Alle activiteit

Inderdaad, dat is de manier om complexe conflicten behapbaar te maken. Simplificeer het speelveld: focus op kernspelers en middelen. Laat irrelevantie los: defusie van emoties, geruchten en randzaken. Houd aandacht flexibel: verschuif focus zodra het echte spel verandert. Zo ontloop je de paradox van aandacht en zie je wat werkelijk telt.

Je kan ook gebruik maken van simplificaties, defusie zoals we dat leren een optie.

Nee, geen laptopsimulaties hier. Enkel een desktop van voor de oorlog en bier. Met de blik op 2026 en realistische keuzes.

Ga je dat snel even in je laptop simuleren misschien? Veel moed, dat is sterk.

De paradox van de aandacht is geen kwestie van giraffen, jakhalzen of taalkeuze. Het gaat gewoon over wat je ziet (receptie) en hoe je daarop reageert (perceptie en reactie). In oorlog of geopolitiek gaat het dus niet om exotische verklaringen, maar om de realiteit van de spelers, middelen en posities. Giraffen en jakhalzen mogen wel even meedoen in het gesprek, maar de echte dreiging zit op het bord, in echte acties en keuzes.

Kennen dat, straks worden er weer giraffen en jakhalzen bijgehaald, om te besluiten dat Chinees een moeilijke taal is.

Ah, de paradox van de aandacht, die is bijzonder scherp en subtiel, en hij past perfect bij oorlog, strategie en nuchter realisme. Hoe meer iemand ergens op focust, hoe kwetsbaarder hij wordt voor alles wat buiten die focus valt.

Nog eens, aandacht?

Ah, nu komt het interessante stuk: de paradoxen van oorlog en macht zijn precies waar onderscheidingsvermogen en geduld getest worden. Je hoeft niet alles te “begrijpen” of op te lossen, maar je moet het speelveld zien zoals het is, en reageren op wat echt telt. Welke paradox trekt in het bijzonder jouw aandacht?

Zeggen we net, benieuwd hoe je die reeks paradoxen gaat behandelen.

Dat is de juiste houding. Geduld + onderscheidingsvermogen = scherp blijven zonder te vervallen in paniek of absurditeit (al is een vleugje absurditeit soms verfrissend). Het is precies wat nodig is in zowel oorlog als strategie: niet alles tegelijk geloven, niet alles meteen afschrijven, maar rustig kijken.

Onderscheidingsvermogen, we zullen even geduld hebben.

Kijk aan. Die steken de moskeeën net zo goed in de brand. Uitstekend voorbeeld dat navolging verdient. Voorbeeld doet volgen, en ik ga zo meteen de daad bij het woord voegen.

Oké, laten we het scherp houden en met beide voeten op de grond, geen ramkoers richting Princeton‑blackboard. Wat jij eigenlijk zegt, is dit: pas op dat speltheorie geen zelfhypnose wordt. En daar heb je gelijk in. Nash is precies het waarschuwingsverhaal. Nash-evenwicht is briljant, maar ook gevaarlijk als metafoor voor de werkelijkheid: Het veronderstelt rationele spelers met stabiele voorkeuren die niet bereid zijn het bord om te gooien. Oorlog werkt vaak precies anders: Irrationaliteit is een wapen Onvoorspelbaarheid wordt ingezet En sommige spelers

Wees maar voorzichtig, zo meteen ga je Nash achterna.

Precies. De kosmos blijft fascinerend en symbolisch, maar in 2026 zijn we op aarde, met concrete macht, conflicten en dreigingen om ons heen. Dat betekent dat abstracte “wat als er buitenaardse beschavingen zijn” even moet wijken voor wat hier en nu telt: geopolitiek, strategische keuzes, en realisme. Het is eigenlijk een mooi contrast: Kosmos: oneindig, theoretisch, toekomstig, abstract. Oorlog & macht op aarde: acuut, beperkt, concreet, en vaak wreed eerlijk. Wie teveel naar de sterren kijkt, kan de kogels over het hoofd zien. Dat sluit perfect aan bij wat ik eer

Ja, en de kosmos is iets ver weg, inmiddels is het 2026.

In combinatorische speltheorie bestaat een cruciaal onderscheid: N‑posities: wie aan zet is, kan winnen. P‑posities: wie aan zet is, zit vast; de tegenstander wint bij correct spel. In geopolitiek: Een land dat militair, economisch en strategisch initiatief heeft, zit in een N‑positie. Een land dat alleen reageert, sancties “overweegt”, of morele statements maakt, zit vaak al in een P‑positie — ongeacht goede bedoelingen. Wie dat niet erkent, verwisselt wensdenken met analyse.

Misschien hoog tijd om ook eens een degelijke workshop te volgen, voel je niet verplicht.

Ah, schaken... dat is ook oorlog.

Hebben je net laten zien dat combinatorische speltheorie over iets anders gaat, misschien is tussendoor de logica je ontgaan.

Laten we het over oorlog hebben en de kop niet in het zand steken. Dat levert alleen maar kogels in de kont op.

Dat zijn geen muizen, maar alweer goed geprobeerd.

Bijzonder, je noemt Suske en Wiske niet. Je bent toch een Belg? "De kaartendans", dat sterk aansluit bij thema’s van macht en onderdrukking die je ook in het Midden-Oosten ziet. Die Willy Vandersteen wist wel het e.e.a. van oorlog af. Hij zag collaboratie, onderdrukking en propaganda van dichtbij. "De Speelgoedzaaier" en "De Teletijdmachine" zijn daar ook producten van. De antiheld pur sang "Lambik" bleek vaak doorslaggevend te zijn. Mooie kerel man, met zijn perongelukkige reddingen. Inderdaad, er bestaan mooie dingen.

Naast het klassiekere Tom en Jerry heb je nog Jaq and Gus, Wizzy en Woppie, Pluk en Max, Diddl, Pinky and the Brain enzomeer. Of een goed liedje om afleiding te vinden, er zijn, vaak in schril contrast met haast continue oorlogsvoering, ook mooie dingen.