Waarom eist God bloed als genoegdoening?

[Figulus 151]

Zonde brengt dood voort; leven is in het bloed; daarom kan verzoening alleen plaatsvinden door gegeven leven — gesymboliseerd door bloed.

[Figulus 151]

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip.

In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven:
“Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23).

God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt zichtbaar dat zonde niet onschuldig is, dat herstel niet gratis is, en dat verzoening alleen mogelijk is wanneer leven wordt ingezet waar dood is veroorzaakt.

Dat blijkt juist uit het feit dat het offersysteem niet het eindpunt is. In de Bijbel loopt het uit op de opheffing ervan: niet eindeloze bloedoffers, maar één definitieve zelfgave. Niet omdat God eindelijk genoeg bloed zag, maar omdat het leven zelf werd gegeven en daarmee het offerprincipe vervulde en beëindigde.

Wie God “bloeddorstig” noemt, verwart symbool met motief en middel met doel. Het doel is leven, herstel en verzoening — bloed is daarin geen object van verlangen, maar het teken van wat op het spel staat.

[Figulus 151]

Uiteindelijk mondt dit uit in het offer van Jezus: het volmaakte, eenmalige geven van leven. Wie zich aan dat offer toevertrouwt, staat niet langer onder de heerschappij van de dood (Rom. 6:9–10). De dood verliest haar aanspraak, niet omdat zij ontkend wordt, maar omdat zij gedragen en overwonnen is.

Tegelijk geldt dat het verwerpen van dit offer niet neutraal is. Het gaat niet om een onschuldige meningsverschil, maar om het verwerpen van het leven zelf. De dood van Jezus is geen tragisch ongeluk, maar het gevolg van bewuste afwijzing en machtsbehoud. Wie het leven (Jezus dus!) doodt, kiest daarmee voor de consequenties van de dood.

[sjako 728]

Mooie bijdrage @Figulus Een heleboel joodse vieringen verwezen al naar het bloedoffer van Jezus. Bijv op de Grote Verzoendag bracht de hogepriester een bloedoffer voor God. Het bloed van een bokje werd in het heilige der heiligen op de ark gespat als verzoening van voor de 12 niet-priesterlijke stammen van Israël.

Het was een voorafbeelding van Jezus zoenoffer die Hij als grote Hogepriester bracht bij Zijn Vader in de hemel.