkheid van Christus als God-mens volledig wordt genegeerd.

Het ‘prachtige en ontroerende’ zit er juist in dát God Zichzelf heeft opgeofferd. Niet dat Hij een mens stuurde om te sterven, maar dat Hij Zelf de consequentie van de zonde droeg. Alleen dat doet recht aan de ernst van zonde tegen de eeuwige God én aan de diepte van Zijn liefde.

[sjako 728]

Op 4-1-2026 om 14:25 zei Figulus:

Het offer van een menselijk Jezus is ontoereikend, omdat zonde een overtreding tegen de oneindige God is.

Zoals ik uitgelegd heb leert de Bijbel dat niet. Een van de redenen dat Jezus naar de aarde is gekomen in een menselijke gedaante is om als volmaakt mens een evenredig zoenoffer te kunnen brengen. Een volmaakt mens betaald de zonde voor een ander volmaakt mens, Adam. Zo is het evenwicht weer hersteld. Ten eerste kan God niet sterven, die is van eeuwigheid tot eeuwigheid. Ten tweede zou het zoenoffer niet overeenkomstig zijn. God zou dan het zoenoffer betalen voor een mens. Ook niet logisch. God had ook een engel kunnen sturen. Die is ook zonder erfzonde en die had ook het zoenoffer kunnen betalen. Maar dat heeft God niet gedaan. Daarvoor heeft Zijn eigen Zoon gestuurd en dat vind ik persoonlijk ontroerend mooi. Johannes 3:16 laat zien dat dit een liefdesdaad is: Want Gods liefde voor de wereld was zo groot dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, zodat iedereen die in hem gelooft niet vernietigd zal worden, maar eeuwig leven zal hebben.  17 God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd zodat hij de wereld zou oordelen, maar zodat de wereld door hem gered zou worden.

Op 4-1-2026 om 14:25 zei Figulus:

Alleen dat doet recht aan de ernst van zonde tegen de eeuwige God én aan de diepte van Zijn liefde.

Onderbouw dit dan eens aan de hand van de Bijbel. Ik vind het een erg menselijke redenatie.

[Figulus 151]

1 uur geleden zei sjako:

Zoals ik uitgelegd heb leert de Bijbel dat niet. Een van de redenen dat Jezus naar de aarde is gekomen in een menselijke gedaante is om als volmaakt mens een evenredig zoenoffer te kunnen brengen. Een volmaakt mens betaald de zonde voor een ander volmaakt mens, Adam. Zo is het evenwicht weer hersteld. Ten eerste kan God niet sterven, die is van eeuwigheid tot eeuwigheid. Ten tweede zou het zoenoffer niet overeenkomstig zijn. God zou dan het zoenoffer betalen voor een mens. Ook niet logisch. God had ook een engel kunnen sturen. Die is ook zonder erfzonde en die had ook het zoenoffer kunnen betalen. Maar dat heeft God niet gedaan. Daarvoor heeft Zijn eigen Zoon gestuurd en dat vind ik persoonlijk ontroerend mooi. Johannes 3:16 laat zien dat dit een liefdesdaad is: Want Gods liefde voor de wereld was zo groot dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, zodat iedereen die in hem gelooft niet vernietigd zal worden, maar eeuwig leven zal hebben.  17 God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd zodat hij de wereld zou oordelen, maar zodat de wereld door hem gered zou worden.

Onderbouw dit dan eens aan de hand van de Bijbel. Ik vind het een erg menselijke redenatie.

Het probleem is dat hier teksten worden aangehaald uit jullie aangepaste vertaling en samengevoegd tot een eigen narratief. Dat bijbeltje erken ik niet als gezaghebbend of waarheidsgetrouw. Zo ontstaat geen dialoog, maar een aaneenschakeling van beweringen die de logica en theologische kern van het evangelie negeren. Een gesprek kan pas vruchtbaar zijn als we dezelfde Schrift erkennen en de teksten in hun context lezen.

[Figulus 151]

De visie van het WTG op God vertoont opvallende overeenkomsten met die van de islam: een strikt unitaire, transcendente God die Zelf niet incarneert, niet lijdt en niet sterft, en waarbij verlossing plaatsvindt door gehoorzaamheid en een door God aangewezen bemiddelaar, maar niet door God die Zichzelf geeft. Juist daarmee ontbreekt het Bijbelse hart van het evangelie: God die in Christus Zelf de consequentie van de zonde draagt.

 

[sjako 728]

Op 6-1-2026 om 14:09 zei Figulus:

Het probleem is dat hier teksten worden aangehaald uit jullie aangepaste vertaling en samengevoegd tot een eigen narratief.

Is in iedere goede Bijbel te vinden.

[Figulus 151]

Unitarisme verbindt jodendom, islam en WTG; de incarnatie onderscheidt het christendom.

[sjako 728]

1 uur geleden zei Figulus:

Unitarisme verbindt jodendom, islam en WTG; de incarnatie onderscheidt het christendom.

Jezus is het middel van God tot redding. Dat moeten we als eerste in gedachte houden. Jesaja 44:6 geeft inderdaad aan dat Jehovah de Eerste en de laatste is, wat in het Grieks Alpha en Omega is. Openbaring 22:13 slaan niet op Jezus maar op God, de Vader, Jehovah. Alpha en Omega slaat altijd op de Vader, dus ook hier. Openbaring 22 is geen makkelijk hoofdstuk. Er zijn hier 4 sprekers die beurtelings wat zeggen: Jezus (vers 12,16), Jehovah (vers 13), Johannes (vers 8 en de engel (vers 9). In de Wachttoren is hierover een vraag gesteld door lezers:

● Openbaring 22:13 (NW) spreekt van de „Alpha en de Omega, de eersteen de laatste, het begin en het einde”. In Openbaring 1:17 (NW) wordt over Christus Jezus gesproken als „de Eerste en de Laatste”. VerwijstOpenbaring 22:13 ook niet naar Christus? Uit het verband schijnt dit, dochde Wachttoren-publicaties zeggen dat Jehovah de „Alpha en de Omega” is. Waarom? — J.J., New Jersey.

Alpha is de eerste letter van het Griekse alfabet, en omega de laatste; de een is het begin van het Griekse alfabet en de andere het einde. De uitdrukkingen „de Alpha en de Omega” en „de eerste en de laatste” en„het begin en het einde” zijn dus parallelle uitdrukkingen en betekenen hetzelfde. Zij nemen betrekking op Jehovah God. Jesaja 44:6 (NBG) luidt: „Zo zegt de HERE [Jehovah], de Koning en Verlosser van Israël, de HERE der heerscharen: Ik ben de eerste en Ik ben de laatste en buiten Mij is er geen God.” Openbaring 1:8 (NW) neemt deze gedachte van Jesaja op en voegt er de gedachte aan toe dat hij komt: „’Ik ben de Alpha en de Omega,’ zegt Jehovah God, ’Hij die is en die was en die komt, de Almachtige.’”

Dus enkel en alleen omdat de tekst die aan Openbaring 22:13 voorafgaat, over die „Alpha en Omega” spreekt en zegt dat hij komt, betekent niet noodzakelijkerwijs dat die tekst naar Christus Jezus verwijst, wiens tweede komst vaak wordt genoemd. Openbaring 1:8 toont dat Jehovah komt, en Openbaring 22:12 kan ook hierop betrekking hebben. Hij komt door middel van een vertegenwoordiger, door Christus Jezus. Openbaring 4:8 spreekt er over dat Jehovah komt, en Openbaring 21 toont zijn tegenwoordigheid onder de mensheid. „Zie! de tent van God is bij de mensen, en hij zal bij hen verblijven, en zij zullen zijn volk zijn. En God zelf zal bij hen zijn. . . . Ik ben de Alpha en de Omega, het begin en het einde. Iedereen die dorst heeft, zal ik uit de fontein van het water des levens geven om niet. Een ieder die overwint, zal deze dingen beërven, en ik zal zijn God zijn en hij zal mijn zoon zijn” (vers 3, 6, 7). Dit verwijst zeker naar Jehovah God, want hij is de God van de gezalfde lichaamsleden van Christus en zij zijn zijn geestelijke zonen. Zij zijn de broeders van Christus, niet zijn zonen, dus spreekt de tekst over Jehovah, en noemt hem „de Alpha en de Omega”. Als dus de Alpha en Omega in het daarop volgende hoofdstuk weer worden genoemd, waarom moet de uitdrukking dan plotseling op Christus Jezus van toepassing zijn in plaats van op Jehovah God? De uitdrukking wordt niet op Christus van toepassing.

Sommigen beweren dat die uitdrukking in Openbaring 22:13 naar Christus Jezus verwijst omdat vers 16 toont dat Jezus spreekt. Maar dit betekent niet dat de spreker in de verzen die daaraan voorafgingen, ook Jezus moest zijn. Het gebruik van de halve aanhalingstekens in de New World Translation toont aan dat er tussen de verzen 15 en 16 van spreker wordt gewisseld. Wij moeten in gedachten houden dat de openbaring die God aan Christus gaf, door een van de engelen van Christus aan Johannes werd doorgegeven, en dat deze engel soms namens Jehovah God sprak en soms namens Christus Jezus; wij moeten dus op deze veranderingen letten en hen opmerken op grond van deinhoud en het verband. Het is waar dat, wanneer de engel in Openbaring 1:17 (NW) namens Christus spreekt, hij mededeelt: „Ik ben de Eerste en deLaatste.” Maar een onderzoek van het verband toont aan dat deze „Eerste en Laatste” definitieve begrenzingen had, slechts betrekking had op de zaak van de dood en opstanding van Christus Jezus, zoals vers 18 aantoont. Christus wat de eerste die werd opgewekt in de eerste opstanding, en de laatste die rechtstreeks door God werd opgewekt. Anderen die in die opstanding zullen delen, zullen door God door bemiddeling van Christus Jezus worden opgewekt (Joh. 6:40; 1 Kor. 6:14). Deze beperking blijkt eigenlijk ook uit de voetnoot bij „Eerste” in Openbaring 1:17 in de New World Translation, waar aangetoond wordt dat „Eerste” volgens een oud manuscript „Eerstgeborene” betekent. Christus was de eersteling van hen die in de dood slapen (1 Kor. 15:20). Wanneer „Eerste en Laatste” in Openbaring 2:8 weer betrekking neemt op Christus Jezus, merk dan op dat het weer met betrekking tot de dood enopstanding gebeurt. Maar wanneer de Bijbel zo over Jehovah spreekt, dan wordt de betekenis niet beperkt.

Wij moeten dus redelijk zijn. Wanneer wij een uitdrukking zien die in zijn onbeperkte betekenis verscheidene keren op Jehovah betrekking heeft, en wij komen die uitdrukking dan weer tegen, maar er staat niets specifieks bij dat aangeeft dat ze op Jehovah betrekking neemt, dan kunnen wij niet wispelturig worden en de betekenis op Christus Jezus van toepassing doen zijn; en in het bijzonder wanneer wij bemerken dat die uitdrukking ergens anders is gebruikt, niet in zijn onbeperkte betekenis, doch slechts met een definitieve beperking van de betekenis. Drieëenheidsaanhangers trachten deze uitdrukking met een hoofdletter te schrijven om aan te tonen dat het zonder onderscheid werd gebruikt voor zowel God als voor Christus, en trachten op deze wijze aan te tonen dat God en Christus dezelfde zijn. Maar logica en redelijkheid laten dit niet toe en evenmin laten vele andere teksten in de Bijbel dit toe.

Het Ik Ben is een vertaaltrucje. Bijv in Gods Boek - het nieuwe testament staat : ‘Jezus zei tegen hen: “Ik zeg jullie nadrukkelijk, Ik ben er al van voordat Abraham geboren werd.”’
‭‭Johannes‬ ‭8:58‬ ‭GBVNT‬‬
https://bible.com/bible/4209/jhn.8.58.GBVNT

 

En dat klopt dat Jezus er al was voordat Abraham er was. God heeft Jezus als eerste voortgebracht. Spreuken 8:Jehovah bracht mij voort als het begin van zijn weg, het eerste van zijn werken van lang geleden. Hier wordt de Jezus geïdentificeerd als de Wijsheid. Wijsheid en het Woord (Johannes 1:1) zijn een zelfde soort begrip. Chatgpt legt het als volgt uit:

 

De overeenkomst tussen de Wijsheid in Spreuken 8:1 en het Woord (Logos) in Johannes 1:1 ligt vooral in hun theologische functie en beschrijving, niet in hun literaire vorm. In grote lijnen:

 

1. Personificatie van Gods zelfopenbaring

Spreuken 8 beschrijft de Wijsheid (Hebr. Chokmah) als een persoon die spreekt, roept en bij God is.

Johannes 1 spreekt over het Woord (Gr. Logos) als persoonlijk en actief.

Beiden maken duidelijk wie God is en hoe Hij zich bekendmaakt.

 

2. Pre-existentie (bestaan vóór de schepping)

Spreuken 8:22–23: de Wijsheid bestond “vóór zijn werken”, vóór de schepping.

Johannes 1:1: “In het begin was het Woord.” (Jezus heeft dus begin gekend)

 

Beiden worden dus voorgesteld als aanwezig vóór alles wat geschapen is.

 

3. Betrokken bij de schepping

Spreuken 8:30: de Wijsheid was bij God als “bouwmeester (of Meesterwerker)”.

Johannes 1:3: “Alle dingen zijn door het Woord geworden.”

In beide teksten is er geen schepping zonder hen.

 

4. Leven en licht voor de mens

Spreuken 8:35: wie de Wijsheid vindt, vindt leven.

Johannes 1:4: in het Woord was leven, en dat leven was het licht van de mensen.

 

5. Belangrijk verschil (maar geen tegenspraak)

In Spreuken is Wijsheid een poëtische personificatie binnen de wijsheidsliteratuur.

In Johannes wordt het Woord volledig geïdentificeerd met Jezus Christus (Joh. 1:14).

 

👉 Veel christelijke theologen zien Spreuken 8 daarom als een voorafschaduwing (typologie) van wat Johannes expliciet maakt:

Gods eeuwige Wijsheid is uiteindelijk geopenbaard in Christus, het Woord.

Kort samengevat:

Beide teksten spreken over Gods eeuwige, scheppende en levengevende zelfopenbaring — Spreuken poëtisch als Wijsheid, Johannes theologisch en persoonlijk als het Woord.

 

Jezus is dus als enigste voortgebracht en geschapen door Jehovah God. Er is dus ooit een tijd geweest dat Jezus er niet was. Maar tijd is een relatief begin. Voor onze bekende schepping was er niets, dus ook geen tijd. Jezus staat dus weliswaar buiten de schepping zoals wij die kennen, maar is wel voortgebracht of geschapen rechtstreeks door de Vader als eerste scheppingsdaad. Alles wat wij kennen is geschapen via Jezus. Maar doordat Jehovah God als eerste Jezus heeft voortgebracht, kan gezegd worden dat Jehovah de Schepper is. Ook de energie en kracht komt van Jehovah's heilige Geest. Jezus heeft deze Geest gebruikt als 'bouwstenen' voor de Schepping.

[Figulus 151]

Ja, hier wordt opnieuw uitgegaan van de Wachttoren-vertaling en bijbehorende uitleg, niet van de gangbare Bijbeltekst. Daardoor praten we langs elkaar heen: conclusies liggen al vast en de Schrift wordt daaraan aangepast. Met verschillende ‘bijbels’ en vooronderstellingen is een inhoudelijke dialoog onmogelijk. Het voortdurend terugvallen op dezelfde interne uitleg en aangepaste vertaling, ongeacht de tegenargumenten, begint haast neurotisch te ogen.

Tegen een papegaai praten is tenminste nog leuk; daar verwacht je geconditioneerd gedrag van. Maar tegen een mens die zo doet… daar kan ik geen respect voor opbrengen. Hij zou beter moeten weten en zich niet moeten verlagen tot het gedrag van een dier.

8 uur geleden bewerkt door Figulus

[sjako 728]

4 uur geleden zei Figulus:

Ja, hier wordt opnieuw uitgegaan van de Wachttoren-vertaling en bijbehorende uitleg

Nee hoor, iedere vertaling geeft het zo weer ongeveer. Waar zou de nwv het anders vertalen? Volgens mij zeg je maar wat.

[TTC 1.564]

7 uur geleden zei Figulus:

Ja, hier wordt opnieuw uitgegaan van de Wachttoren-vertaling en bijbehorende uitleg, niet van de gangbare Bijbeltekst.

Het verschil is dat ze niet mogen te weten komen wat epistemologische obstakels precies zijn, want dat impliceert onderzoek. Ergo, je kan ze geen ongelijk geven, omdat het resultaat daarvan elke dag zichtbaar is. 

[Figulus 151]

20 minuten geleden zei TTC:

Het verschil is dat ze niet mogen te weten komen wat epistemologische obstakels precies zijn, want dat impliceert onderzoek. Ergo, je kan ze geen ongelijk geven, omdat het resultaat daarvan elke dag zichtbaar is. 

Onwetendheid kan dwaling verklaren. Maar wie alternatieve bronnen kent, vertalingen manipuleert en kritische vragen ontwijkt, handelt niet uit onwetendheid maar uit wil. Dat is geen vergissing, dat is een keuze... en die keuze is verwijtbaar.

38 minuten geleden bewerkt door Figulus