Waarom eist God bloed als genoegdoening?

[Figulus 151]

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

[Figulus 151]

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip.

In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven:
“Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23).

God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt zichtbaar dat zonde niet onschuldig is, dat herstel niet gratis is, en dat verzoening alleen mogelijk is wanneer leven wordt ingezet waar dood is veroorzaakt.

Dat blijkt juist uit het feit dat het offersysteem niet het eindpunt is. In de Bijbel loopt het uit op de opheffing ervan: niet eindeloze bloedoffers, maar één definitieve zelfgave. Niet omdat God eindelijk genoeg bloed zag, maar omdat het leven zelf werd gegeven en daarmee het offerprincipe vervulde en beëindigde.

Wie God “bloeddorstig” noemt, verwart symbool met motief en middel met doel. Het doel is leven, herstel en verzoening — bloed is daarin geen object van verlangen, maar het teken van wat op het spel staat.

[Figulus 151]

Uiteindelijk mondt dit uit in het offer van Jezus: het volmaakte, eenmalige geven van leven. Wie zich aan dat offer toevertrouwt, staat niet langer onder de heerschappij van de dood (Rom. 6:9–10). De dood verliest haar aanspraak, niet omdat zij ontkend wordt, maar omdat zij gedragen en overwonnen is.

Tegelijk geldt dat het verwerpen van dit offer niet neutraal is. Het gaat niet om een onschuldige meningsverschil, maar om het verwerpen van het leven zelf. De dood van Jezus is geen tragisch ongeluk, maar het gevolg van bewuste afwijzing en machtsbehoud. Wie het leven (Jezus dus!) doodt, kiest daarmee voor de consequenties van de dood.

[sjako 728]

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

[Figulus 151]

19 uur geleden zei sjako:

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.

Het klopt dat de Grote Verzoendag een voorafbeelding van verzoening bood en dat het bloedsymboliek had. Maar dat bloed bracht geen definitieve verlossing, alleen tijdelijke reiniging voor Israël. Het echte offer is inderdaad Christus, die de dood overwon en leven gaf. De symboliek van het bokje toont slechts de ernst van zonde en de noodzaak van leven dat wordt gegeven, maar het kan nooit de volheid van het uiteindelijke offer vervangen. Het oude systeem wees vooruit, maar kon de zonde zelf niet definitief wegnemen.

Een menselijk Jezus kan het oneindige gewicht van zonde nooit dragen. Het offer moest God zelf zijn — daarom draagt Christus, God en mens, het leven en sterft hij voor de zonde. Alleen zo kan de dood overwonnen worden en universele verzoening plaatsvinden. Het offer van Christus is universeel in zijn kracht en toereikendheid, maar verzoening werkt pas wanneer iemand het aanneemt. Niet iedereen wordt gered omdat niet iedereen het leven kiest dat in dat offer wordt geboden.