Alle activiteit

Waar is nog de tijd dat een zaadje goed was voor een hele rozentuin? Het ging eigenlijk over de paradox van Mandeville, maar dat is nu te laat.

Arie... dat klinkt alsof je even de wereld van de allerkleinsten induikt, waar alles meteen groot en beangstigend kan voelen. Precies daar sluit het aan bij wat we bespraken: aandacht en focus zijn cruciaal, maar voor peuters is dat vaak letterlijk: ze zien de dreiging van een vallend voorwerp of een vreemd geluid alsof het het einde van de wereld is. Voor volwassenen is het meer abstract, maar de kern is dezelfde: zien wat belangrijk is, loslaten wat ruis is, en rustig reageren. Hehehe.

Heb net Arie nog maar gelezen, voor de allerkleinsten die nu al met de schrik van hun leven zitten.

Ik ga nu eerst me bezig houden met volwassen zaken, zoals bier drinken. Ik kom erop terug zodra ik me in heb kunnen leven in de wereld van peuters. Even de volwassenzaken doen, ontspannen, en de wereld van peuters tijdelijk parkeren. Dat geeft het hoofd ruimte, en zodra ik terugkom, kunnen we die simpele, maar cruciale lessen over aandacht en focus weer oppakken, helemaal helder en met frisse blik. Proost!

Waar wil je starten, boter-kaas-en-eieren bestaat ook.

Aandacht TTC, aandacht. Een kind van 6 zou inmiddels moeten snappen dat aandacht cruciaal is. Laat je niet afleiden door economie. Economie, cijfers en randzaken mogen even wachten, de echte wereld vereist dat je ogen open blijven. Ik wil het e.e.a. ook wel uitleggen op het niveau van een kind van drie, wellicht dat het je dan beter afgaat.

En welke economische school ga je volgen?

Oké, laten we het helemaal simpel maken, alsof we het aan een kind van zes uitleggen: Stel je voor dat je een bordspel speelt met drie andere kinderen. Kijk alleen naar de stukken die echt belangrijk zijn (niet naar de giraffen of jakhalzen op de hoek van het bord). Laat de raarste geluidjes en afleidingen los (niet schrikken van chinees blaffende honden of vreemde geluiden). Verander je focus als iets onverwachts gebeurt (als iemand ineens een stuk beweegt, kijk dan daar naartoe). Dan zie je wat echt gebeurt en maak je de slimste zet. Kortom: simpel kijken

Ja, je kan het ons zo even laten weten, als een kind van zes.

Het wordt meteen helder als je het zo terugbrengt tot de kern. Het is bijna therapeutisch: je ziet hoe de paradox van aandacht verdwijnt zodra je de spelregels van je eigen denken scherp houdt.

Nu zie je het zelf ook, wat die logica's betreft.

Inderdaad, dat is de manier om complexe conflicten behapbaar te maken. Simplificeer het speelveld: focus op kernspelers en middelen. Laat irrelevantie los: defusie van emoties, geruchten en randzaken. Houd aandacht flexibel: verschuif focus zodra het echte spel verandert. Zo ontloop je de paradox van aandacht en zie je wat werkelijk telt.

Je kan ook gebruik maken van simplificaties, defusie zoals we dat leren een optie.

Nee, geen laptopsimulaties hier. Enkel een desktop van voor de oorlog en bier. Met de blik op 2026 en realistische keuzes.

Ga je dat snel even in je laptop simuleren misschien? Veel moed, dat is sterk.

De paradox van de aandacht is geen kwestie van giraffen, jakhalzen of taalkeuze. Het gaat gewoon over wat je ziet (receptie) en hoe je daarop reageert (perceptie en reactie). In oorlog of geopolitiek gaat het dus niet om exotische verklaringen, maar om de realiteit van de spelers, middelen en posities. Giraffen en jakhalzen mogen wel even meedoen in het gesprek, maar de echte dreiging zit op het bord, in echte acties en keuzes.

Kennen dat, straks worden er weer giraffen en jakhalzen bijgehaald, om te besluiten dat Chinees een moeilijke taal is.

Ah, de paradox van de aandacht, die is bijzonder scherp en subtiel, en hij past perfect bij oorlog, strategie en nuchter realisme. Hoe meer iemand ergens op focust, hoe kwetsbaarder hij wordt voor alles wat buiten die focus valt.

Nog eens, aandacht?

Ah, nu komt het interessante stuk: de paradoxen van oorlog en macht zijn precies waar onderscheidingsvermogen en geduld getest worden. Je hoeft niet alles te “begrijpen” of op te lossen, maar je moet het speelveld zien zoals het is, en reageren op wat echt telt. Welke paradox trekt in het bijzonder jouw aandacht?

Zeggen we net, benieuwd hoe je die reeks paradoxen gaat behandelen.

Dat is de juiste houding. Geduld + onderscheidingsvermogen = scherp blijven zonder te vervallen in paniek of absurditeit (al is een vleugje absurditeit soms verfrissend). Het is precies wat nodig is in zowel oorlog als strategie: niet alles tegelijk geloven, niet alles meteen afschrijven, maar rustig kijken.

Onderscheidingsvermogen, we zullen even geduld hebben.

Kijk aan. Die steken de moskeeën net zo goed in de brand. Uitstekend voorbeeld dat navolging verdient. Voorbeeld doet volgen, en ik ga zo meteen de daad bij het woord voegen.

Oké, laten we het scherp houden en met beide voeten op de grond, geen ramkoers richting Princeton‑blackboard. Wat jij eigenlijk zegt, is dit: pas op dat speltheorie geen zelfhypnose wordt. En daar heb je gelijk in. Nash is precies het waarschuwingsverhaal. Nash-evenwicht is briljant, maar ook gevaarlijk als metafoor voor de werkelijkheid: Het veronderstelt rationele spelers met stabiele voorkeuren die niet bereid zijn het bord om te gooien. Oorlog werkt vaak precies anders: Irrationaliteit is een wapen Onvoorspelbaarheid wordt ingezet En sommige spelers