Waarom eist God bloed als genoegdoening?

[Figulus 151]

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

[Figulus 151]

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip.

In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven:
“Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23).

God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt zichtbaar dat zonde niet onschuldig is, dat herstel niet gratis is, en dat verzoening alleen mogelijk is wanneer leven wordt ingezet waar dood is veroorzaakt.

Dat blijkt juist uit het feit dat het offersysteem niet het eindpunt is. In de Bijbel loopt het uit op de opheffing ervan: niet eindeloze bloedoffers, maar één definitieve zelfgave. Niet omdat God eindelijk genoeg bloed zag, maar omdat het leven zelf werd gegeven en daarmee het offerprincipe vervulde en beëindigde.

Wie God “bloeddorstig” noemt, verwart symbool met motief en middel met doel. Het doel is leven, herstel en verzoening — bloed is daarin geen object van verlangen, maar het teken van wat op het spel staat.

[Figulus 151]

Uiteindelijk mondt dit uit in het offer van Jezus: het volmaakte, eenmalige geven van leven. Wie zich aan dat offer toevertrouwt, staat niet langer onder de heerschappij van de dood (Rom. 6:9–10). De dood verliest haar aanspraak, niet omdat zij ontkend wordt, maar omdat zij gedragen en overwonnen is.

Tegelijk geldt dat het verwerpen van dit offer niet neutraal is. Het gaat niet om een onschuldige meningsverschil, maar om het verwerpen van het leven zelf. De dood van Jezus is geen tragisch ongeluk, maar het gevolg van bewuste afwijzing en machtsbehoud. Wie het leven (Jezus dus!) doodt, kiest daarmee voor de consequenties van de dood.

[sjako 728]

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

[Figulus 151]

19 uur geleden zei sjako:

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen.

Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het offer moest God zelf zijn — daarom draagt Christus, God en mens, het leven en sterft hij voor de zonde. Alleen zo kan de dood overwonnen worden en universele verzoening plaatsvinden. Het offer van Christus is universeel in zijn kracht en toereikendheid, maar verzoening werkt pas wanneer iemand het aanneemt. Niet iedereen wordt gered omdat niet iedereen het leven kiest dat in dat offer wordt geboden.

[sjako 728]

Op 2-1-2026 om 14:54 zei Figulus:

Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het offer moest God zelf zijn — daarom draagt Christus, God en mens, het leven en sterft hij voor de zonde. Alleen zo kan de dood overwonnen worden en universele verzoening plaatsvinden. Het offer van Christus is universeel in zijn kracht en toereikendheid, maar verzoening werkt pas wanneer iemand het aanneemt. Niet iedereen wordt gered omdat niet iedereen het leven kiest dat in dat offer wordt geboden.

Het klopt dat Jezus als Eeuwige Hogepriester onze zonden voor eeuwig kan wegnemen. Maar hiervoor hoeft Jezus nog niet God te zijn. Als Zoon van God had Hij de autoriteit gekregen om onze zondes weg te nemen en met name onze erfzonde. Hoe is die erfzonde in de wereld gekomen? Door God of door een mens? Door een volmaakt mens, Adam. Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven. Door in opstand te komen tegen God was Adam niet meer onsterfelijk. Als zoenoffer zou Adam zijn leven kunnen geven, maar dat was niet meer voldoende. Hij had immers gezondigd als VOLMAAKT mens. Nu was hij onvolmaakt geworden en kon dat zoenoffer niet meer brengen. Geen enkel mens kan dat. De Zoon van God was niet behept met deze erfzonde. Daarom is Hij voor ons gestorven als zoenoffer voor wat Adam had gedaan. Adam werd overigens ook zoon van God genoemd: Lukas 3:38 

de zoon van E̱nos,

de zoon van Seth,

de zoon van Adam,

de zoon van God.

Deze redenatie vind je in 1Kor 15:20

 

Maar Christus is wel uit de dood opgewekt, als de eersteling van hen die zijn gestorven. 21 Omdat de dood er is gekomen door een mens, komt ook de opstanding van de doden er door een mens. 22 Want zoals in Adam iedereen sterft, zo zal ook in de Christus iedereen levend gemaakt worden.  

Alhoewel Jezus veel meer was dan een mens is Hij vrijwillig als een volmaakt mens naar deze wereld gekomen om Zich te offeren voor  wat Adam had gedaan. Door je aan Jezus te geven ben je niet meer in Adam maar in Christus. Als Jezus God zou zijn, dan was het zoenoffer onevenredig veel groter dan nodig zou zijn. Maar het is prachtig en ontroerend om te zien dat God zoveel om de mensen geeft dat Hij Zijn eigen Zoon gaf om ons uit die Adamitische zonde te verlossen. 

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei sjako:

Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven.

De hypothese van panspermia of panspermie stelt dat het leven verspreid in het heelal voorkomt en niet op Aarde zelf is ontstaan. Het zou het gevolg zijn van een "besmetting" met organismen uit de ruimte en sindsdien verder geëvolueerd zijn. Omgekeerd zou leven vanaf Aarde andere hemellichamen 'besmet' kunnen hebben. Panspermie geeft geen antwoord op de vraag hoe het leven elders is ontstaan voordat het op Aarde kwam.

[Figulus 151]

1 uur geleden zei sjako:

Het klopt dat Jezus als Eeuwige Hogepriester onze zonden voor eeuwig kan wegnemen. Maar hiervoor hoeft Jezus nog niet God te zijn. Als Zoon van God had Hij de autoriteit gekregen om onze zondes weg te nemen en met name onze erfzonde. Hoe is die erfzonde in de wereld gekomen? Door God of door een mens? Door een volmaakt mens, Adam. Doordat Adam de erfzonde als een soort van virus in ons DNA doorgaf waren al zijn nakomelingen gedoemd te sterven. Door in opstand te komen tegen God was Adam niet meer onsterfelijk. Als zoenoffer zou Adam zijn leven kunnen geven, maar dat was niet meer voldoende. Hij had immers gezondigd als VOLMAAKT mens. Nu was hij onvolmaakt geworden en kon dat zoenoffer niet meer brengen. Geen enkel mens kan dat. De Zoon van God was niet behept met deze erfzonde. Daarom is Hij voor ons gestorven als zoenoffer voor wat Adam had gedaan. Adam werd overigens ook zoon van God genoemd: Lukas 3:38 

de zoon van E̱nos,

de zoon van Seth,

de zoon van Adam,

de zoon van God.

Deze redenatie vind je in 1Kor 15:20

 

Maar Christus is wel uit de dood opgewekt, als de eersteling van hen die zijn gestorven. 21 Omdat de dood er is gekomen door een mens, komt ook de opstanding van de doden er door een mens. 22 Want zoals in Adam iedereen sterft, zo zal ook in de Christus iedereen levend gemaakt worden.  

Alhoewel Jezus veel meer was dan een mens is Hij vrijwillig als een volmaakt mens naar deze wereld gekomen om Zich te offeren voor  wat Adam had gedaan. Door je aan Jezus te geven ben je niet meer in Adam maar in Christus. Als Jezus God zou zijn, dan was het zoenoffer onevenredig veel groter dan nodig zou zijn. Maar het is prachtig en ontroerend om te zien dat God zoveel om de mensen geeft dat Hij Zijn eigen Zoon gaf om ons uit die Adamitische zonde te verlossen. 

Het offer van een menselijk Jezus is ontoereikend, omdat zonde een overtreding tegen de oneindige God is. Alleen God die mens wordt kan de universele consequentie van zonde dragen en leven schenken. Daarom moest Jezus God én mens zijn: menselijk om te sterven en Goddelijk om voldoende te verzoenen. Zonde tegen een eindige autoriteit is ernstig, maar zonde tegen de eeuwige, heilige God is oneindig ernstig. Daarom kon alleen God zelf, die mens werd, de volledige consequenties dragen — een gewone mens kan dat nooit.

Je gebruikt “prachtig en ontroerend” om God de Vader emotioneel te verfraaien, terwijl dat eigenlijk de theologische kern vertekent. Je visie schetst geen prachtige en ontroerende God zoals de Schrift toont, maar een door emotie ingegeven zelfbedachte god, waarmee de echte ernst van zonde en de noodzakelijkheid van Christus als God-mens volledig wordt genegeerd.

Het ‘prachtige en ontroerende’ zit er juist in dát God Zichzelf heeft opgeofferd. Niet dat Hij een mens stuurde om te sterven, maar dat Hij Zelf de consequentie van de zonde droeg. Alleen dat doet recht aan de ernst van zonde tegen de eeuwige God én aan de diepte van Zijn liefde.