TTC

Intrinsiek zijn non-lineaire katalysatoren tijdloos, niet het gemanifesteerde zelf dat er op deze of gene manier gebruikt van maakt.

Alicja Gescinska neemt de lezer mee op een woelige en filosofische reis door de vorige eeuw. In tien biografische portretten laat ze zien wat de mensheid kan leren van even moedige als intelligente vrouwen. Hieronder Rosa Luxemburg, Anna Achmatova, Edith Stein, Hannah Arendt, Martha Gellhorn, Simone Weil, Jeanne Hersch, Etty Hillesum, Barbara Skarga en Judith Shklar.

Altijd bijzonder gevonden, dat in het verleden architecten van groteske gebouwen het eindresultaat van hun plannen nooit zelf hebben gezien. Voorbeelden zijn legio, denk bijvoorbeeld aan Notre-Dame Cathedral of Cologne Cathedral, de bouw duurde vaak honderden jaren.

Een holistische benadering lijkt me te zeggen dat er veel meer specialisaties mogelijk worden, bijgevolg kunnen we hier ook door overrompeld worden. Beetje als het goede en het slechte nieuws, als zeggen dat we een speld in een hooiberg misschien dan wel zouden kunnen vinden, maar ook, door nu net de complexiteit des levens, onopgemerkt verblijft. Hoe dan ook, het vergt, denk ik, co-creatieve specialisatie in diverse disciplines, not my cup of tea.

Soms lijkt het een beetje op de vraag naar wie energie bedacht heeft, kan je wel een eindje mee verder.

Een droedel is een raadsel en een woordspel waarbij alleen letters gebruikt worden en waarbij de onderlinge positie dikwijls van belang is. Een andere betekenis, eerder contradictorisch vind ik, volgens het werkwoord droedelen, is gedachteloos tekenen of krabbelen.

Je mag er van denken wat je wil, maar soms vind ik het toch wel een handig ding.

Je begon over een kat, en het gaat over eekhoorns.

In de filosofie staat animisme ook bekend als hylozoïsme, lees ik. Begrijp eigenlijk niet zo goed waarom er dan, los van het inhoudelijke, twee termen voor bestaan.

Ik denk, wanneer het onze interesse geniet, dat subtiele nuances een wereld van verschil kunnen maken. Zo kom ik tot beschouwingen die het hebben over een monade en een dyade die getallen baart, als een kosmisch principe of beginsel. Veel hiervan gaat ondanks interessant echt wel boven m'n petje. Tegelijk kan ik me ook de vraag stellen of dergelijke onderzoeken nog wel enig nut hebben in relatie tot het leven van alledag. Sowieso, het bestrijkt of opent een spectrum dat quasi onbevattelijk is, we zijn immers maar mensen van vlees en bloed, met een hart en gevoelens, niet meer, niet minder. Hoe

Mischien bizar om zeggen, maar door dat verhaal van die eekhoorn heeft meer verbinding met de natuur prompt een bijkomende connotatie gekregen. In zekere zin tijdloos, want bomen en eekhoorns zijn geen manifestaties die er vandaag plots wel zijn, en gisteren niet. Het is maar, de perceptie, hoe je het bekijken wil, apart alleszins.

Een Nash-evenwicht komt me toe als een collectief spanningsveld dat je, wanneer je er gevoelig aan bent, enigszins een beetje onbehaaglijk kan doen voelen.

Onnavolgbaar wordt het misschien pas echt wanneer dergelijke verhalen vermengd worden, wat bijvoorbeeld gebeurt wanneer Ratatosk in het labyrint van Ariadne zou verschijnen. Zelfs wanneer het speels en goedbedoeld is, we zouden eerst beide verhalen grondiger moeten leren kennen om het originele van de creatieve variant te kunnen onderscheiden. Ergo, laat maar zo, gewoon normaal is al moeilijk genoeg.

Al is een plekje op de longlist beslist al een hele prestatie, toch jammer dat Regine Dugardyn de shortlist niet gehaald heeft. Regine hoort bij de groep die regelmatig kopje-onder gaat, maar ook weer komt bovendrijven. De afgelopen decennia voelde zij zich samen met haar lotgenoten vaak onderwerp van debat, maar écht gehoord misschien veel minder.

De volgende keer dat iemand iets suggereert dat enkel maar als aanvullend dient gezien te worden, ben ik ribbedebie.