TTC

Andere ontwikkelingen in focusing omvatten het alleen focussen met behulp van een dagboek of een schetsboek, tegelijk, wat lijkt op een averechts effect, misschien ook vereenzaming in de hand werkend. En dat betekent niet zozeer dat focusing niet tot enig resultaat zou kunnen leiden, het zegt dat gaandeweg kloven kunnen ontstaan die met woorden enkel haast niet te overbruggen vallen.

Hoe bizar het ook klinkt, Pascaline maakt het vaak veel eenvoudiger. Of tenminste, ze herinnert aan een aantal fundamenten die binnen allerhande turbulentie soms minder de aandacht lijken te genieten.

Slob verwoordt het op een indringend congruente manier, nu er nog uit geraken.

Spijkerschrift of niet, van bijvoorbeeld tsimtsum en tikkum heb ik nog nooit gehoord.

Ja, dat heb je met bronkennis, an sich verandert er niets aan.

Ja, kunnen we misschien beter terug vooraan beginnen, dat heeft met het alledaagse leven te maken.

Gendlin heeft het naar zijn mening op zich natuurlijke focusproces verdeeld in zes stappen, waardoor het makkelijker geleerd kan worden. Die stappen kunnen ook een houvast zijn als je vast komt te zitten of de draad kwijtraakt. Gendlin noemt dit 'een touw om je aan vast te houden'.

Volgens Eugene Gendlin is een 'gevoeld gevoel' heel anders dan 'voelen' in de zin van emoties, het is iemands lichamelijk bewustzijn van een voortdurend levensproces.

Synaptopathieën trekken de aandacht van onderzoekers omdat ze inzicht geven in fundamentele mechanismen van synaptische transmissie en omdat een beter begrip van de ziekteprocessen kan leiden tot nieuwe behandelingen.

Er bestaat geen vast stappenplan voor de toepassing van de vergelijkende methode, maar Lyle Campbell en Terry Crowley, die beiden inleidende teksten over historische taalkunde hebben geschreven, hebben wel een aantal stappen voorgesteld.

De econoom en cognitief psycholoog Herbert A. Simon introduceerde het concept van heuristieken in de jaren vijftig, waarbij hij suggereerde dat er beperkingen waren aan rationele besluitvorming. In de jaren zeventig droegen de psychologen Amos Tversky en Daniel Kahneman bij aan het vakgebied met hun onderzoek naar cognitieve vertekeningen. Hun werk introduceerde specifieke heuristische modellen, een vakgebied dat sindsdien alleen maar is uitgebreid.

Ik weet het niet, de optelsom blijft nul.

Dramadriehoek noemt het, posttraumatische groei dan weer iets anders.

Geen idee, misschien goed voor een topic, keep it simple.

Voor een psycholoog met jarenlange opleiding is het de normaalste zaak van de wereld, om een onderscheid te maken tussen vuile- en/of schone pijn. Als leek begrijp ik daar maar bitter weinig van, ik weet alleen dat ik pijn ervaar, ondraaglijk.