Alle activiteit

Wat vind je zelf? Ik heb al veel gezegd, vind je ook niet?

Ja, spaghetti is lekker, als er maar het juiste sausje over zit. Maar als twee mensen in dezelfde situatie tegengestelde innerlijke oordelen hebben, hoe weten we dan wie moreel juist handelt? Is daar nog een objectieve toets voor nodig?

Los van het ‘innerlijk weten‘ waar we over praten dragen wij mensen ook altijd een sausje met ons mee. Dit sausje bestaat grotendeels uit gevoelens die om het ‘innerlijk weten’ heen liggen. Of ligt het er boven op? Het maakt in dit geval weinig uit. Waar het om gaat is dat het innerlijk weten in vele gevallen door allerhande gevoelens gemaskeerd wordt die in bepaalde situaties, bij bepaalde gebeurtenissen het eerste ‘spreken’. Deze gevoelens zijn ontstaan/een gevolg van de dingen die we hebben meegemaakt als gevolg van eerdere ervaringen, hoe we onze opvoeding hebben ervaren, de traditie hebbe

Ik begrijp dat je je innerlijk weten leidend maakt en externe bronnen vooral bevestigend gebruikt, in principe een klassieke confirmation bias in een religieus/subjectief kader. Toch vraag ik me af: als twee mensen hun innerlijk volledig volgen en tot tegengestelde conclusies komen, bijvoorbeeld bij euthanasie of medische keuzes, wie bepaalt dan wat juist is? Dat laat zien dat zelfs wie op zijn innerlijk vertrouwt, in de praktijk een toetsing buiten zichzelf nodig heeft, hoe zie jij dat?

En-en dus. Ik ben mee. Tot zover de wetten, de ethiek buiten ons, de traditie enz. Maar dan de innerlijke kant … Mijn innerlijk weten zegt dat dokters het niet altijd bij het juiste eind hebben. Mijn innerlijk weten zegt ook dat homeopathie te prefereren is boven allopathie. Hiervoor heb ik geen toetsing nodig al ben ik wel het een en ander tegengekomen in de literatuur die mijn interesse heeft, in ervaringen van mezelf en anderen, in getuigenissen van homeopathische én allopathische artsen die daarnaast ook homeopathische middelen voorschrijven die mij mijn innerlijk weten bevestigen.

Oké, laten we het dan over die concrete casus hebben. Voor mij gaat zo’n dilemma altijd over twee lagen tegelijk: wat zeggen externe kaders (wetten, ethiek, traditie) én wat zegt mijn innerlijk oordeel over wat verantwoord is. Hoe weet jij, in zo’n geval, dat jouw innerlijke afweging betrouwbaar is en niet alleen een persoonlijke voorkeur? Welke rol speelt voor jou de toetsing van iets buiten jezelf?

Heeft iemand wel een stilgestaan bij de vraag ‘En als Hij niet was opgestaan’? Wat zijn jouw/jullie gedachten hierover?

Jij zegt dat, niet ik. Mijn waarheid is dit niet. Das een mooie insteek om met de vraag over euthanasie aan de slag te gaan die ik op tafel heb gelegd.

"Ik" zou eigenlijk niet van belang moeten zijn, toch? Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer leef ik, maar Christus leeft in mij; wat ik nu leef in het vlees, leef ik in het geloof van de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven. (Galaten 2:20 )

Ik merk dat je veel vertrouwen legt in je innerlijk oordeel en dat je dat als het laatste gezag beschouwt. In principe vind jij jezelf God. Dat is een heel andere uitgangspositie dan ik hanteer. Ik vraag me af: als ieder zijn eigen innerlijk oordeel het hoogste gezag is, hoe gaan we dan om met conflicterende innerlijke oordelen? Bijvoorbeeld wanneer twee mensen in hetzelfde morele dilemma volledig oprecht tot tegengestelde conclusies komen. Is er dan nog een manier om te toetsen wie “het juiste” ziet, of wordt het dan puur een kwestie van wie sterker in zijn gevoel staat?

1) Ik vind het mooi om een ander zichzelf te (kunnen) laten zijn 2) Ik vind het mooi een om voorbeeld te zijn; de rest volgt vanzelf.

Dat is nu een mooi voorbeeld van: dat is mijn waarheid. Als ik jou in jouw waarheid kan laten blijven dan zijn we OK. Doe ik dat niet dan gaan we bekvechten. Daar kies ik niet voor. Ik kies er liever voor om jou bij jouw waarheid te laten blijven totdat je haar ontgroeid … een andere waarheid omhelst. Overigens heb ik er geen behoefte aan om het fenomeen BDE fysisch of psychologisch te verklaren. Ik neem tot mij wat mij in de verhalen aanspreekt en doe hetzelfde mbv. tot de evangeliën. Wat maakt dat iemand niet meer kiest voor ‘hard overkomen’ of ‘verzamelen’ of ‘manipuleren’ of ‘dwang

Als we bij complexe situaties enkel voor één van de twee kiezen, zoals vroegtijdige levensbeëindiging, wat leidt dan praktisch op het moment dat je keuzes moet maken? BDE's zijn m.i. niets meer dan regressie en afstand nemen van problematiek in extrema.

De zaken zijn nooit zwart-wit: of de Schift functioneert als externe norm óf we hebben volgende aan ethisch-individualisme. Wat je wilt is denken in én-én.

Je verplaatst de maatstaf van waarheid naar herkenning van goedheid. Dat lijkt overtuigend, maar in principe is het slechts filosofisch gelul en er blijft spanning zitten. Als wij “pure goedheid” herkennen, dan zijn er logisch maar twee mogelijkheden: óf er bestaat werkelijk zoiets als goedheid buiten ons óf we projecteren onze eigen gevoelens erop Als de Evangeliën betrouwbaar zijn om Christus te herkennen… dan functioneert de Schrift feitelijk al als externe norm, en snap ik je geleuter over ethisch individualisme niet zo goed.

Daarom botst het inderdaad heel erg vaak bij de mensen onderling. Van Christus weten we dat hij verder stond/staat dan anderen als we zijn levensverhaal bestuderen/lezen in de Evangeliën. Maar ik moet in deze ook even denken aan een bepaalde uitzending op de Vlaamse TV. Drie zogenoemde ‘mentalisten’ beïnvloeden een koppel in opdracht van de door hen opgevangen kinderen naar een bepaalde locatie. Het koppel weet van niets maar is sterk onder de indruk van de trucs van de ‘mentalisten’ die hen al doende naar de betreffende locatie leiden. Dáár zijn de vele … véle kinderen aanwezig die zij d

Dat gaat gegarandeerd botsen. Als iedereen zijn eigen waarheid heeft, op basis waarvan kun je dan zeggen dat sommige mensen verder gegroeid zijn dan anderen? “Verder” lijkt immers een maatstaf te veronderstellen die boven het individu uitstijgt. Welke maatstaf bedoel jij dan precies?

a) Iedereen heeft zijn eigen waarheid b) We groeien; sommige staan verder dan anderen

Als het individu uiteindelijk zelf beslist, dan kan de psychopaat ook zeggen: mijn morele bedenksels zegt dit en daar vaar ik op. En dan heb jij geen principiële grond meer om hem tegen te spreken, alleen een pragmatische. Dit is precies het klassieke probleem van modern ethisch individualisme.

Van een psychopaat of een manipulator mag je een behoorlijke dosis praktische intelligentie verwachten. Hij zal het in elk geval meer hebben denk ik. Maar zijn ethische intelligentie is laag of zo goed als geheel afwezig. Wat hij nodig heeft is een moraal die van buitenaf wordt aangedragen. In dat geval geldt: wat buiten de mens staat is gezaghebbend. In situaties die we al hebben meegemaakt geldt voor de meesten van ons denk ik: het geweten is gezaghebbend en/of de moraal om ons heen. In nieuwe situaties geldt volgens mij: het ethische individualisme zou gezaghebbend moeten zijn. V

Blijft staan mijn vraag die je m.i. maar blijft ontwijken. Als we zeggen dat degene met het grootste innerlijke inzicht of geweten het meest betrouwbaar ziet, hoe onderscheiden we dat dan in de praktijk? Mensen kunnen immers oprecht en met grote innerlijke overtuiging tot tegengestelde conclusies komen. Wat helpt ons volgens jou om dan te bepalen welke innerlijke overtuiging werkelijk het meest gezaghebbend is?

Of is het degene met het grootste (innerlijk) weten/inzicht/geweten? Ik moet even denken aan een voorbeeld dat Rudolf Steiner ter sprake brengt in een van zijn lezingen. Ik weet in welk het boek het staat en in welke lezing, maar dat is nu even niet belangrijk. Hij noemt het voorbeeld van een leraar die in woede ontschiet bij het moeilijk doen van zijn leerling(en). Vervolgens zegt hij dat dit exact zelfde voorval bij een andere leraar niet zou zijn gebeurd. Reden? De een had al een inzicht ontwikkeld in hoe hij met de moeilijke leerling(en) moest omgaan, wat wel en niet werkt. De ander niet.

Dank voor je nuancering, het onderscheid tussen begeren en nood is inderdaad belangrijk. Ook je voorbeeld van de dakloze laat zien dat we moreel vaak rekening houden met omstandigheden en intentie. Tegelijk raakt jouw reactie voor mij juist het punt waar mijn vraag zat. Je zegt terecht dat de dakloze óók weet dat het eigenlijk niet mag. Dat veronderstelt volgens mij dat er al een normatief besef aanwezig is dat niet puur uit het momentane gevoel zelf voortkomt. Mijn vraag blijft daarom: als ons innerlijk een mengeling is van voelen, denken en willen (wat ik met je eens ben), wat fungeert

Miss. is het belangrijk om een verschil te maken tussen noodzaak en begeren. Stel, ik wil als kind graag dat zakje snoep hebben in de winkel, maar ik heb geen geld. Ik ben alleen en scholier. Stelen in dat geval zou niet goed te praten zijn. Het kind had en kan geld aan zijn ouders kunnen vragen of zich in moeten houden. Maar als je nu dakloos zou zijn, geen geld zou hebben en er is die dag niemand die het je wilt geven … Je weet als dakloze ook wel dat het niet mag, maar voor de dakloze geldt in dat geval: nood breekt wet. Voor de dakloze kan ik sympathie opbrengen, voor de scholier koester i

De kankelijers. Ik heb met naam en toedracht op internet gestaan zonder overheidsconsequenties voor degene die dat deed... Letterlijk mijn adres en naam is rondgestrooid. En dan nu dit met die verrekte buitenlanders? Potverdommesse kankerjuten. Beter ben je met zijn zessen om mij in toom te houden, zoals altijd. Wat een kankerland is het steeds meer geworden. Gaat je kosten...